φιλ

Θεία Λειτουργία – Αγίας Φωτεινής 26/2/2022
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὴν πηγὴν δεξαμενὴ τῆς σοφίας καὶ χάριτος, ἐκ χειλέων Κυρίου Φωτεινὴ Ἰσαπόστολε, νομίμως ἠγωνίσω πανοικεῖ, καὶ νέμεις φωτισμὸν παρὰ Θεοῦ, τοὶς προστρέχουσι τὴ σκέπη σου τὴ σεπτή, καὶ εὐλαβῶς βοώσί σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγούντι διὰ σοῦ, χάριν ἠμὶν καὶ ἔλεος..

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

Τό Σάββατο πρίν ἀπό τήν Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω, λέγεται «Σάββατο τῶν Ψυχῶν» ἤ Ψυχοσάββατο. Εἶναι τό πρῶτο ἀπό τά δύο Ψυχοσάββατα τοῦ ἔτους. Τό δεύτερο ἐπιτελεῖται τό Σάββατο πρίν τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς.

Ὁ λόγος πού τό καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ’ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στούς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδή πολλοί κατά καιρούς ἀπέθαναν μικροί ἤ στήν ξενιτιά ἤ στήν θάλασσα ἤ στά ὄρη καί τούς κρημνούς ἤ καί μερικοί, λόγω πτώχειας, δέν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τό μνημόσυνο αὐτό ὑπέρ πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν».

Ἐπειδή τήν Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω ποιοῦμε ἀνάμνηση τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί οἱ κεκοιμημένοι μας ἀκόμη δέν κρίθηκαν, τούς μνημονεύουμε σήμερα καί, ἐπικαλούμενοι τό ἄπειρο ἔλεος Του, παρακαλοῦμε τόν Θεό μέ τό μνημόσυνο πού κάνουμε, νά τούς ἀναπαύσει.

Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καί ἐμεῖς τό θάνατο, «διεγειρόμεθα πρός μετάνοιαν…».

Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Ἡ ἁγία Φωτεινὴ ἦταν ἡ Σαμαρείτιδα μὲ τὴν ὁποία ὁ Κύριος συζήτησε στὸ φρέαρ Ἰακὼβ (Ἰω. 4) καὶ στὴν ὁποία ἀποκάλυψε ὅλα ὅσα ἐκείνη εἶχε κάνει ἀπὸ τὰ παιδικὰ τῆς χρόνια. Ἀλλάζοντας τότε ἐκείνη τρόπο ζωῆς, ἐξῆλθε νὰ κηρύξει τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας στὴν πατρίδα τῆς καὶ προσηλύτισε στὸν Χριστὸ τὶς τέσσερις ἀδελφὲς καὶ τοὺς δύο γιοὺς τῆς.

Μετὰ τὸ μαρτύριο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Νέρωνος (περὶ τὸ 54), μετέβη στὴν Καρθαγένη καὶ κήρυξε μὲ ἐπιτυχία τὴν χριστιανικὴ πίστη μαζὶ μὲ τὸν γιὸ τῆς Ἴωση. Ὁ ἄλλος τῆς γιός, Βίκτωρ (ἢ Φωτεινός), ἀφοῦ πολέμησε γενναῖα κατὰ τῶν Ἀβαρῶν, ἔγινε στρατηγὸς καὶ ἐστάλη ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα στὴν Γαλιλαία μὲ ἐντολὴ νὰ ἐξοντώσει τοὺς χριστιανούς. Ὁ Βίκτωρ ὅμως, ἀντὶ νὰ κυνηγήσει τοὺς μαθητὲς τῶν ἀποστόλων, περνοῦσε τὸν καιρὸ τοῦ διακηρύσσοντας ὁ ἴδιος τὴν χριστιανικὴ πίστη, προτρέποντας τοὺς πιστοὺς στὴν ἐγκαρτέρηση. Ὁ λόγος τοῦ εἶχε τόση δύναμη, ὥστε κατόρθωσε νὰ προσηλυτίσει τὸν δούκα Σεβαστιανό καὶ ἄλλους ἀξιωματούχους τοῦ Κράτους. Πληροφορούμενος τὸ γεγονός, ὁ αὐτοκράτορας διέταξε νὰ συλληφθοῦν καὶ νὰ ὁδηγηθοῦν ἀμέσως στὸ δικαστήριο. Ἀντιλαμβανόμενος ὅμως ὅτι δὲν θὰ κατόρθωνε νὰ κάμψει τὴν ἀποφασιστικότητα τοὺς διέταξε νὰ κόψουν τοὺς βραχίονες τοῦ Βίκτωρος καὶ τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἴωση στὸ ὕψος τῶν ὤμων καὶ κατόπιν τοὺς ἔρριξε στὴν φυλακή.

Ἡ ἁγία Φωτεινὴ ὁδηγήθηκε ἐπίσης στὸ δικαστήριο καὶ μὲ τὰ λόγια τῆς ἔφερε στὴν χριστιανικὴ πίστη τὴν ἴδια τὴν κόρη τοῦ αὐτοκράτορα μαζὶ μὲ τὶς θεραπαινίδες τῆς, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε τὴν ὀργὴ τοῦ τυράννου, ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ ρίξουν ὅλες τὶς ἅγιες σὲ ἀναμμένη κάμινο. Καθὼς διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ διαφυλάχθηκαν ἀβλαβεῖς, ὑποχρέωσαν τὶς ἅγιες νὰ πιοῦν τὸ δηλητήριο ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει ἕνας μάγος, ὀνόματι Λαμπάδιος. Διαφυλάχθηκαν καὶ πάλι σῶες καὶ ὁ μάγος τοὺς ἔδωσε τότε ἕνα ἀκόμη ἰσχυρότερο δηλητήριο. Ὅταν κι’ αὐτὸ στάθηκε ἀνίκανο νὰ τὶς βλάψει, ὁ μάγος πίστευσε στὸν Χριστό, ἔκαψε τὰ βιβλία τοῦ, βαπτίστηκε καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Θεόκλητος. Ὑπέβαλαν κατόπιν τὶς ἅγιες σὲ σειρὰ φρικτῶν μαρτυρίων καὶ τέλος ἐξόρυξαν τοὺς ὀφθαλμοὺς τούς. Κατόπιν τὶς ἔκλεισαν σὲ ὑπόγειο γεμάτο φαρμακερὰ φίδια, ὅπου ἐν μέσω θείας δόξης φανερώθηκε ὁ Χριστός, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο καὶ πλῆθος ἁγίων καὶ ἀγγέλων καὶ τὶς εὐλόγησε μὲ τὰ λόγια: «Εἰρήνη ὑμῖν. Χαίρετε πάντοτε, ὅτι Ἐγὼ μεθ’ ἡμῶν εἰμι. Ἀνδρίζεσθε καὶ ἐνδυναμώνεσθε». Ἔλαβαν ἔτσι τὴν δύναμη νὰ ἀντέξουν τὰ δεινὰ τῆς φυλακῆς ἐπὶ τρία χρόνια, μεταστρέφοντας πολλοὺς εἰδωλολάτρες.

Ὅταν τὶς ἔσυραν ἀπὸ τὴν φυλακὴ γιὰ νὰ τὶς ὑποβάλλουν σὲ νέα μαρτύρια, ἕνας ἄγγελος ἦλθε καὶ τὶς ἔθεσε ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ. Τέλος, ὁ τύραννος διέταξε νὰ γδάρουν τὴν ἁγία Φωτεινὴ καὶ νὰ τὴν πετάξουν σὲ ἕνα ξεροπήγαδο. Ὁμοίως ἔγδαραν τοὺς δύο γιοὺς τῆς, καθὼς καὶ τὸν Σεβαστιανό, ἀφοῦ τοὺς ἀπέκοψαν τὰ γεννητικὰ ὄργανα καὶ τοὺς ἔκλεισαν σὲ ἕνα ἐγκαταλελειμμένο λουτρό. Διέταξε ἐν συνεχεία νὰ κόψουν τοὺς μαστοὺς τῶν ἄλλων ἁγίων γυναικῶν καὶ νὰ τὶς γδάρουν ζωντανές. Τὴν Φωτίδα τὴν ἔδεσαν ἀπὸ τὶς κορυφὲς δύο δέντρων, ποὺ τὶς λύγισαν καὶ οἱ ὁποῖες ὅταν ἐπανῆλθαν στὴν θέση τούς, τὴν καταξέσχισαν στὰ δύο. Διὰ τῶν φρικτῶν αὐτῶν βασάνων, οἱ ψυχὲς τῶν ἁγίων μαρτύρων πέταξαν ἐν χορῷ γιὰ νὰ κερδίσουν τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 6^ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.