Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως γιατί στο τέλος της μεγάλης Δοξολογίας, κάνουμε λιτάνευση του Τιμίου Σταυρού, τον οποίο τοποθετούμε πάνω σε έναν ευπρεπισμένο με λουλούδια εποχής και δενδρολίβανο, και
τον τοποθετούμε στο κέντρο του ναού για να τον προσκυνήσουν οι πιστοί.
Γιατί πιο λόγο όμως γίνεται αυτό; Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής η οποία είναι η σταύρωση του εαυτού μας, είναι η εμπειρία – περιορισμένη βέβαια – που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής: «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» (Μάρκ. 8,34). Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν΄ ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός Του Σταυρός, όχι ο δικός μας,είναι εκείνος που μας σώζει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη στους άλλους. Αυτό μας εξηγεί το συναξάρι της Κυριακής αυτής: «Τη αυτή ημέρα Κυριακή τρίτη των Νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού». Βέβαια με τη νηστεία των σαράντα ημερών, κοπιάζουμε και προσπαθούμε να νεκρώσουμε τα πάθη μας ως και μεις να σταυρωνόμαστε και φυσικά η άσκηση της νηστείας έχει αρχίσει να φέρνει κάποια κόπωση. Έτσι, λοιπόν, υψώνεται ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου μας, που μας θυμίζει τα πάθη του Χριστού μας, και αυτό μας παρηγορεί και μας στηρίζει. Είμαστε σαν τους διαβάτες που μέσα στην κάψα του καλοκαιριού ψάχνουν να βρουν κάποια σκιά να αναπαυθούν, να δροσιστούν και να συνεχίσουν ανανεωμένοι το δρόμο τους. Έτσι και τώρα στα μισά της νηστείας υψώνεται ο Τίμιος και Ζωηφόρος Σταυρός του Κυρίου μας για να μας ενθαρρύνει στην υπόλοιπη προσπάθειά μας. Ο Τίμιος Σταυρός υψώνεται για να μας θυμίσει ότι το Ξύλον της Ζωής είναι φυτευμένο μέσα στον καινούργιο Παράδεισο, την Εκκλησία μας και μας προσφέρει την Ζωή. Ακόμη ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας υψώνεται ως ένας προπομπός που μας προσφέρει ένα μήνυμα και μιά παρήγορη σκέψη ότι η Σταύρωση και η Ανάσταση δεν θα αργήσουν να έλθουν.
