ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Τὴ Ἁγία καὶ Μεγάλη Κυριακὴ τοῦ Πάσχα αὐτὴν τὴν ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τὸ ἱερὸ γεγονὸς καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου, προφητικὸς τύπος τοῦ ὁποίου ἦταν τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων. Ἡ λέξη «Πάσχα» σημαίνει «διάβασις», «πέρασμα» καὶ ἡ ἑορτὴ αὐτὴ γινόταν σὲ ἀνάμνηση τῆς διάβασης τῆς Ἐρυθρὰς Θαλάσσης καὶ τῆς ἀπελευθέρωσης τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς Αἰγύπτου. Τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου ὅμως εἶναι ἀνάμνηση τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μὲ τὴν ἀνάστασή του ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς πῆρε ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν Αἰγυπτίων καὶ δὲν μᾶς πέρασε ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα γιὰ νὰ μᾶς πάει στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ἀλλὰ μᾶς πῆρε ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ μᾶς πέρασε ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή, γιὰ νὰ μᾶς φέρει ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανό. «Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβασεν». Ἔτσι Πάσχα γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς εἶναι «ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων». Τὸ ἱερὸ κείμενο παρέχει τὴν ἁπλὴ ἀλλὰ ἀδιάσειστη ἀλήθεια.
Ἐνῶ οἱ στρατιῶτες φύλαγαν τὸν τάφο, περὶ τὰ μεσάνυχτα ἔγινε σεισμὸς μεγάλος καὶ ἄγγελος Κυρίου, ἀφοῦ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, κύλισε τὴν πέτρα ἀπὸ τὴ θύρα τοῦ μνημείου ποὺ εἶχαν ἐναποθέσει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ φύλακες φοβισμένοι ἔφυγαν. Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀγέρωχη καὶ ἀμετανόητη πρωτεύουσα τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως λέγει ἕνας θεολόγος, ἦταν βυθισμένη ἀκόμα στὸν ὕπνο. Γαλήνη ἐπικρατοῦσε παντοῦ. Τίποτα δὲν φαινόταν νὰ ἐνοχλῆ τὸν ὕπνο της, τίποτα νὰ ἀνησυχεῖ τὸ πνεῦμα της. Ἕνας μόνο τόλμησε νὰ ἀναταράξει τὰ θολὰ νερὰ τῆς τυπολατρείας καὶ νὰ μαστιγώσει ἀμείλικτα τὸν φαρισαϊκὸ θεατρινισμό. Ἕνας μόνον. Καὶ αὐτὸς τώρα βρισκόταν νεκρὸς στὸν τάφο. Ἀλλὰ μήπως οἱ μαθητὲς του θὰ ριψοκινδύνευαν νὰ ταράξουν τὸν ὕπνο τῆς ἁμαρτωλῆς Σιών; Ἀλίμονον! Ἂν χθὲς ὁ φόβος εἶχε παραλύσει τὴν τόλμην του νὰ τὸν προασπίσουν ἢ ἔστω καὶ νὰ παρίστανται παρήγοροι στὸ μαρτύριό του, ἀπόψε τὰ ἄστρα τῆς ψυχῆς τους τρεμόσβηναν καὶ ὑψώνονταν πυκνὰ τὰ σύννεφα τῆς ἀπογοητεύσεως. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἡ ἐλπίδα καὶ ὁ πόθος τους, κοιμόταν στὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς τους ὕπνον ἀξύπνητον.
Μόνο κάποιες γυναῖκες στοργικὰ ἀγρυπνοῦσαν ἀπόψε στὴν μνήμη τοῦ Διδασκάλου. Κι ἔσπευσαν σύναυγα, πρὶν ἀκόμα φέξει, πρὸς τὸν τάφο γιὰ νὰ προσφέρουν τὶς ὕστατες τιμὲς τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀγάπης στὸν ἀγαπημένο τους Νεκρό. Τίποτε δὲν ἀνέκοπτε τὸ βῆμα τους, οὔτε φόβος, οὔτε δισταγμοί, ἀλλὰ μόνο μία ἀγωνία σκίαζε τὴν ψυχὴ τους: «Τὶς ἀποκυλίσει ὑμῖν τὸν λίθο;». Στὸ πένθιμο καὶ σκοτεινὸ βάθος τῆς φαντασίας τῶν γυναικῶν αὐτῶν λευκάζει μονάχα ὁ λίθος. Ὁ λίθος ποὺ κρατάει νεκρὴ τὴν πέτρα τῆς ζωῆς. Ὁ λευκὸς αὐτὸς λίθος εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο, ποὺ μοναχὴ της ἡ ἀγάπη τῶν γυναικῶν δὲν μπορεῖ νὰ τὸ μετακινήσει. Καὶ ὁ Κύριος ποὺ εἶδε τὴν εἰλικρινὴ τους ἀγάπη καὶ τὴν φλογερὴ τους πίστη στέλνει φαεσφόρο ἄγγελο νὰ κυλίσει τὸν λίθο ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου. Ἔτσι ὅταν οἱ γυναῖκες διέσχισαν τὸν μυροφόρο κῆπο, τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγαν τὰ σκοτάδια τῆς νύχτας, ἡ ἀγωνία τῶν μυροφόρων γυναικῶν ἔγινε ἔκστασις. Ὁ λίθος εἶχε ἀποκυλισθεί. Ὁ τάφος ἦταν κενός. Καὶ ὁ λευκοφόρος ἄγγελος τοὺς ἀπήγγειλε τὴν μεγάλη πράξη τῆς Ἀναστάσεως: -«Ἠγέρθη ὁ Κύριος!»
Κατὰ τὴ στιγμὴ λοιπὸν ποὺ ξημέρωνε ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, διαφορετικὲς ὁμάδες γυναικῶν ἦρθαν στὸν τάφο. Καὶ πρώτα-πρώτα, ὅπως θέλει ἡ παράδοση, ἡ Ἀνάσταση ἔγινε γνωστὴ στὴν μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία καθόταν ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφο, ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, μαζὶ μὲ τὴν Μαρία τὴν Μαγδαληνή. Ὅμως γιὰ νὰ μὴν δημιουργηθεῖ καμία ἀμφιβολία γιὰ τὴν Ἀνάσταση, λόγω τῆς οἰκειότητας πρὸς τὴν μητέρα, οἱ Εὐαγγελιστὲς λένε ὅτι ὁ Ἀναστάς Κύριος ἐμφανίστηκε πρῶτα στὴν Μαρία τὴν Μαγδαληνή. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ τὸν ἄγγελο εἶδε καθήμενον στὸν λίθο, τὸν ὁποῖο εἶχε κυλίσει ἀπὸ τὴν θύρα τοῦ τάφου καί, σκύβοντας σὲ μιὰ στιγμὴ στὸ μνημεῖο πρὸς ἀναζήτηση καὶ πάλι τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου, εἶδε μέσα δύο Ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, λέγοντας: «Ἀναστήθηκε. Δὲν εἶναι ἐδῶ, ἰδοὺ ὁ τόπος ποὺ τὸν εἶχαν βάλει!». Ὅταν δὲ ἐκείνη ἄκουσε αὐτά, ἔτρεξε ἀμέσως πρὸς τοὺς πιὸ ἔνθερμους ἀπὸ τοὺς μαθητές, τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, καὶ εὐαγγελίσθηκε σ’ αὐτοὺς τὴν Ἀνάσταση. Ἐπιστέφοντας δὲ ἀπὸ τὸ μνημεῖο μαζὶ μὲ τὴν ἄλλη Μαρία (τὴν μητέρα τοῦ Ἰακώβου), τὶς συνάντησε ὁ Χριστὸς καὶ τοὺς εἶπε: -Χαίρετε! Ἔπρεπε, πράγματι, τὸ φύλο ποὺ πρῶτο ἄκουσε: «μὲ πόνο θὰ γεννᾶς τὰ παιδιὰ σου», αὐτὸ τὸ ἴδιο νὰ ἀκούσει πρῶτο καὶ τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Ἐκεῖνες δέ, θέλοντας νὰ διαπιστώσουν καλύτερα ὅτι ἦταν πράγματι ὁ ἀναστάς Ἰησοῦς, πλησίασαν καὶ τοῦ ἔπιασαν μὲ εὐλάβεια τὰ ἄχραντα πόδια καὶ Τὸν προσκύνησαν, ὅπως τοῦτο μᾶς λέγει ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος γράφοντας: «…αι δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αυτῶ…».
Ἐνῶ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, κάποιοι ἄνδρες ἀπὸ τὴν κουστωδία πῆγαν καὶ ἀνήγγειλαν στοὺς Ἀρχιερεῖς τὰ ὅσα εἶχαν γίνει. Ἐκεῖνοι ἀμέσως τοὺς ἔδωσαν ἀργυρὰ νομίσματα καὶ τοὺς ἔπεισαν νὰ ποῦνε στὸν κόσμο ὅτι οἱ μαθητὲς του πῆγαν τὴν νύχτα καὶ τὸν ἔκλεψαν. Καὶ τί δὲν ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι τοῦ ψεύδους καὶ τῆς κακίας νὰ σκεπάσουν τὸ θαῦμα τῆς Ἀνάστασης! Ὅμως καὶ οἱ λίθοι τῆς Ἱερουσαλὴμ πλέον εἶχαν γίνει μεγάφωνα καὶ διαλαλοῦσαν τὴν καταπληκτικὴ ἀλήθεια, ὅτι ὁ Χριστὸς Ἀνέστη! Κι ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὑποστηρίζοντας ὅτι οἱ μαθητὲς τὸν ἔκλεψαν, ἐπικυρώνουν καὶ μ’ αὐτὸ πάλι τὴν Ἀνάσταση, γιατὶ ἔτσι ὀμολογοῦν ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ. Ὅταν ὅμως αὐτοὶ οἱ ἴδιοι βεβαιώνουν ὅτι τὸ σῶμα δὲν ἦταν ἐκεῖ ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἡ κλοπὴ ἀποδεικνύεται ψευδὴς καὶ ἀπίθανη ἀπὸ τὴν αὐστηρὴ φρούρηση καὶ τὶς σφραγίδες τοῦ τάφου καὶ τὰ ὀθόνια καὶ τὸ σουδάριο καὶ τὴ δειλία τῶν μαθητῶν, ἀναμφισβήτητα προβάλλει καὶ ἀπὸ τὰ δικὰ τους τὰ λόγια ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ πλάνη πάντα αὐτοκαταστρέφεται καὶ παρ’ ὅλο ποὺ δὲν τὸ θέλει στηρίζει σὲ ὅλα τὴν Ἀλήθεια». Καὶ ὁ μεγάλος αὐτὸς Πατέρας τελειώνοντας τὴν ὁμιλία τοῦ βροντοφωνάζει: «Ἀδελφοὶ μου, Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!» Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Κόσμου!
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Ιω.α’ 1-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΕΝ ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 3 πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. 4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. 5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 6 Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· 7 οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ αὐτοῦ. 8 οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. 9 Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. 10 ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. 11 εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. 12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 13 οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν. 14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. 15 Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγε λέγων· οὗτος ἦν ὃν εἶπον, ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 16 Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· 17 ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωυσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Aρχικά υπήρχε ο Λόγος και ο Λόγος υπήρχε με το Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. 2Aρχικά αυτός υπήρχε με το Θεό. 3Tα πάντα μέσω αυτού δημιουργήθηκαν, και απ’ όλα τα δημιουργήματα, ούτε ένα δε δημιουργήθηκε χωρίς αυτόν. 4Aυτός ήταν η πηγή της ζωής και η ζωή αυτή ήταν το φως των ανθρώπων. 5Kαι το φως φέγγει μέσα στο σκοτάδι, και το σκοτάδι δεν μπόρεσε να καταπνίξει αυτό το φως. 6Παρουσιάστηκε ένας απεσταλμένος από το Θεό, που ονομαζόταν Iωάννης. 7Aυτός ήρθε σαν μάρτυρας να δώσει τη μαρτυρία του για το φως, έτσι ώστε όλοι να πιστέψουν χάρη σ’ αυτόν. 8Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήρθε για να δώσει τη μαρτυρία του για το φως. 9Yπήρχε το φως το αληθινό, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. 10Aυτός ήταν στον κόσμο, και μέσω αυτού δημιουργήθηκε ο κόσμος, αλλά ο κόσμος δεν τον αναγνώρισε. 11Στα δημιουργήματα τα δικά του ήρθε, αλλά τα ίδια του τα δημιουργήματα δεν τον δέχτηκαν. 12Σε όσους, όμως, τον δέχτηκαν, σ’ αυτούς έδωσε το προνόμιο να γίνουν παιδιά του Θεού, σ’ εκείνους δηλαδή, που πιστεύουν στ’ όνομά του. 13Δε γεννήθηκαν αυτοί από σαρκική μείξη, ούτε από ανθρώπινη θέληση, ούτε από ανδρική επιθυμία, αλλά από το Θεό γεννήθηκαν. 14Kαι ο Λόγος ενσαρκώθηκε και κατοίκησε ανάμεσά μας, και με θαυμασμό είδαμε τη δόξα του, μια δόξα, που, σαν μονογενής, την είχε από τον Πατέρα, γεμάτος χάρη και αλήθεια. 15Mαρτυρία γι’ αυτόν δίνει ο Iωάννης, που είπε φωναχτά: «Γι’ αυτόν ήταν που είπα: Eκείνος που έρχεται κατόπι μου έχει την προτεραιότητα, γιατί υπήρχε πριν από μένα».16Kαι από τον δικό του πλούτο πήραμε όλοι εμείς, χάρη πάνω στη χάρη. 17Γιατί ο Nόμος δόθηκε μέσω του Mωυσή, μα η χάρη και η αλήθεια μέσω του Iησού Xριστού εξασφαλίστηκαν.
