19:30μμ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ – ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΙΩΝ ΕΣΠΕΡΑΣ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Ὀνομάζεται Μεγάλη, ὄχι διότι ἔχει περισσότερες ἡμέρες ἤ ὧρες, ἀλλά διότι μεγάλα εἶναι τά γεγονότα πού ἑορτάζουμε καί διότι ἀπερίγραπτες ὑπῆρξαν οἱ ὠφέλειες τίς ὁποῖες ἐλάβαμε αὐτή τήν ἑβδομάδα: σταμάτησε ὁ πόλεμος τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό, καταργήθηκε ὁ θάνατος καί ἡ ἐξουσία τοῦ Διαβόλου, ἐξαφανίστηκε ἡ κατάρα καί ἔγινε ἡ συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους.
Ὅλα τά ἀνωτέρω ἐξυμνοῦνται μέ θαυμάσιους ὕμνους, «οἱ ὁποῖοι ὁμοιάζουν ὡσάν νά μεταβαίνουμε ἀπό ἄσματα σέ ἄσματα ἀσμάτων, ἀπό τά ἱερά στά ἅγια τῶν ἁγίων καί ἀπό τόν πρῶτο οὐρανό, ὄχι στό δεύτερο, ἀλλά στόν τρίτο οὐρανό καί ὑψηλότατο οὐρανό, σ’ αὐτά τά Λόγια τοῦ Θεοῦ.
Οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγ. Ἑβδομάδας εἶναι πρωινές, δηλ. εἶναι ὁ Ὄρθρος κάθε ἡμέρας. Γιά νά μπορεῖ ὅμως ὁ λαός νά τίς παρακολουθήσει, «κατ’ οἰκονομίαν» ψάλλονται τό ἀπόγευμα τῆς προηγούμενης. Δηλ. τό ἀπόγεμα τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων ψάλλεται ὁ Ὄρθρος τῆς Μ. Δευτέρας, τό ἀπόγευμα τῆς Μ. Δευτέρας, ψάλλεται ὁ Ὄρθρος τῆς Μ. Τρίτης κ.ο.κ. (τό πρωί ψάλλονται οἱ Ὧρες καί ὁ Ἑσπερινός τῆς ἑπομένης).

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
(Κυριακή Βαΐων Ἑσπέρας)

Τήν ἡμέρα αὐτή ἐπιτελοῦμε ἀνάμνηση δύο γεγονότων. Πρώτον, τοῦ πάγκαλου Ἰωσήφ (υἱοῦ τοῦ Ἰακώβ καί δισεγγόνου τοῦ Ἀβραάμ), ὁ ὁποῖος εἶναι τύπος τοῦ Χριστοῦ. Καί οἱ δύο φθονήθηκαν, πωλήθηκαν, καταβιβάστηκαν σέ λάκκο – τάφο, βασανίστηκαν, δοξάσθηκαν (ὡς πρωθυπουργός τοῦ Φαραώ – ὡς Ἀναστάς Κύριος) καί ἔθρεψαν τό λαό (μέ τό φυλαγμένο σιτάρι – μέ τόν Ἄρτο τῆς ζωῆς, τό Πανάγιο Σῶμα Του). Δεύτερον, τῆς ἀκάρπου συκῆς, τήν ὁποία καταράστηκε ὁ Κύριος, γιά νά δείξει τό τέλος τῆς ἄκαρπης ἑβραϊκῆς Συναγωγῆς, ἀλλά καί τή μοίρα ὅλων αὐτῶν πού δέν παρουσιάζουν πνευματικούς καρπούς.
Ἡ ὑμνολογία τῆς ἡμέρας μας προτρέπει σέ ἀγῶνες γιά ἀπόκτηση ἀρετῶν.
Ἐπειδή τό πρῶτο τροπάριο πού ψάλλεται τήν ἡμέρα αὐτή καί ἐπαναλαμβάνεται τίς δύο ἑπόμενες ἡμέρες εἶναι τό κατανυκτικότατο: «Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσω τῆς νυκτός…», ἐμπνευσμένο ἀπό τήν παραβολή τῶν δέκα Παρθένων, γι’ αὐτό οἱ Ἀκολουθίες τῆς Μεγ. Δευτέρας, Τρίτης καί Τετάρτης λέγονται «Ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου». Πρόκειται γιά τό γνωστό τροπάριο πού καθημερινά τό ἀναγιγνώσκουμε στήν πρωινή μας προσευχή, τό Μεσονυκτικό.

Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ

ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Μεγάλη Δευτέρα μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταρασθείσης καὶ ξηρανθείσης συκῆς.
Ὁ Ἰωσὴφ ὑπῆρξε ἕνας ἀδάμας ἀρετῆς. «Ἕστηκεν ὥσπερ τὶς ἀδάμας ὑπὸ τῶν παθῶν μὴ ἁλούς τῆς ἁμαρτίας». Ἔζησε 1.800 χρόνια περίπου πρὸ Χριστοῦ, ἦταν υἱὸς τοῦ Πατριάρχη Ἰακὼβ καὶ δισέγγονος τοῦ Ἀβραάμ. Ὁ Ἰακὼβ γιὰ τὴν ἀρετὴ του τὸν ξεχώριζε ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιὰ του, γεγονὸς ποὺ προκαλοῦσε τὸν φθόνο τῶν ἄλλων παιδιῶν του. Μὲ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἐπιθυμία τοῦ πατέρα του καὶ ἀγάπη στοὺς ἀδελφοὺς του κίνησε μιὰ μέρα νὰ πάει φαγητὸ στὰ ἀδέλφια του στοὺς ἀγρούς. Τ’ ἀδέλφια του ὅμως μόλις τὸν εἶδαν ἀπὸ μακριά, ἄρχισαν νὰ σχεδιάζουν πὼς θὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὴ μέση. Ὅμως ἀκούστηκε καὶ κάποια φωνὴ εὐνοϊκὴ πρὸς τὸν ἄδολο καὶ ἀνύποπτο Ἰωσήφ. Ἦταν ὁ Ρουβήμ, ὁ πρωτότοκος υἱὸς τοῦ Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνεχόταν νὰ δεῖ τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ του νὰ χύνεται ἀπὸ χέρια ἀδελφικά. Γι’ αὐτὸ καὶ προτείνει: -Καλύτερα νὰ τὸν ρίξουμε μέσα σ’ ἕνα λάκκο καὶ νὰ πεθαίνει ἐκεῖ μοναχὸς του! Ἡ πρόταση αὐτὴ ἔγινε δεκτή. Μόλις ἔφθασε ὁ Ἰωσὴφ τότε ὅλοι μαζὶ ρίχθηκαν ἐπάνω του, τοῦ ἔβγαλαν τὸ πλουμιστὸ ροῦχο ποὺ φοροῦσε καὶ τὸ ὁποῖο ἔγινε αἰτία τοῦ φθόνου τους. Ὁ Ἰωσὴφ κατάλαβε ὅτι κάτι κακὸ τοῦ σχεδιάζουν καὶ κλαίγοντας τοὺς παρακαλεῖ νὰ τὸν λυπηθοῦν. Ἔτσι ὁ Ἰωσὴφ ρίχνεται μέσα στὸ βάθος ἑνὸς ἄδειου καὶ κατάξερου λάκκου. Σὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτα, τὰ ἀδέλφια του κάθησαν ἥσυχα νὰ φᾶνε. Δὲν πρόφθασαν καλά-καλά νὰ φᾶνε καὶ βλέπουν ἀπὸ μακριὰ νὰ ἔρχονται κάποιοι ἔμποροι Ἰσραηλίτες, οἱ ὁποῖοι μὲ φορτωμένες τὶς καμῆλες τους ἀπὸ διάφορα εἴδη πήγαιναν πρὸς τὴν Αἴγυπτο. Μόλις ὁ Ἰούδας βλέπει τοὺς ἐμπόρους εἶπε στ’ ἀδέλφια του: -Γιατὶ νὰ σκοτώσουμε τὸν ἀδελφὸ μας καὶ νὰ γίνουμε ἀδελφοκτόνοι; Δὲν εἶναι καλύτερα νὰ τὸν πουλήσουμε σ’ αὐτοὺς τοὺς ἐμπόρους; Ἔτσι τὸν ξεφορτωνόμαστε γιὰ πάντα! Ὅλοι συμφώνησαν καὶ ὁ Ἰωσὴφ παζαρεύεται καὶ πουλιέται γιὰ 20 χρυσὰ νομίσματα στοὺς Ἰσμαηλίτες καὶ φεύγει γιὰ τὴν Αἴγυπτο, ὡς δοῦλος μὲ θλίψη καὶ πόνο μεγάλο.
Οἱ ἔμποροι ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἀγόρασαν ἦρθαν στὴν Αἴγυπτο, ὅπου πούλησαν τὸν Ἰωσὴφ ὡς δοῦλο στὸν Πετεφρὴ, τὸν ἀρχιμάγειρα τοῦ Φαραώ. Ὁ Ἰωσὴφ στεναχωρήθηκε πολὺ ἀλλὰ δὲν ἀπελπίσθηκε γιατὶ εἶχε προστάτη Του τὸν Θεό. Μὲ τὴν καλοσύνη καὶ τὴν εὐγένειά του κατόρθωσε νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τοῦ κυρίου του.  Ἀπὸ τὴν ὥρα λοιπὸν ποὺ ὁ Ἰωσὴφ μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Πετεφρή, τὰ πράγματα ἄλλαξαν τόσο πολύ, ὥστε καὶ αὐτὸς ὁ εἰδωλολάτρης Αἰγύπτιος νὰ ὀμολογεῖ «Ἐδῶ δὲν εἶναι χέρι ἀνθρώπου ἀλλὰ χέρι Θεοῦ», «Καὶ εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὸν οἶκον τοῦ Αἰγυπτίου διὰ Ἰωσήφ». Ὁ νεαρὸς Ἰωσὴφ δὲν ἦταν μόνο ἔξυπνος ὥστε νὰ κερδίσει τὴν εὔνοια τοῦ κυρίου του, ἦταν καὶ πολὺ ὡραῖος στὴ μορφή, «ὡραῖος τὴ ὄψει σφόδρα», γεγονὸς ὅμως ποὺ τὸν ἔφερε σὲ πολὺ μεγάλη δοκιμασία. Τὸν πρόσεξε ἡ Αἰγύπτια γυναίκα τοῦ Πετεφρή καὶ τόλμησε νὰ τοῦ πεῖ: «Κοιμήθητι μετ’ ἐμοῦ»! Ὁ πειρασμὸς γιὰ τὸν ἐνάρετο Ἰωσὴφ ἦταν πολὺ μεγάλος. Κι ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ δαιμόνιος δράκων βρῆκε μία δεύτερη Εὔα, τὴν Αἰγυπτία, ἡ ὁποία προσπαθοῦσε μὲ λόγια κολακευτικὰ νὰ ρίξει στὴν ἁμαρτία τὸν Ἰωσήφ, μὰ ἐκεῖνος ἁγνὸς καὶ πιστὸς στὸ Θεὸ τῆς ἀπαντοῦσε: -Πῶς ποιήσω τούτου ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μου; Καὶ τρέχοντας ἔφυγε, ἀφήνοντας στὰ χέρια τῆς Αἰγυπτίας Κυρίας του τὸν χιτώνα του καὶ βγῆκε ἔξω γυμνὸς -κι ὅπως σημειώνει ὁ ὑμνογράφος: «καὶ γυμνὸς οὐκ ἠσχύνετο, ὡς ὁ Ἀδὰμ πρὸ τῆς παρακοῆς».
Ἂν καὶ ζοῦσε μέσα σὲ μεγάλο πλῆθος εἰδωλολατρῶν Αἰγυπτίων ὁ Ἰωσήφ, δὲν ἐπηρεάστηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἔμεινε πιστὸς στὸν Θεό. Κι ὁ Θεὸς ὅμως δὲν ἐγκατέλειψε τὸν πιστὸ τοῦ δοῦλο ἀλλὰ μὲ ἀφορμὴ τὰ δύο γνωστὰ μας ὄνειρα ποὺ εἶδε ὁ Φαραώ, τὰ ὁποία κλήθηκε νὰ ἑρμηνεύσει ὁ Ἰωσήφ, ἀνῆλθε σὲ μία μεγάλη θέση καὶ ἔγινε Ἀντιβασιλιὰς τῆς Αἰγύπτου. Ἅγιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἦταν νὰ περάσει ἀπὸ τὴν καταφρόνια στὴ δόξα. Ἔτσι ὁ προδομένος καὶ πουλημένος Ἰωσὴφ ἀναδεινύεται δίκαιος κράτωρ, δίκαιος ἄρχοντας. Γρήγορα ἦρθαν τὰ ἑπτὰ χρόνια τῆς στέρησης καὶ τῆς πείνας. Ὁ σώφρων Ἰωσήφ, εἶχε ἐξασφαλίσει σίτον ὄχι μόνο γιὰ τὴν Αἴγυπτο ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς γειτονικοὺς λαούς. Ἀνάμεσα στὸ πλῆθος τῶν λαῶν ποὺ καταφθάνει νὰ ἀγοράσει σιτάρι, κάποια μέρα φθάνουν καὶ τ’ ἀδέλφια του. Εἴκοσι χρόνια πέρασαν ἀπὸ τότε ποὺ τὸν πούλησαν. Ἐκεῖνοι δὲν τὸν γνώρισαν, ἐκεῖνος ὅμως τοὺς γνώρισε καὶ δάκρυσε. Τοὺς δοκιμάζει νὰ δεῖ ἂν μετάνιωσαν γιὰ τὴν πράξη τους καὶ προσποιεῖται ὅτι θέλει νὰ κρατήσει ὡς δοῦλο του τὸν μικρότερο ἀπ’ αὐτούς, τὸν Βενιαμίν. Τότε τοὺς ἀκούει νὰ ὀμολογοῦν: «Ὁ Θεὸς γνωρίζει τὴν ἁμαρτία ποὺ ἐπράξαμεν ἄδικα στὸν ἀδελφὸ μας καὶ μᾶς τιμωρεῖ. Γιὰ τὴν ἀνομία μας δοκιμαζόμαστε». Ὁ Ἰούδας παίρνει τὸν λόγο καὶ τὸν καθικετεύει νὰ μὴν κρατήσει τὸν Βενιαμίν, ἀλλὰ αὐτὸν τὸν ἴδιο. -Κράτησε ἐμένα, ἄρχοντα, τοῦ λέγει, εἶμαι πιὸ γεροδεμένος καὶ μπορῶ νὰ σὲ ὑπηρετῶ καλύτερα κι ὄχι αὐτὸ τὸ παιδὶ ποὺ τὸ ἀγαπᾶ ὁ πατέρας μας. Δὲν μπορῶ νὰ δῶ τὸν πατέρα νὰ πεθαίνει ἀπὸ τὴν λύπη του!». Ὁ Ἰωσὴφ ὄχι ἁπλῶς μετὰ κλαυθμοῦ». Μὲ κλάματα ρίχθηκε στὸν Βενιαμὶν καὶ καταφιλώντας τον τοὺς είπε:-Εγώ εἶμαι ὁ Ἰωσήφ. Τὰ ἀδέλφια του, ποὺ γονατιστοὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ κρατήσει ὡς δοῦλο τὸν Βενιαμίν, ἔμειναν ἔκπληκτοι. «Καὶ οὐκ ἠδύναντο ἀποκριθῆναι αυτῶ». Ταράχθηκαν γιατὶ ἦσαν ἔνοχοι. Ὁ Ἰωσὴφ τοὺς καθησυχάζει καὶ τοὺς παρακαλεῖ νὰ φέρουν τὸν γέροντα πατέρα τους στὴν Αἴγυπτο. Ὅτι ἔγινε, τοὺς λέγει, ἦταν μέσα στὸ ἅγιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ Ἰωσὴφ ὑπῆρξε ἕνα ὁλοζώντανο παράδειγμα ἀρετῆς ἀλλὰ καὶ πρότυπο τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ τιμᾶται τὴν Μεγάλη Δευτέρα. Κοιμήθηκε σὲ ἡλικία 110 ἐτῶν καὶ ἐτάφη στὴν Αἴγυπτο δίχως ποτὲ νὰ ξεχασθεῖ ἡ ἀρετὴ του.

Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017