Τετάρτη 5-6-2024

9:30μμ Ιερά Αγρυπνία – Οσίου Ιλαρίωνος του Νέου

Η Ζωντανή μετάδοση ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ 10:00μμ από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

MNHMH TOY ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΛΑΡΙΩΝΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

Αὐτός ὀ μακάριος Ἱλαρίων ἦταν στά χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Νικηφόρου τοῦ Πατρικίου καί Σταυρακίου καί Μιχαήλ Ραγκαβέ καί τοῦ Λέοντος Ἀρμενίου, τοῦ εἰκονομάχου, Μιχαἠλ Τραυλοῦ τοῦ εἰκονομάχου καί Θεοφίλου τοῦ εἰκονομάχου, κατά τό ἔτος 802. Καταγόταν ἀπό τήν Καππαδοκία, ἡ ὁποία στήν τουρκική γλῶσσα λέγεται Καραμανία. Ὁ πατέρας του λεγόταν Πέτρος καί ἡ μητέρα του Θεοδοσία. Ὁ πατέρας του ἦταν γνωστός στόν βασιλιά, ἐπειδή καί αὐτός ἔδινε τόν ἄρτο τῆς βασιλικῆς τράπεζας. Ἀφοῦ λοιπόν γεννήθηκε ὁ Ὁσιος ἀπό αὐτούς καί ἀπογαλακτίσθηκε, δόθηκε σέ σχολεῖο γιά νά μάθη μέ ἐπιμέλεια τά ἱερά γράμματα. Ὅταν δέ ἔγινε εἴκοσι ἐτῶν, ἐγκατέλειψε, σύμφωνα μέ τό εὐαγγέλιο πατέρα, μητέρα, οἱκία, πλοῦτο καί ὅλο τόν κόσμο καί ἔγινε Μοναχός στό Μοναστήρι πού βρίσκεται στήν Κωνσταντινούπολι, τό λεγόμενο Ξηροκηπίου. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ ἀναχώρησε ἀπό ἐκεῖ, πῆγε στό Μοναστήρι, πού λέγεται τοῦ Δαλμάτου καί ἐκεῖ ἔλαβε τό μέγα καί άγγελικό σχῆμα, δηλαδή ἔγινε μεγαλόσχημος. Ἔτσι ἔχοντας ὑπακοή καί ταπείνωσι καί ἡσυχία, δούλευε ὁ ἀοίδιμος στόν κῆπο τοῦ Μοναστηριοῦ δέκα χρόνια. Καί, ἀφοῦ καθάρισε τήν ψυχή του ἀπό κάθε πάθος καί τήν λάμπρυνε μέ τίς ἀρετές σάν ἥλιο, τότε μέ τήν θεία χάρι ἔγινε θαυματουργός διότι ἔδιωξε ἀπό ἔναν νέο τό ἀκάθαρτο δαιμόνιο πού τόν ἐνωχλοῦσε. Γι’αὐτό καί ὁ Ἠγούμενος τοῦ Μοναστηριοῦ τόν ἔκανε Ἰερέα καί χωρίς νά θέλη. Καί ἀφοῦ πέθανε ὁ Ἡγοῦμενος ἐκεῖνος μετά παρέλευσι μερικῶν ἐτῶν, ἀνεχώρησε ὁ Ἅγιος ἀπό τό Μοναστήρι καί πῆγε στήν τοποθεσία πού λέγεται Ὁψίκιο, καί ἀπό ἐκεῖ πῆγε στό Μοναστήρι τῶν Καθαρῶν.
Ὁταν τό ἔμαθαν αὐτό οἱ Μοναχοί τοῦ Μοναστηριοῦ του, τό ἀνέφεραν στόν τότε Ἅγιο Νικηφόρο, τόν Πατριάρχη, ὁ δέ Πατριάρχης πάλι τό ἀνέφερε στόν βασιλιά Νικηφόρο τόν Πατρίκιο, παρακινῶντας τον νά στείλη ἀνθρώπους νά φέρουν πίσω τόν Ὅσιο. Ὁπότε ὑπακούοντας ὁ Ὅσιος στίς προτροπές καί τοῦ βασιλιᾶ καί τοῦ Πατριάρχη, ἐπέστρεψε πίσω καί ἔγινε Ἠγούμενος καί Ἀρχιμανδρίτης ὅπως ὑπῆρχε αὐτή ἡ συνἠθεια νά γίνεται, πού ὡρίσθηκε ἀπό Σύνοδο. Πέρασε λοιπόν ὁ Ὅσιος ὀκτώ χρόνια ποιμαίνοντας χριστομίμητα, τήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἔγινε βασιλιάς ὁ Λέων ὁ Ἀρμένιος, κατά τό ἔτος 813 καί ἀθέτησε τήν προσκύνησι τῶν ἀγίων εἰκόνων, τότε καί αὐτός ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων ὡδηγήθηκε στόν βασιλιά καί ἀναγκαζόταν ἀπό αὐτόν μέ κάποιες πιθανολογίες καί ὑποσχέσεις, νά μήν προσκυνῆ τίς ἅγιες εἰκόνες. Ἀλλ΄ ὅμως ὁ Ἅγιος τόν ἔλεγξε καί ἄθεο καί νέο παραβάτη Ἰουλιανό τόν ὠνόμασε.
Ὁπότε ἀπό τά λόγια αὐτά θύμωσε ὁ βασιλιάς, καί προσωρινά, ἀφοῦ τόν ἀπείλησε, ὅτι θά τοῦ δώση τιμωρίες πολλές καί ἀνυπόφορες, τόν ἔβαλε σέ φυλακή. Ὕστερα ὅμως ἀπό καιρό πάλι παρουσίασε μπροστά του τόν Ὅσιο καί τοῦ εἶπε τά ἵδια λόγια, πού εἶπε καί προηγουμένως. Ἔπειτα τόν παρέδωσε στόν ὁμόφρονά του Πατριάρχη, δηλαδή στόν Θεόδοτο τόν Μελισσηνό, τόν καί Κασσιτερᾶ ὁνομαζόμενο, τάχα γιά νά τόν  καταπείση ἐκεῖνος. Ἐπειδή ὅμως δέν εἰσακούσθηκε γι’αὐτό ἔκλεισε τόν Ὅσιο μέσα σέ σκοτεινή φυλακή καί γιά πολλές ἡμέρες ἐκεῖ τόν ταλειπώρησε. Διότι πρόσταξε νά μή τοῦ δίνουν, οὔτε  ψωμί, οὔτε νερό, οὔτε κάποιο ἄλλο φαγητό. Ὅταν ἔμαθαν αὐτό οἱ Μοναχοί καί μαθητές του, πῆγαν στόν βασιλιά λέγοντας «Δός μας τόν δικό μας ποιμένα, βασιλιά, καί μετά ἀπό λίγο ὑποσχόμεθα νά ἐκπληρωθῆ τό θέλημά σου». Ὁ βασιλιάς, ἐπειδή ἀπατήθηκε ἀπό τήν ὑπόσχεσι αὐτή, τούς ἔδωσε γρήγορα τόν Ἄγιο. Ἐπειδή ὄμως ὁ Ἅγιος ἀργοπόρησε στό Μοναστήρι του καί, ἀφοῦ ἔλαβε λίγη ἄνεσι ἀπό την προηγούμενη ταλαιπωρία, ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν πείνα πού δοκίμασε στήν φυλακή, γι’αὐτό ὁ βασιλάς βλέποντας, ὅτι οἱ Μοναχοί δέν θά ἐκπληρώσουν τήν ὑπόσχεσί τους, ἀλλά τόν ἐνέπαιξαν γι’αὐτό τόν λόγο τούς μέν Μοναχούς τιμώρησε, τόν δέ Ἅγιο ἔβαλε φυλακή. Ἔπειτα τόν ἔστειλε στό Μοναστήρι, πού λέγεται τοῦ Φονέως, τό ὁποίο  βρισκόταν στό στενό τῆς Πόλεως, καί ἐκεῖ τόν φυλάκισε ἔξι μῆνες, γιά νά ταλαιπωρηθῆ περισσότερο, καθόσον ὁ τοῦ Μοναστηρίου ἐκεῖνου Ἡγοῦμενος ἦταν ἆνθρωπος σκληρός καί θηριώδης καί ἄσπλαγχνος.
Ἔπειτα πάλι ἔφερε ὁ βασιλᾶς τόν Ἅγιο στά βασίλεια καί μέ κολακεῖες προσπαθοῦσε νά τόν ἀπατήση. Ἐπειδή ὅμως δέν εἰσακούσθηκε, πρόσταξε νά φυλακίσουν τόν Ὅσιο στό Μοναστήρι, πού λέγεται τοῦ Κυκλοβίου. Καί ἀφοῦ πέρασαν δύο χρόνια καί .εξι μῆνες, τότε ἔβγαλε τόν Ἅγιο ἀπό ἐκεῖ καί τόν φυλάκισε στήν φυλακή, τήν λεγόμενη τῶν Νουμέρων. Στήν συνέχεια τόν ἔδειρε δυνατά καί ἀπό ἐκεῖ τόν ἐξώρισε στό κάστρο, πού λέγεται Προτίλιο. Καί ἀφοῦ ὁ Λέων ὁ Ἀρμένιος θανατώθηκε μέ μαχαίρι, μέσα σ΄ἐκεῖνον τόν ἴδιο Ναό, στόν ὁποῖο πρῶτη φορά ἔβρισε καί ἔρριξε κατά γῆς τήν ἁγία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ, λέω, ὁ Λέων πέθανε μέ κακό τρόπο καί ἔγινε βασιλιάς ὁ Μιχαήλ ὁ Τραυλός, κατά τό ἔτος , τότε καί ὁ Ἁγιος αὐτός ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν φυλακή καί φιλοξενήθηκε ἀπό μία Χριστιανή γυναῖκα, μέσα στό δικό της ὑποστατικό, ἡ ὁποῖα τόν ὑπηρέτησε ἑπτά χρόνια. Ὅταν ὅμως βασίλευσε ὁ τοῦ Τραυλοῦ υἱός, δηλαδή ὁ Θεόφιλος ὁ εἰκονομάχος, κατά τό ἔτος 829, συγκέντρωσε ὁ ἀλιτήριος ὅλους ἐκεῖνους πού προηγουμένως ἔγιναν Ὁμολογητές γιά τίς ἅγιες εἰκόνες καί τούς ἔβαλε στήν φυλακή. Τότε λοιπόν καί ὁ μακάριος αὐτός Ἱλαρίον ἐξετάζεται, ἄν πείθεται στήν βασιλική προσταγή. Ὁ Ἅγιος, ἐπειδή ἔλεγξε τόν Θεόφιλο, ὥς ἄθεο καί ἀπατεῶνα, γι’αὐτό δέχθηκε ἐπάνω στήν πλάτη ξυλιές Ἑκατόν δεκαεπτά καί στήν συνέχεια ἐξωρίσθηκε στήν νῆσο Ἀφουσία, ἡ ὁποία εἶναι κοντά στήν νῆσο Ἅλωνα, πού στήν τουρκική λέγεται Πασά λιμάνι, καί ὑπόκειται στόν Ἀρχιεπίσκοπο Προικονήσου. Ἐκεῖ λοιπόν ὁ Ὅσιος ἔσκαψε μέσα σέ πέτρα καί κατασκεύασε ἕνα μικρό καί στενώτατο κελλάκι καί μέ τήν προσευχή του ἔβγαλε καί νερό, ὁπότε πέρασε ἐκεῖ ὀκτώ χρόνια. Ἀφοῦ λοιπόν πέθανε ὁ Θεόφιλος καί ἡ σύζυγός του Θεοδώρα συνάθροισε στήν Κωνσταντινούπολι ὅλους τούς ὁμολογητές καί Ὁσίους Πατέρες, πού βρίσκονταν στήν ἐξορία και, ἀφοῦ στερἐωσε καί σύστησε τήν Ὀρθοδοξία μέ τήν ἀναστήλωση καί προσκύνησι τῶν ἀγίων εἰκόνων, τότε καί ὁ Ὅσιος αὐτός Ἰλαρίων, ἀφοῦ ἐλευθερώθηκε ἀπό τήν ἐξορία, ἔλαβε πάλι τό Μοναστήρι του, διαλάμποντας μέ θαύματα. Καί μετά ἀπό αὐτά, ἀφοῦ ἔζησε τρία χρόνια καί διοίκησε θεάρεστα τούς μαθητές του, ἀπῆλθε πρός τόν Κύριο, ὄντας ἐτῶν ἐβδομῆντα.

Πηγή:Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Ε΄, Νέα Σκήτη ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
 Τῶν λόγων τοῦ Κυρίου γεωργήσας τὴν χάριν, ἤνθησας ως ἔλαια, Ἰλαρίων παμμάκαρ, ἐλαίω τῶν θείων ἀρετῶν, καὶ τῆς ὁμολογίας σου σοφέ, ἰλαρύνων τᾶς καρδίας καὶ τᾶς ψυχᾶς, τῶν πίστει σοὶ ἐκβοώντων δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντη, δόξα τῷ ἐνεργούντι διά σου, πάσιν ἰάματα.