ΚΥΡΙΑΚΗ
“Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΓΙΟΡ. ΠΑΤΕΡΩΝ – ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Μήπως να καθιερωθεί Κυριακή Ορθόδοξης Οικογένειας;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”
Ματθ. 4,18-23

ΚΕΙΜΕΝΟ

 18 Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. 19 καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. 20 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 21 Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. 22 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. 23 Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

   18Περπατώντας, λοιπόν, κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, το Σίμωνα, που τον αποκαλούσαν Πέτρο, και τον αδελφό του τον Aνδρέα να ρίχνουν δίχτυ στη λίμνη, γιατί ήταν ψαράδες. 19Kαι τους λέει: «Aκολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων» 20Kι εκείνοι, εγκαταλείποντας αμέσως τα δίχτυα, τον ακολούθησαν.   21Προχωρώντας κατόπιν πιο πέρα, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Iάκωβο το γιο του Zεβεδαίου και τον αδελφό του τον Iωάννη, μέσα στη βάρκα μαζί με το Zεβεδαίο τον πατέρα τους να ετοιμάζουν τα δίχτυα, και τους κάλεσε. 22Kι εκείνοι εγκαταλείποντας αμέσως τη βάρκα τους και τον πατέρα τους τον ακολούθησαν.   23Έτσι, περιόδευε ο Iησούς όλη τη Γαλιλαία διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύττοντας το Eυαγγέλιο της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε είδους αρρώστια και κάθε είδους πάθηση στο λαό.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΜΑΤΑΘΑΙΟΥ – ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, , Ματθ.4, 18-23

Κυριακή της Ορθόδοξης Οικογένειας

Μήπως να καθιερωθεί Κυριακή Ορθόδοξης Οικογένειας;

Από σήμερα η Εκκλησία ξεκινάει ένα καινούργιο πρόγραμμα εορτολογίου. Δηλαδή, συμπυκνωμένα, γιορτάσαμε από τα Χριστούγεννα την γέννηση του Κυρίου, την Βάπτιση, την δραστηριότητά Του, την Σταύρωση, την Ταφή, την Ανάσταση, την Πεντηκοστή και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.

Την προηγούμενη Κυριακή, τις προηγούμενες Κυριακές, γιορτάσαμε την εορτή των 318 Θεοφόρων Πατέρων, που δείχνει το πώς αυτή η δραστηριότητα του Κυρίου έβγαλε καρπούς. Μετά την εορτή των Αγίων Πάντων, για να τιμήσουμε όλους τους Αγίους.

Και σήμερα, είναι μια ξεχωριστή ημέρα. Καλεί τους πρώτους μαθητάς Του και ξεκινάει το έργο Του.

Έχετε προσέξει ότι, από πού κάλεσε τους μαθητάς; Περπατούσε στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Δεν ήτανε στην έρημο, δεν περπατούσε στην έρημο. Στη θάλασσα της Γαλιλαίας, μέσα στον κόσμο. Και εκεί συναντά, τι συναντά; Ασκητές, μοναχούς; Επαγγελματίες, οικογενειάρχες. Οικογενειάρχες ήταν. Ψάρια, ψαρεύανε. Μάλιστα, τους βρήκε πάνω στη δουλειά. Και τους λέει:

– Αφήστε τα δίχτυα και ελάτε να με ακολουθήσετε.

– Κύριε, μέσα στην οικογένεια μπαίνεις να τη διαλύσεις, οι άνθρωποι αφού δουλεύουν να ζήσουν την οικογένειά τους. Και εσύ τώρα τους παίρνεις αυτούς, παλικάρια. Πήγαινε στην έρημο εκεί, να πάρεις κανέναν ασκητή και να πας να δουλέψεις.

Αν και ο ίδιος αγαπούσε την ερημιά και πήγαινε και προσευχότανε.

– Όχι, εδώ, στους επαγγελματίες θα πάω.

Άφησαν, λέει, και τον πατέρα και τα δίχτυα, τη βάρκα και Τον ακολούθησαν.

Γιατί το τονίζω αυτό; Γιατί κανονικά σήμερα, σήμερα, θα έπρεπε να είναι εορτή της ορθοδόξου οικογένειας. Όχι των Αγιορειτών Πατέρων. Οι Αγιορείτες Πατέρες μπορούν να γιορτάσουν την επόμενη Κυριακή, που μιλάει για τον οφθαλμό της ψυχής, της καρδιάς, του σκότους, που δημιουργεί εσωστρέφεια. Οι Αγιορείτες Πατέρες είναι ασκητές. Το έργο τους είναι η εσωστρέφεια.

Σήμερα, όμως, έχουμε κλήση, κάλεσμα του Κυρίου στην οικογένεια. Επεμβαίνει στην οικογένεια, καλεί από την οικογένεια εργάτες. Πόσο η Εκκλησία, συγγνώμη που το λέω, τιμάει με εορτή, ειδική, την οικογένεια; Καμμία. Εορτή ιεραποστολής έχουμε. Εορτή Αγίων Πάντων έχουμε. Εορτή για το καλό περιβάλλον, πως το λένε εκεί και τα λοιπά. Για την οικογένεια;

Πω πω! Ξέρετε πόσο με συγκινείτε! Σας βλέπω, και λέω, κοίταξε, εδώ, εδώ, εδώ, υποχρεώσεις οικογενειακές. Ο άντρας στη γυναίκα. Η γυναίκα στον άντρα. Στα παιδιά. Να τα μεγαλώσουμε, να τα αναθρέψουμε. Εγώ ο καλόγερος, αν πάω στο σπίτι μου σήμερα, δεν έχω να ταΐσω κανένα. Δεν έχω κάποιον να έρθει και να μου πει: «Μπαμπά, αύριο θέλω να μου πάρεις εκείνο». Δεν έχω καμία γυναίκα που να μου πει: «Εεε! Δε με προσέχεις, μ’ άφησες». Δεν έχω κανέναν. Εσείς παλεύετε.

Και είστε το κύτταρο της Εκκλησίας. Μέσα από την οικογένεια βγαίνουν οι Άγιοι, δε βγαίνουν μέσα από την έρημο. Η οικογένεια γεννά ανθρώπους, τους αναθρέφει. Η ορθόδοξη οικογένεια, ε! Τους αναθρέφει. Παλεύει με το μικρό παιδάκι να το μάθει να προσεύχεται, να το μάθει να νηστεύει, να το μάθει να εξομολογείται, να το μάθει, να το μάθει, να, να, να φεύγει από παρέες. Και αφού ανδρωθεί, το παραδίδει στην κοινωνία, στον μοναχισμό, οπουδήποτε αλλού, για να συνεχίσει εκεί το έργο.

Πρέπει ή δεν πρέπει να τιμάται η οικογένεια; Με ποιον τρόπο τιμάται η οικογένεια, οι σύζυγοι, τα παιδιά, οι βιοπαλαιστές, που θα βγείτε αύριο, Δευτέρα, να βγάλετε το μεροκάματο. Και δεν ξέρω αν θα έχετε να βγάλετε το μεροκάματο. Μη βλέπετε αυτά που λένε, οι Επίσκοποι πήρανε διπλό μισθό, ας κάνουν ό,τι θέλουν. Ας τα βρουν με τον Θεό. Εσείς, πώς παλεύετε; Εσείς, πώς προσπαθείτε; Εσείς, πώς αγωνίζεστε; Και εμείς από την άλλη πλευρά, πόσο προσευχόμαστε γι’ αυτήν την ευλογημένη οικογένεια, που λέμε έχουμε δημογραφικό πρόβλημα; Δεν έχουμε παιδιά.

Ναι, αλλά πού την στηρίξαμε την οικογένεια σήμερα; Να κάνουμε μια Ακολουθία, να κάνουμε μια.. Υπάρχει Ακολουθία για την οικογένεια; Όχι. Εγώ ενδεικτικά, χθες, έγραψα ένα απολυτίκιο για την οικογένεια και το έστειλα στον Επίσκοπο, όπως και μια επιστολή προτροπής, να καθιερώσουμε αυτήν την Κυριακή, ως Κυριακή της Ορθόδοξης Χριστιανικής Οικογένειας. Δεν είμαι υμνογράφος. Προκαλώ. Υπάρχει Ακολουθία για την Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια;

Γι’ αυτήν που είναι. Προσέξτε, ο μοναχισμός δεν είναι Μυστήριο. Η οικογένεια όμως είναι Μυστήριο, «Μέγα τούτο». Μεγάλο Μυστήριο. «Εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν». Για τον μοναχισμό δε λέει τίποτα, ένας τρόπος άσκησης είναι. Δεν τον υποτιμώ, μεγάλο έργο. Αλλά η οικογένεια παλεύει «εν μυστηρίω». Ένα σώμα, άνδρας και γυναίκα. «Έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν». Εγώ δεν είμαι με κανέναν, με καμιά σάρκα ενωμένος. Μόνος μου είμαι, και οφείλω να παλεύω. «Εν Χριστώ Ιησού», όπως όλοι μας.

Άρα, λοιπόν, τι κάνουμε; Τι κάνουμε εμείς, όλοι μας; Τι σκεφτόμαστε; Που είναι οι πολύτεκνοι να πούνε. Βγήκε ένας ιερεύς και λέει: «Γιατί οι δεσποτάδες παίρνουν λεφτά». Α, τα λεφτά σε νοιάζουν, αγαπητέ μου; Το ότι η Εκκλησία δεν έχει Ακολουθία, για σένα τον οικογενειάρχη, δε σ’ ένοιαξε; Ως πολύτεκνο τι σε νοιάζει, βρε παιδί μου; Να πάρεις, να πάρεις, ναι να πάρεις τα επιδόματα. Πάρ’ τα,ναι. Αλλά, η Εκκλησία την καλείς να σε ευλογήσει. Ναι. Πού, πότε, πώς;

Λέμε πολλοί ότι, ναι, τη γιορτή του Ιωσήφ και της Παναγίας, τον Μνήστωρ και τα λοιπά, τους γιορτάζουμε, τότε γιορτάζουμε και την οικογένεια. Την Υπαπαντή γιορτάζουμε τη μητέρα. Ναι. Αλλά τους Αγιορείτες Πατέρες σήμερα, τους γιορτάζουμε γενικά, δεν έχουμε κάποιον συγκεκριμένο άγιο. Γιατί την οικογένεια να μην την γιορτάζουμε, ειδικά; Όχι κολλημένη σε κάποια πρόσωπα.

Και μάλιστα να σας πω και κάτι. Τεράστιο λάθος όσοι αγιογραφούν και μιλάνε για την Αγία Οικογένεια. Ο Ιησούς Χριστός δεν είχε οικογένεια. Μια μάνα είχε, την Παναγία, από την οποία γεννήθηκε και ο Ιωσήφ απλώς ήτανε προστάτης. Δεν είχε οικογένεια. Οικογένειά του είμαστε εμείς. Δεν είχε προγόνους. Ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας πατέρας όλων μας. Τι δουλειά έχει η Αγία Οικογένεια; Πού το βρήκαμε αυτό; Προτεσταντικά είναι όλα αυτά.

Από πού βγήκαν οι Άγιοι όλοι που παλέψανε και μέσα στην κοινωνία και μέσα στον μοναχισμό; Σήμερα γιορτάζουμε και τρία σπουδαία ονόματα, συμπίπτουν. Τον Προφήτη Ελισσαίο, σπουδαίος Άγιος, μαθητής του Προφήτου Ηλία. Τον Μεθόδιο Επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, τον Ομολογητή. Και τον Ιουστίνο Πόποβιτς, τον Σέρβο, σπουδαίο ομολογητή, Άγιο, του κομμουνισμού και της αθεΐας. Διώχθηκε σε προηγούμενα καθεστώτα. Πάλεψε. Πανεπιστήμων, γνώστης. Και ξέρετε πόσο ωφέλησε την Ελλάδα, αυτός ο Άγιος; Πού γεννήθηκε; Σε οικογένεια γεννήθηκε. Πού μεγάλωσε; Σε οικογένεια μεγάλωσε. Στον μοναχισμό ανδρώθηκε, αλλά στην οικογένεια μεγάλωσε. Μια μάνα και ένας πατέρας τον γέννησε. Πού είναι η τιμή της οικογένειας, λοιπόν;

Τέσσερα παιδιά του πνευματικά ήρθαν στην Ελλάδα να κάνουν -βιώματα δικά μου είναι, δεν είναι θεωρίας-, να κάνουν μεταπτυχιακό στην Θεολογία. Αυτοί έχοντας τον κομμουνισμό, δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με την δύση. Εμείς όμως ήμασταν πνιγμένοι στον προτεσταντισμό από την βασίλεια του Όθωνος μέχρι και το ’70, που ήρθαν αυτοί.

Αναζητούσαν, οι άνθρωποι αναζητούσαν θεολόγοι, αναζητούσαν πατερικά κείμενα και δεν υπήρχαν. Πατερικά κείμενα δεν υπήρχαν. Πατήρ Αιμιλιανός που ήτανε στα Μετέωρα και άλλοι γεροντάδες και λαϊκοί θεολόγοι από Αθήνα, μόλις τους γνώρισαν μιλούσανε θεολογικά, πατερικά, όχι προτεσταντικά, πατερικά, και ήταν και τόσο απλοί, τόσο απλοί. Ειρηναίος, Αρτέμιος, Αμφιλόχιος, Αθανάσιος. Τους γνώρισα προσωπικά και μας μετέφεραν πατερική θεολογία και είπανε όλοι αυτοί, οι πνευματικοί τότε της εποχής, άνθρωποι: «Πω πω! Τι κάνουμε; Εδώ είναι ο θησαυρός». Και ένας ιερεύς στην Αθήνα, να τον έχει καλά ο Θεός, Αθανάσιος Διώτης, έκανε την πρώτη κίνηση, με τα πνευματικά του παιδιά, να εκδίδει πατερικά κείμενα με μετάφραση. Στη βιβλιοθήκη της Γαλιλαίας τα έχουμε, μπορείτε να τα δείτε. Μετά ακολούθησαν και άλλοι. Και τότε πήραμε το πρώτο πατερικό πνεύμα.

Ξέρετε ότι οι καθηγητές πανεπιστημίου τότε, έπρεπε να έχουν πτυχία της δυτικής θεολογίας, για να γίνουν καθηγηταί; Αλλιώς δεν μπορούσαν να γίνουν καθηγηταί πανεπιστημίου; Και μετά άλλαξε αυτό, από τότε άλλαξε αυτό το σύστημα.

Και το Άγιον Όρος πήγαινε να σβήσει, και τότε το ’70 με ΄74, με την κίνηση αυτή των Σέρβων μοναχών, ξυπνήσαν και οι Έλληνες και αρχίσαν να τρέχουν στον ασκητισμό στο Άγιον Όρος, κ.ο.κ, και άνθισε το Άγιον Όρος. Και κινδυνεύει πάλι σήμερα με τον πολιτισμό, τα κινητά, τα διαδίκτυα κι όλα αυτά ξανακινδυνεύει πάλι, από εκοσμίκευση.

Άρα, λοιπόν, από πού βγήκαν όλα αυτά; Δε βγήκαν από την Ορθόδοξη, Ελληνική να το πω, γενικότερα από την Ορθόδοξη οικογένεια; Πού πήγαν; Πού πορεύθηκαν; Πώς πορεύθηκαν; Ποιος μαθαίνει στα παιδιά πώς θα κινούνται, πώς θα πορεύονται, πώς δε θα μαλώνουν, πώς ευγένεια, σιωπή, το ένα, το άλλο; Πώς; Ποιος θα τα μάθει; Δεν τα μαθαίνουν οι γονείς; Αν δεν τα μαθαίνουν, θα τους καταδικάσουν τα ίδια τα παιδιά όταν μεγαλώσουν.

Αγαπητοί μου, δεν υπάρχει: «Άφησε το, δεν πειράζει τίποτα άμα κινάς εκείνο».

(Λοιπόν, μην αποσπάτε την προσοχή των άλλων ανθρώπων σας παρακαλώ, με κινήσεις χίλιες δυο. Δεν παθαίνω τίποτα. Τι θέλω να πω).

Η οικογένεια είναι ο κορμός, ένα δέντρο. «Εγώ είμαι η άμπελος, υμείς τα κλήματα», λέει. Η οικογένεια είναι ο κορμός, η ρίζα είναι η Εκκλησία και τα κλαδιά είναι η κάθε δραστηριότητα, που πηγάζει μέσα από την οικογένεια. Ένα κλαδί στον μοναχισμό, ένα κλαδί στην βιοπάλη, ένα κλαδί υπηρεσία, ένα κλαδί στη διοίκηση, ένα κλαδί από εδώ, από εκεί. Κλαδιά από την οικογένεια.

Η εορτή των 318 Θεοφόρων Πατέρων έδειξε τον καρπό, τον καρπό του δέντρου αυτού. Οι Αγιορείτες Πατέρες δείχνουν τον τρόπο, με τον οποίο θα καλλιεργήσω το δέντρο, για να βγει αυτός ο καρπός. Και στο κέντρο το δέντρο, που παράγει όλα αυτά τα πράγματα κάτω από την ευλογία του Θεού. Αν δεν είναι δίκαιο και σωστό αυτό, ας μου το πει κάποιος ότι: «Όχι, άστην οικογένεια στην άκρη».

Παιδάκια, μην έρχεστε εδώ μπροστά. Θα ‘ρθείτε να πάρετε αντίδωρο σε λίγο. Μη μαθαίνετε να κυκλοφορείτε. Γιατί και στο σχολείο τα παιδιά, όποτε θέλουν σηκώνονται βγαίνουν έξω, όποτε θέλουν σηκώνονται μπαίνουν μέσα.

– Τώρα, κύριε, να πάω προς νερού.

– Στο διάλειμμα, τι έκανες, έπαιζες;

Αυτό θα πει παιδαγωγία, που την έχουμε εγκαταλείψει. Οι γονείς τα έχουμε εγκαταλείψει τα παιδιά μας. Ξυπνάτε. Θα σας τα πάρει ο διάβολος, ο κόσμος διάβολος είναι, και μετά θα ψάχνεστε και θα λέτε στα 18, στα 17:

– Πάτερ, το παιδί μου δεν μ’ ακούει.

– Πού το είχες τόσο καιρό;

– Ε, τώρα μ’ άκουγε.

– Ναι, είναι σαν το λιοντάρι που το θρέφεις, κι όσο είναι μικρό και δεν έχει δύναμη, υποτάσσεται. Όταν αντιληφθεί ότι έχει δύναμη, σε πετάει πέρα και κάνει ό,τι θέλει.

Πού είναι η εκκλησία; Η εκκλησία. Το επιτραχήλι του παπά, που μέσα από εκεί έρχεται η ευλογία του Θεού για να μας σώσει. Πού είναι; Αν δεν το πάω το παιδί από μικρό να εξομολογηθεί, να πάρει την ευχή του παπά, αυτό θα πεί -ξέρουν και τα παιδιά να εξομολογούνται. Να κοινωνήσει, να πάρει και την Ζωή. Τι κάνουμε;  Ρούχα τα δίνουμε, φαΐ τα δίνουμε, γνώση τα δίνουμε, και τούτο, και αγγλικά, και το ένα, και το άλλο, και γλώσσες, και, και, και, χίλια δυο. Και στο τέλος, στην κοινωνία, βγαίνουν αμόρφωτα και ανίκανα να παλέψουν τη ζωή. Όχι, όμως, έτσι. Εμείς θα γιορτάζουμε την ορθόδοξη οικογένεια.

Δε θα γιορτάζουμε γενέθλια. Γιατί γιορτάζετε γενέθλια; Άντε γιορτάστε γενέθλια, γιατί σβήνετε τα κεράκια, στα γενέθλια; Γιατί τα σβήνετε; Κεράκια αναμμένα, όπως έρχεστε εδώ στην Εκκλησία και ανάβετε κεράκι. Έρχεστε στην Ανάσταση και ανάβετε παίρνετε φως Χριστού. Φως! Γιατί το σβήνετε; Ξέρετε τι σημαίνει το αναμμένο κεράκι; Σημαίνει ότι εφτά χρόνια, πέντε χρόνια, δέκα χρόνια ήμουνα κερί και φώτιζε. Τώρα με σβήνεις; Μου τα ακυρώνεις όλα αυτά;

– Έγινα έντεκα χρονών.

– Ναι, πάρε κι άλλο ένα κερί κι άναψε το κι αυτό.

Και σβήστα στο τέλος για να φας την τούρτα. Όχι, σβήνουμε και γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε:

– Φου! Έσβησα όλα τα κεριά!

Δηλαδή, έσβησα το παρελθόν; Έσβησα τη ζωή μου; Τα διέγραψα; Άντε γιορτάστε γενέθλια, που θέλετε να γιορτάζετε γενέθλια, μην κάνετε ανοησίες.

Αλλά να σας πω κάτι. Όταν γεννήθηκε το παιδάκι αυτό, δεν πανηγύρισε η γειτονιά, το σχολειό, οι άλλοι, πανηγύρισε η οικογένεια. Δεν στείλαμε προσκλήσεις: «Ελάτε να πανηγυρίσουμε τη γέννηση του παιδιού», να στολίσουμε και να φτιάξουμε. Ενώ στη γιορτή του παιδιού, στη γιορτή του παιδιού, όλα άδεια. Ούτε προσκλήσεις, ούτε τίποτα: «Ελάτε». Ούτε πρόσφορο στην εκκλησία, ούτε τίποτα. Στα γενέθλια: προσκλήσεις, δώρα, το ένα, το άλλο. Αντίστροφα πράγματα και ανόητα.

Παλέψτε αγαπητοί μου, ξεφύγετε από τα τετριμμένα, που προσφέρει η κοινωνία και ο διάβολος, έτσι ώστε να φτάσουμε στο σκοπό της ζωής μας, που είναι η καρποφορία και η σωτηρία μας.

 

Η ομιλία αυτή

• Εστιάζει στην κεντρική σημασία της ορθόδοξης οικογένειας ως του «κυττάρου» της Εκκλησίας και της κοινωνίας, τονίζοντας τα εξής σημεία:
• Η κλήση στην οικογένεια: Υπογραμμίζει ότι ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές Του μέσα από τον κόσμο και τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις (ως ψαράδες), αναγνωρίζοντας την οικογένεια ως το πεδίο όπου γεννιούνται, ανατρέφονται και ανδρώνονται οι Άγιοι.
• Ανάγκη για εορτασμό: Εκφράζει τον προβληματισμό του για την έλλειψη ειδικής εκκλησιαστικής εορτής για την Ορθόδοξη Χριστιανική Οικογένεια, προτείνοντας την καθιέρωσή της, καθώς η οικογένεια αποτελεί «Μέγα Μυστήριο».
• Παιδαγωγία και Ευθύνη: Ασκεί κριτική στους γονείς που εγκαταλείπουν τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, τονίζοντας ότι η αμέλεια αυτή οδηγεί τα παιδιά σε πνευματική ανεπάρκεια.
• Πνευματική ζωή έναντι εκκοσμίκευσης: Προτρέπει τους πιστούς να ξεφύγουν από τις κοσμικές συνήθειες (όπως η εστίαση στα γενέθλια αντί για τη γιορτή του Αγίου) και να επικεντρωθούν στην ουσιαστική καλλιέργεια της πίστης, της εξομολόγησης και της συμμετοχής στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.
• Ιστορική αναφορά: Αναφέρεται στη συμβολή των Σέρβων Αγίων (όπως ο Ιουστίνος Πόποβιτς) και των πνευματικών ανθρώπων της εποχής του ’70, οι οποίοι μέσω της πατερικής θεολογίας βοήθησαν στην πνευματική αναγέννηση στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας ότι οι ρίζες αυτών των ανθρώπων βρίσκονταν πάντα σε ευλογημένες οικογένειες.
• Απομαγνητοφώνηση, διόρθωση κειμένων: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.