Θεία Λειτουργία – Ανάσταση του Λαζάρου 4/4/2025
Ἦχος α’.

Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Τὸ Σάββατο πρὸ τῶν Βαΐων ἑορτάζομεν τὴν ἔγερσιν τοῦ Ἁγίου καὶ δικαίου φίλου τοῦ Χριστοῦ, Λαζάρου τοῦ τετραημέρου.
Ἕνα ἐνθαρρυντικὸ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς γεγονὸς ἀπὸ τὴ θαυματουργικὴ ζωὴ καὶ δράση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ εἶναι ἡ ἀνάσταση τοῦ τετραημέρου Λαζάρου καὶ φίλου τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Ἅγιος Λάζαρος, ὁ φίλος τοῦ Κυρίου, ἦταν Ἑβραῖος κατὰ τὸ γένος καὶ ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν Ἰουδαίων ποὺ ἀκολουθοῦσαν οἱ Φαρισαῖοι, δηλαδὴ τῆς τυπικῆς τήρησης τοῦ Νόμου καὶ τῆς Παράδοσης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνάστασης τῶν νεκρῶν. Γεννήθηκε σὲ μιὰ μικρὴ πόλη τῆς Ἰουδαίας, τὴν Βιθανία, ποὺ βρίσκεται στοὺς ἀνατολικοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, πολὺ κοντὰ στὰ Ἱεροσόλυμα. Τὸν πατέρα του τὸν ἔλεγαν Σίμωνα καὶ ἦταν Φαρισαῖος. Ὅταν ὁ Κύριος ὡς ἄνθρωπος βρισκόταν στὴ γῆ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ὁ Σίμων, ἂν καὶ Φαρισαῖος, συνδέθηκε μὲ φιλία εἰλικρινὴ μαζὶ Του. Ὁ Χριστὸς ὅταν περιόδευσε τὴν Ἰουδαία συχνὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνα στὴ Βιθανία, μὲ τὸν ὁποῖο καὶ πολλὲς φορὲς συνομιλοῦσε. Ὁ Σίμων ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ δεχόταν τὶς ἀπόψεις Του, μὰ τὸ κυριότερο ἦταν ὅτι ὁ Σίμων, ἂν καὶ ἦταν Φαρισαῖος, πίστευε στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Ἐκεῖ στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνα ὁ Χριστὸς ἔγινε φίλος καὶ μὲ ὅλους τοὺς «οἰκιακοὺς» του, δηλαδὴ τὸν γιὸ τοῦ Σίμωνα, τὸν Λάζαρο καὶ τὶς δύο θυγατέρες τοῦ Μάρθα καὶ Μαρία, γιὰ τὶς ὁποῖες γίνεται λόγος στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ ὁποῖες πρόθυμα καὶ μὲ πολλὴ ἀγάπη τὸν φιλοξενοῦσαν καὶ «διηκόνουν αυτῶ». Ὅταν πλησίαζε τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ, συνέβη ὁ Λάζαρος νὰ ἀρρωστήσει. Ὁ Κύριος τότε βρισκόταν «εἰς τὴν πέραν τοῦ Ἰορδάνου χώραν». Ἐκεῖ ποὺ βρισκόταν ὅμως ὁ Χριστὸς μὲ τὴν θείαν Παντογνωσία ἐγνώρισε τὴν ἀρρώστια τοῦ φίλου τοῦ Λαζάρου καὶ τὸν ὕστερα ἀπὸ λίγο θάνατό του καὶ εἶπε στοὺς Μαθητὲς του: «Λάζαρος, ὁ φίλος ἡμῶν, κεκοίμηται, ἀλλὰ πορεύομαι ἴνα ἐξυπνήσω αὐτόν». Οἱ Μαθηταὶ νόμισαν πὼς ἐπρόκειτο γιὰ φυσικὸ ὕπνο καὶ τότε ὁ Χριστὸς ἀναγκάστηκε νὰ τοὺς μιλήσει καθαρώτερα: «Τότε οὖν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς παρρησία, Λάζαρος ἀπέθανε καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς ἴνα πιστεύσητε ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ, ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν». Ὕστερα ἀπὸ δύο μέρες παίρνει τοὺς Μαθητὲς του καὶ ἔρχεται στὴν Ἰουδαία. Ὁ ἐρχομὸς τοῦ Κυρίου στὴ μικρὴ Βιθανία ἀμέσως ἔγινε γνωστὸς κι ἀνάμεσα σὲ ἐκείνους ποὺ βγῆκαν νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν μὲ δάκρυα ἔσπευσαν καὶ οἱ δύο ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου Μάρθα καὶ Μαρία καὶ τοῦ εἶπαν: «Κύριε, ἂν ἤσουν Ἐσὺ ἐδῶ δὲν θὰ πέθαινε ὁ ἀδελφὸς μας. Μὰ καὶ τώρα ξέρουμε, πὼς ἅμα θέλεις μπορεῖς νὰ τὸν ἀναστήσεις». Πόση ἀγάπη μὰ καὶ πόση πίστη κρύβουν αὐτὰ τὰ λόγια τῶν θλιμμένων γυναικῶν! Ὁ Χριστὸς τὶς παρηγορεῖ ἀλλὰ μπροστὰ στὸ ψυχικὸ δράμα τῶν προσφιλῶν του ἀνθρώπων ποὺ θρηνοῦσαν, μὲ δυσκολία ὡς ἄνθρωπος συγκρατεῖ τὰ δάκρυά του. Ὡς ἄνθρωπος ὁ Χριστὸς δακρύζει λοιπὸν γιὰ τὸν νεκρὸ του φίλο. Ὁ Εὐαγγελιστὴς στὴν περιγραφὴ τοῦ θαύματος μᾶς λέγει: «Ἐνεβριμήσατο τῶ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν». Μὲ μεγάλη δηλαδὴ δύναμη κατόρθωσε ὁ Ἰησοῦς νὰ ἐπιβληθεῖ στὸν ἑαυτὸ Του καὶ νὰ συγκρατήσει τὴν ταραχὴ Του. Συμπνίγοντας ὁ Κύριος τὴ συγκίνησή του προχωρεῖ πρὸς τὸ θαῦμα καὶ ἐρωτᾶ: -Ποῦ τεθήκατε αὐτόν; Ποῦ τὸν ἔχετε θάψει; Τοῦ ἔδειξαν τὸν τάφο καὶ τὸν ἀκολούθησε κόσμος πολὺς ποὺ εἶχε μάθει γιὰ τὴν ἄφιξη  τοῦ Κυρίου καὶ τῶν μαθητῶν του στὴν πόλη τους. Μὲ συγκίνηση καὶ δάκρυα ὁ Χριστὸς προχωρεῖ πρὸς τὸν τάφο. «Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς», σημειώνει ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστής, συμμετέχει ἀληθινὰ στὸν πόνο τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας, «Κλαίει μετὰ κλαιόντων», ἀλλὰ καὶ «χαίρει ἔπειτα μετὰ χαιρόντων».
Μὲ τὰ μάτια δακρυσμένα ὁ Θεάνθρωπος στέκεται μπροστὰ στὸν τάφο τοῦ φίλου Τοῦ. Προστάζει νὰ ἀνοίξουν τὸν τάφο. Ἡ πλάκα σηκώθηκε καὶ ὁ Κύριος ὄρθιος μπροστὰ στὸν ἀνοιγμένο τάφο, μὲ τὰ μάτια ὑψωμένα στὸν οὐρανὸ προσεύχεται στὸ Θεὸ καὶ Πατέρα κι ὕστερα φωνάζει πρὸς τὸν νεκρὸ Λάζαρο, μὲ δυνατή, βροντώδη κι ἐπιτακτικὴ φωνὴ: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»! Ὁ πεθαμένος Λάζαρος ποὺ τὸ κορμὶ του βρισκόταν μέσα τὸν τάφο γιὰ 4 ἡμέρες καὶ ἤδη εἶχε ἀρχίσει καὶ νὰ μυρίζει, σηκώνεται χωρὶς καμία βοήθεια, περιτυλιγμένος ὅπως ἦταν καὶ δεμένος μὲ τὰ ἐντάφια σπάργανα βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὸν τάφο. Ἀφοῦ τὸν ἔλυσαν κατὰ τὴν προσταγὴ τοῦ Κυρίου, περπάτησε καὶ πῆγε μόνος του στὸ σπίτι του. Ὅλοι ὅσοι ἔβλεπαν τὸ θαῦμα θαύμαζαν καὶ δόξαζαν τὸν Θεό.
Τοῦτο τὸ παράδοξο θαῦμα τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου ἀπὸ τὸν Χριστὸ διέγειρε τὸν φθόνο τῶν Ἑβραίων ποὺ μαίνονταν κατὰ τοῦ Κυρίου. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἔφυγε καὶ πάλι ἀπὸ ἐκεῖ. Οἱ δὲ Ἀρχιερεῖς σκέφθηκαν καὶ τὸν Λάζαρο νὰ φονεύσουν, διότι πολλοὶ βλέποντας τὸν ἀκολουθοῦσαν τὸν Χριστό. Ὁ Λάζαρος ὅμως ἔμαθε τὶς προθέσεις αὐτὲς τῶν Ἀρχιερέων. Ἔτσι ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Κύπρο. Ἐκεῖ τὸν βρῆκαν ἀργότερα οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Παῦλος καὶ Βαρνάβας, ὅπου ἔζησε θεοφιλῶς ἐπιτελώντας πολλὰ θαύματα.
Ἀφοῦ ἐποίμανε θεοφιλῶς τὸν Κίτιον καὶ κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ κοιμήθηκε καὶ πάλι τὸν δεύτερον ὕπνο του, μετὰ τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνάστασή του.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἀναμφίβολα εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα θαύματα τοῦ Κυρίου. Εἶναι τὸ θαῦμα ποὺ μᾶς διδάσκει τὴν μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τελικὸ κατάντημα τοῦ ἀνθρώπου. Θὰ ἀναστηθοῦν κάποια μέρα οἱ νεκροί. Τὸ «ἀναστήσεται ὁ ἀδελφὸς σου» ποὺ ὁ Κύριος εἶπε στὴ Μάρθα, τὴν ἀδελφὴ τοῦ Λαζάρου εἶναι μιὰ διαβεβαίωση ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους μας. Θὰ ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί. Αὐτὸ μᾶς ὑπόσχεται Ἐκεῖνος ποὺ διακήρυξε: «Ἐγὼ εἰμί ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύω εἰς ἐμὲ κἄν ἀποθάνη ζήσεται»!

Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017