Παρακολουθείστε ζωντανά ΕΔΩ

την Τετάρτη  4/3/2026 στις 16:30-18:00μ.μ

την θεία λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. 

Διαβάστε την ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων  ΕΔΩ:

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΙΤΟΥ

Αὐτός ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἔζησε στά χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος λεγόταν Πωγωνᾶτος, κατά τό ἔτος 670, ὅπως λέει ὁ Σωφρόνιοε τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τόν Βίο τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. Ἀφοῦ μεγάλωσε ἀπό παιδί μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί ἀφοῦ ντύθηκε τό σχῆμα τῶν Μοναχῶν, πῆγε στήν βαθύτερη ἔρημο τῆς Θηβαϊδας. Ἔφθασε ὅμως σέ τέτοιο ὕψοε ἀρετῶν, καί τόσο μεγάλη οἰκειότητα ἀπέκτησε πρός τόν Θεό, ἐπειδή φύλαξε «τό κατ’εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν» καθαρό, ὥστε εἶχε κάτω ἀπό τήν ἐξουσία του καί αὐτά τά ἄγρια θηρία. Διότι τόν ὑπηρετοῦσε ἕνα λιοντάρι, τό ὁποῖο κοντά στίς ἄλλες ὑπηρεσίες, πού προσέφερε στόν Ὅσιο, εἶχε καί τό διακόνημα αὐτό, δηλαδή τό νά βόσκη τόν ὄνο, πού ἔφερνε τό νερό στόν Ὅσιο. Μιά φορά ὅμως πέρασαν ἀπό ἐκεῖ μερικοί πλανόδιοι πωλητές καί βλέποντας τόν ὄνο μόνο του, τόν ἔκλεψαν, ἐνῶ τό λιοντάρι κοιμόταν καί δέν τό κατάλαβε. Ὁπότε τό βράδυ γύρισε στόν Ὅσιο, χωρίς νά ἔχη μαζί του τόν ὄνο, ὅπως συνήθιζε.
Βλέποντας τό λιοντάρι μόνο του, ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ὅσίου, ἔλεγε στόν γέροντα, ὅτι αὐτό ἔφαγε τόν ὄνο. Τότε κατεδίκασε τό ταλαίπωρο λιοντάρι, νά φορτώνεται πάνω στούς ὤμους του τίς στάμνες καί  νά φέρνη τό νερό ἀπό τόν ποταμό ἀντί τοῦ ὄνου, γιά τόσο διάστημα χρόνου, ὄσο κρατοῦσαν τόν ὄνο οἱ πλανόδιοι πωλητές. Ὅταν ὅμως οἱ ἴδιοι πλανόδιοι πωλητές ἔτυχε νά περάσουν πάλι ἀπό τόν ἴδιο ἐκεῖνο δρόμο, ἔχοντας μαζί τους καί τόν ὄνο, τότε μόλις εἶδε τό λιοντάρι τόν ὄνο, τόν ἀναγνώρισε.
Τότε ξαφνικά ὥρμησε ἐναντίον τῶν πλανόδιων πωλητῶν μέ μεγάλο μουγκρητό καί αὐτοί φοβήθηκαν καί ἔφυγαν. Ἔπειτα ἔπιασε μέ τά δόντια του τό καπίστρι τοῦ ὄνου καί τό ἔσυρε. Σέρνοντας ὅμως τόν ὄνο, ἔσυρε μαζί καί ὅλες τίς καμῆλες, πού ἦταν δεμένες στόν ὄνο καί ἔτσι τίς ἔφερε ὅλες στό κελλί τοῦ Ὁσίου Γερασίμου. Κτυπῶντας  δέ μέ τήν οὐρά του τἠν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ γέροντα, ἔκανε σάν ἐπίδειξι, ὅτι πρόσφερε αὐτές σάν κυνήγι στόν γέροντα. Βλέποντας ὁ γέροντας τό πρᾶγμα, χαμογέλασε λίγο καί εἶπε στόν μαθητή του· «Ἄδικα κατηγορούσαμε τό ἀθῶο λιοντάρι, ὅτι ἔφαγε τό ὑποζύγιο. Λοιπόν  τώρα πρέπει νά τό ἐλευθερώσουμε ἀπό τόν κόπο τῆς ὑπηρεσίας καί ἄς πάη νά βόσκη στούς συνηθισμένους τους τόπους». Τότε κατέβασε τό κεφάλι του τό λιοντάρι, σάν νά εἶχε λογικό, καί, κατά κάποιο τρόπο, ἀφοῦ άποχαιρέτησε τόν γέροντα, πῆγε στήν ἐρημία. Μία φορά τήν ἑβδομάδα ὅμως ἐρχόταν καί προσκυνοῦσε τόν γέροντα.
Ὅταν ὅμως ὁ γέροντας πέθανε, ἦλθε πάλι τό λιοντάρι, ὅπως συνήθιζε καί ζητοῦσε νά προσκυνήση τόν γέροντα. Καί καθώς δέν τόν εὔρισκε, φαινόταν λυπημένο καί ἀγανακτισμένο. Ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Ὁσίου μέ πολλούς τρόπους ἔδωσε στό λιοντάρι νά καταλάβη, ὅτι πέθανε ὁ γέροντας, ἐκεῖνο θρηνοῦσε μέ ἕνα λεπτό μουγκρητό τόν θάνατο τοῦ γέροντα καί φαινόταν νά ψάχνη τόν τάφο του. Ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Ὁσίου ἔφερε τό λιοντάρι στόν τάφο τοῦ γέροντα, τότε αὐτό ἔπεσε ἐπάνω του καί, ἀφοῦ μούγκρησε δυνατά, ἀπό τόν μεγάλο πόνο του γιά τήν ἀγάπη, πού εἶχε στόν γέροντα, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή.
Μέ τέτοιον τρόπο δοξάζει ὁ Θεός ἐκείνους πού τόν δοξάζουν. Ἔτσι κάνει νά ὑποτάσσωνται τά θηρία σ’ἐκείνους, πού φυλάγουν καθαρό τό «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν».

Πηγή: Συναξαριστή  Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Δ’ , Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “Αγιος Σπυρίδων Α” Νέα Σκήτη, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.