ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΦΛΑΓΟΝΟΣ
Ἔνα ἀπό τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού δόθηκαν στούς Χριστιανούς εἶναι αὐτό τῶν ίάσεων, τό ὁποῖο σάν μιά ἄμεση ἀπόδειξη τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ δέν ἔπαυσε νά ἐκδηλώνεται ὅπου ὑπάρχει ἀνθρώπινος ψυχικός ἤ σωματικός πόνος. Τό ἰαματικό χάρισμα ἔλαβε καἰ ὁ Ὅσιος Στυλιανός καί μάλιστα θεραπεύει τά ἄρρωστα παιδάκια, γι’αὐτό καί εἰκονίζεται στή γεροντική του ἀγκαλιά νά κρατάει μέ στοργή προστατευτικά ἔνα φασκιωμένο βρέφος, τό ὁπῖο τόν κοιτάζει μέ τέτοιο τρόπο σάν νά τό ἱκετεύει νά τό θεραπεύσει ἀπό τήν ἀσθένεια πού τό βασανίζει. Τό εἰλητάρι πού ξεφεύγει ἀπό τό χέρι τοῦ Ὁσίου δείχνει ὅτι ἀπό τόν Χριστό ἔλαβε τοῦτο τό χάρισμα, νά θεραπεύει δηλαδή τά παιδάκια:«Παίδων φύλαξ πέφυκα,Χριστοῦ τό δῶρον»!.
Ὁ Ἅγιος Στυλιανός γεννήθηκε στήν περιοχή τῆς Παφλαγονίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί πλούσιους, οἱ ὁποῖοι τόν ἀνέθρεψαν χριστιανικά. Ἀπό μικρό παιδί ἀγωνίσθηκε νά στολίσει τήν ψυχή του μέ πολλές ἀρετές. Παρ’ὅλο πού στό σπίτι του εἶχε ἄφθονα τά ὑλικά ἀγαθά ἐκεῖνος ζοῦσε μέ σεμνότητα καί σωφροσύνη. Σάρκα ἀνθρώπινη εἶχε καί μέσα στόν κόσμο κατοικοῦσε, ἀλλά ὅμως οὔτε ἀπό τίς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας ἐλκύσθηκε, οὔτε ἀπό ὁποιαδήποτε ματαιότητα τοῦ κόσμου σαγηνεύθηκε. Σέ πολύ νεαρή ἡλικία, ἀφοῦ ἔχασε καί τούς δύο γονεῖς του, μοίρασε τήν περιουσία του στούς πτωχούς καί ἀφοσιώθηκε στό Θεό. Ἐγκατέλειψε τόν κόσμο κι ἀναχώρησε σέ κάποιο μοναστήρι. Ἔγινε μοναχός καί γρήγορα ξεπέρασε ὅλους τούς μοναχούς στούς ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεως κι ἀπόκτησε πολλές καί μεγάλες ἀρετές. Ὕστερα φλεγόμενος νά ἀσκηθεῖ κατά μόνας μέ τήν εὐλογία τοῦ ἡγουμένου ἄφησε τό κοινόβιο καί ἀποσύρθηκε νά ζήσει σέ κάποια σπηλιά τοῦ βουνοῦ. Ἐκεῖ ὁ θαυμαστός ἀσκητής τῆς Παφλαγονίας κατόρθωσε νά γίνει ἕνα πραγματικό παιδί τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τόν ὁποῖο τόσο εὐαρέστησε μέ τούς ὑπεράνθρωπους ἀσκητικούς ἀγῶνες του, ὥστε ἔστελνε ἄγγελό του νά τοῦ φέρει τροφή καί νά τόν ἐνισχύει. Πόσα χρόνια ἔμεινε ἄγνωστος καί ἀφανής δέν τό γνωρίζουμε, ἐκεῖνο πού ξέρουμε εἶναι ὅτι μαθεύτηκε πώς ὁ ἀσκητής τῆς Παφλαγονίας Στυλιανός εἶχε γίνει σκεῦος τῆς ἐκλογής τοῦ Θεοῦ.
Πολλοί ἄρχισαν νά καταφθάνουν κοντά του καί νά τοῦ ζητοῦν ἄλλοι τή μεσιτεία του κι ἄλλοι τή διδαχή τῆς πνευματικῆς του ἐμπειρίας. Ὁ Ὅσιος Στυλιανός μέ φρόνημα ταπεινό, προσπαθούσε νά τούς μεταδώσει κάτι ἀπό τήν ἀγάπη του πρός τόν ούράνιο πατέρα. Καραβάνια ¨ολόκληρα ἀνηφόριζαν πρός τόν Ὅσιο κι ἐκεῖ ἄφηναν στά πόδια του τά δάκρυα τοῦ πόνου καί τίς ἱκεσίες τῆς ἀγωνίας τους καί ὁ Ὅσιος σάν πραγματικός ἀδελφός τους τούς συμπαραστεκόταν. Πολλά ἦσαν τά θαύματα τοῦ Ὁσίου Στυλιανοῦ πού ὄχι μόνο παρηγοροῦσε ἀλλά καί θεράπευε τίς ἀσθένειες τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων. Ἰδίως ὅμως τόν Ὅσιο Στυλιανό τόν συγκινοῦσαν τά ἀθῶα παιδάκια πού ἄρρωστα τά ἔφερναν οἱ μητέρες τους για νά τά θεραπεύσει. Τά ἔπαιρνε αὐτός στήν γεροντική του ἀγκαλιά, ἔπεφτε στά γόνατα, παρακαλοῦσε τόν Κύριο νά τούς δώσει τήν ὑγεία τους καί τό θαῦμα γινόταν. Γιατί ἦταν ἱκεσία καί κραυγή τοῦ παιδιοῦ πρός τόν ΠΑτέρα, τοῦ πιστοῦ καί ἀφοσιωμένου μαθητῆ πρός τόν οὐράνιο ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, ὅπως τοῦτο ψάλλει καί ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας:«ὅθεν τῶν ἰάσεων ἀνεδείχθης ταμεῖον καί προστάτης ἔνθεος, νεογνῶν καί νηπίων, ὁ γάρ Χριστός δοξάζει σέ λαμπρῶς, ὅν ἀπό βρέφους Στυλιανέ ἐδόξασας».
Τά χρόνια ὅμως περνοῦσαν κι ὁ θαυμαστός ἐρημίτης τῆς ΠΑφλαγονίας ἔδειχνε πώς ἔφθανε στό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του. Ἤδη ὑπέργηρος καί κατάλευκος ἀπό ἀγιότητα καρτεροῦσε τήν μεγάλη ὥρα τῆς ἐξόδου του, τήν ὥρα δηλαδή πού σάν ἕνα παιδί μέ χαρά θά ἔσπευδε νά πέσει στήν ἀγκαλιά τοῦ Οὐράνιου Πατέρα Του. Ὅταν αὐτή ἡ ὥρα ἔφτασε, ὁ Θεός τοῦ τήν ἀποκάλυψε νωρίτερα καί ἐκεῖνος μέ ἁγία λαχτάρα τήν καρτεροῦσε. Κοιμήθηκε εἰρηνικά καί τό πρόσωπό του τήν ὥρα τῆς ἀκδημίας του ἔλαμψε σάν τόν ἥλιο κι ἀμέσως χορός Ἀγίων Ἀγγέλων παρέλαβε τήν ἁγία του ψυχή. Οἱ οὐρανοί πανηγύριζαν γιά τήν ἐκεῖ μετάβασή του καί ἡ γῆ θρηνοῦσε τήν μεγάλη ἀπώλεια. Οἱ Ἅγιοι ὅμως δέν πεθαίνουν ἀλλά ζοῦνε στόν αἰῶνα, ἔτσι καί ὁ Ὅσιος Στυλιανός ζεῖ στόν αἰῶνα καί ἡ γεροντική του ἀγκαλιά παραμένει πάντα γεμάτη, πάντα θερμή γιά ὅλα τά βρέφη, γιά ὅλα τά παιδάκια. Ὁ Θεός, ὁ Οὐράνιος Πατέρας, τοῦ έδωσε αὐτό τό χάρισμα νά εἶναι ἄγρυπνος φύλακας καί προστάτης ὅχι μόνο τῶν βρεφῶν καί τῶν νηπίων ἀλλά ὅλων τῶν παιδιῶν. Σήμερα πού ὅλα ἔχουν ἀλλάξει στή ζωή φορᾶ ὁ θαυματουργός ἀσκητής τῆς Παφλαγονίας σπεύδει ὅσο ποτέ ἄλλοτε νά φυλάξει τά κυοφορούμενα βρέφη, ὥστε νά πάψουν οἱ σύγχρονοι Ἡρώδηδες νά διεισδύουν στό ἄβατο τῆς παιδικῆς γαλήνης καί νά τό φονεύουν. Ἀκόμα φροντίζει νά στυλώσει στή θέρμη τῆς προστατευτικῆς ἀγκαλιᾶς του ὅλα τά παιδάκια πού γίνονται θύματα τῆς ἐκμετάλλευσης καί τῆς διαστροφῆς τῶν μεγάλων. Τέλος, σπεύδει νά ὑποστυλώσει μέ τή χάρη του τίς ἑτοιμόρροπες χριστιανικές οἱκογένειες, νά στηρίζει τήν πίστη, νά τούς στυλώνει ὅλους στήν ἀρετή, ὡς «στῦλος καί τό ἑδραίωμα τῆς ἀλήθειας». Γι΄ αὐτό ὁ ὑμνογράφος ὡραιότατα τόν ἐγκωμιάζει καί τόν παρακαλεῖ: «Τῶν νεογνῶν καί νηπίων φύλαξ γενόμενος, ἐκ πάσης ἐπηρείας καί δεινῆς καχεξίας ἀλώβητα τά βράφη καί ἀσινή διαφύλαττε πάντοτε καί εὐτεκνία πάρασχου, Στυλιανέ θεόφρον».
Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννα Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗ, ΑΘΗΝΑ 2010.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε, ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
