ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΠΡΟΒΟΥ, ΤΑΡΑΧΟΥ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
Αὐτοἰ ἔζησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ καί τοῦ ἡγεμόνα Φλαβιανοῦ κατά τό ἔτος 296. Ὁ Τάραχος ἦταν προχωρημένης ἡλικίας, Ρωμαῖος κατά τό γένος καί κατά τό ἐπάγγελμα στρατιῶτης. Ὁ Πρόβος καταγόταν ἀπό τήν Σίδη τῆς Παμφυλίας.
Ὁ δέ Ἀνδρόνικος καταγόταν ἀπό τήν Ἔφεσο τῆς Ἰωνίας. Ἀφοῦ παρουσιάσθηκαν αὐτοί μπροστά στό βῆμα, ὡμολόγησαν μέ θάρρος τόν Χριστό. Τότε τοῦ μέν Ἁγίου Ταράχου, ἔσπασαν τά σαγόνια καί τόν λαιμό μέ τίς πέτρες καί μέ τήν φωτιά κατέκαυσαν τά χέρια του. Στήν συνέχεια τόν κρέμασαν ἐπάνω σέ ἔνα ξύλο καί ἀπό κάτω ἔβαζαν πολύ καπνό, ὁ ὁποῖος προξενοῦσε στεναχώρια καί πνιγμό στόν Ἅγιο. Κατόπιν βάζουν στήν μύτη του ξύδι, ἀναμεμιγμένο μέ σινάπι καί ἀλάτι. Μετά ἀπό αὐτά καῖνε τό στῆθος του μέ σουβλιά πυρακτωμένα, κόβουν τά αὐτιά του μέ ξυράφι, βγάζουν τό δέρμα τῆς κεφαλῆς του, τόν ρίζνουν στά θηρία καί στό τέλος κατακόβουν ὅλο τό σῶμα του σέ μικρά κομμάτια. Καί ἔτσι ὁ γενναῖος ἀθλητής παραδίνει τήν ψυχή του στόν Χριστό καί λαμβάνει τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανο. Τόν Ἁγιο Πρόβο τόν ἔδειραν μέ ὠμά βούνευρα. Ἔκαψαν τά πόδια του μέ πυρακτωμένα σίδηρα. Τόν κρέμασαν καί κατέκαψαν τήν πλάτη καί τά πλευρά του μέ πυρακτωμένα σουβλιά. Κατέκοψαν τούς ἀστραγάλους του μέ ἄλλες σουβλιές. Καί τελευταῖα κατάκοψαν καί αὐτόν σέ λεπτά κομμάτια μέ τά μαχαίρια. Καί ἔτσι ἔλαβε ὁ ἀοίδιμος τό μακάριο τέλος τοῦ μαρτυρίου. Τόν δέ θεῖο Ἀνδρόνικο τόν κρέμασαν ἐπάνω σέ ξύλο. Χάραξαν τούς ἀστραγάλους του μέ κοφτερά σίδερα. Ἔπειτα κατάκαψαν τά πλευρά του καί μέ τό ἀλάτι ἔτριψαν τίς πληγές, πού δημιουργήθηκαν . Ἔκοψαν τήν γλῶσσα καί τά χείλη του. Καί σχεδόν κατάκοψαν μέ μαχαίρια ὅλο τό σῶμα του. Καί ἔτσι παρέδωσε καί αὐτός ὁ μακάριος τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Θεοῦ.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Α΄, Έκδοσις Συνοδία Σπυριδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “ἉΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Α¨Νέα Σκήτη ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Λουκ. η΄ 5-15
ΚΕΙΜΕΝΟ
5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; 10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
5 «Bγήκε ο σπορέας να σπείρει το σπόρο του και καθώς έσπερνε, ένα μέρος από το σπόρο έπεσε δίπλα στο δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά τ’ουρανού το κατέφαγαν. 6Kι άλλο έπεσε πάνω σε πετρώδες έδαφος και μόλις φύτρωσε ξεράθηκε, γιατί δεν είχε υγρασία. 7Kι άλλο έπεσε ανάμεσα στ’αγκάθια, τα οποία φύτρωσαν μαζί του και το κατέπνιξαν. 8Kι άλλο έπεσε στο έδαφος το γόνιμο και φύτρωσε κι απέδωσε καρπό εκατονταπλάσιο». Kαι καθώς τα έλεγε αυτά, υψώνοντας τη φωνή του, τόνιζε: «Όποιος έχει αφτιά για ν’ακούει, ας τ’ακούει»! 9Oι μαθητές του, λοιπόν, του υπέβαλλαν ερωτήσεις λέγοντάς του: «Tι σημαίνει η παραβολή αυτή;» 10Kι εκείνος τους είπε: «Σε σας έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους αναπτύσσονται με παραβολές, έτσι που, ενώ βλέπουν να μη διακρίνουν κι ενώ ακούνε να μην καταλαβαίνουν».11 «Kαι είναι τούτη η σημασία της παραβολής: O σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού. 12Oι σπόροι που έπεσαν στην άκρη του δρόμου είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλ’έρχεται κατόπιν ο διάβολος και αφαιρεί το λόγο από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούνε. 13Oι σπόροι πάλι, που έπεσαν πάνω στην πέτρα, είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά το λόγο. Aυτοί όμως δεν έχουν ρίζα κι ενώ πιστεύουν προσωρινά, κατόπιν, σε καιρό πειρασμού, απομακρύνονται. 14Oι σπόροι επίσης που έπεσαν πάνω στ’αγκάθια, είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλά επειδή ζουν κάτω από μέριμνες και πλούτο κι απολαύσεις της ζωής, καταπνίγονται και δεν καρποφορούν. 15Kαι οι σπόροι που έπεσαν στο γόνιμο έδαφος είναι εκείνοι που, επειδή με καλή και αγαθή καρδιά άκουσαν το λόγο, τον κρατούν και καρποφορούν υπομονετικά».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ἰσχὺν τὴν ἄμαχον, περιζωσάμενοι, κατεπαλαίσατε, ἐχθρῶν τᾶς φάλαγγας, καὶ ἐδοξάσατε Χριστόν, ἀθλήσεως τοὶς ἀγώσι, Πρόβε παναοίδιμε, ὁ πρόβας πρὸς τὰ κρείττονα, ἔνδοξε Ἀνδρόνικε, Ἐκκλησίας ἐκνίκημα, καὶ Τάραχε πιστῶν ἡ γαλήνη, ὁ τρισαυγὴς Μαρτύρων δῆμος.
