ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΠΕΤΡΟΥ, ΔΙΟΝΥΣΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΝΗΣ, ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ
Κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ διωγμοῦ τοῦ Δέκιου, ὁ Πέτρος, ἕνας χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Λάμψακο τοῦ Ἑλλησπόντου, μὲ γενναία καρδιὰ καὶ φλογερὴ πίστη, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ διοικητῆ τῆς Ἀβύδου. Πιεζόμενος νὰ θυσιάσει στὴν Ἀφροδίτη, ὁ Πέτρος ἀποκρίθηκε ἐνοχλημένος ὅτι ποτὲ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ λατρεύσει μία αἰσχρὴ πόρνη, γιατὶ ἡ λατρεία καὶ ἡ δοξολογία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθύνονται στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό. Ἀκούγοντας τὰ λόγια αὐτὰ ὁ δικαστὴς διέταξε νὰ τὸν δέσουν μὲ ἁλυσίδες σὲ ἕναν τροχό. Τοποθετήθηκαν ξύλα ὁλόγυρα, μὲ τρόπον ὥστε μὲ τὴν περιστροφὴ τοῦ τροχοῦ ὁ ἅγιος νὰ προσκρούει ἐπάνω τους καὶ νὰ συντρίβονται τὰ κόκκαλά του. Ὅσο πιὸ σκληρὸ ἦταν τὸ μαρτύριο τόσο περισσότερο θάρρος ἔδειχνε ὁ ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ, καὶ μὲ ἕνα χαμόγελο εὐσπλαχνίας γιὰ τοὺς διῶκτες του εὐχαριστοῦσε τὸν Χριστὸ ποὺ τοῦ χάριζε μιὰ τέτοια ἐγκαρτέρηση. Βλέποντας ὅτι εἶχε νικηθεῖ ἀπὸ τὴν καρτερία τοῦ μάρτυρα, ὁ διοικητὴς τελικὰ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ καὶ τὸν ἀποκεφάλισαν.
Μετέβη κατόπιν στὴν Τρωάδα, συνοδευόμενος ἀπὸ λαμπρὴ ἀκολουθία. Ὁδήγησαν σὲ αὐτὸν τρεῖς χριστιανοὺς: τὸν Ἀνδρέα, τὸν Παῦλο καὶ τὸν Νικόμαχο. Ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀνδρέας εἶναι στρατιῶτες ἀπὸ τὴν Μεσοποταμία ποὺ πηγαίνουν στὴν Ἀθήνα μαζὶ μὲ τὸν διοικητὴ καὶ τοὺς ἀνατίθεται ἡ φύλαξη μιᾶς νέας καὶ ὄμορφης παρθένου, τῆς Χριστίνης. Σαγηνευμένοι ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ της θέλησαν νὰ τὴν ἀτιμάσουν, ἀλλὰ μὲ τὶς παραινέσεις τῆς ἁγίας ὁδηγοῦνται ὁριστικὰ στὴν Πίστη. Καταδικάζονται ἀμέσως σὲ λιθοβολισμὸ καὶ ἡ Χριστίνη, ποὺ προέτρεψε στὰ ἄψυχα σώματα, ἀποκεφαλίζεται. Ὁ Νικόμαχος ὁμολόγησε ὅτι ἦταν χριστιανὸς μεγαλοφώνως καὶ μὲ τολμηρὴ παρρησία, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ ἀντέξει τὰ βασανιστήρια καὶ ἀρνήθηκε τὴν πίστη του. Μόλις θυσίασε, ἐγκαταλελειμμένος ἀπὸ τὸν Θεό, ἔπεσε θύμα τοῦ δαίμονα καὶ κυριευμένος ἀπὸ κρίση μανίας παρέδωσε τὴν ψυχὴ του μὲ ἄθλιο τρόπο. Μία νέα κόρη δεκαέξι ἐτῶν ποὺ παρευρισκόταν ἐκεῖ, ἡ Διονυσία, φώναξε τότε: «Ἄχ, δύστυχε! Πὼς μπόρεσες γιὰ μιὰ ὥρα ζωῆς νὰ ἐπισύρεις ἐπάνω σου τὰ αἰώνια δεινὰ ποὺ κανεὶς δὲν δύναται νὰ περιγράψει;» Συνελήφθη πάραυτα καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ διοικητοῦ, ὅπου καὶ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι χριστιανὴ καὶ παραμένοντας ἀπαθὴς στὶς ἀπειλὲς παραδόθηκε σὲ δύο ἔκλυτους νέους. Ἐνῶ γιὰ πολλὲς ὧρες ἐκεῖνοι ἐπιχειροῦσαν νὰ νικήσουν τὴν αἰδημοσύνη της, ὁ φύλακας Ἄγγελος τῆς νεαρᾶς παρθένου παρουσιάσθηκε μὲ τὴν μορφὴ περίλαμπρου πλάσματος ποὺ γέμισε μὲ τρόμο τοὺς ἀναίσχυντους, οἱ ὁποῖοι πέφτοντας στὰ πόδια τῆς ἁγίας τὴν ἱκέτευαν νὰ μεσιτεύσει γιὰ χάρη τους. Τὸ πρωί, τὸ συγκεντρωμένο μπροστὰ στὸ παλάτι πλῆθος ἐξημμένο ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἀρτέμιδος, ἀπαίτησε μὲ φωνὲς μεγάλες νὰ τοῦ παραδοθοῦν ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Παῦλος. Ἀρνούμενοι νὰ θυσιάσουν στὴν Ἄρτεμι, ραβδίσθηκαν καὶ ἐν συνεχεία παραδόθηκαν στὸν λαὸ γιὰ νὰ λιθοβοληθοῦν. Εἰδοποιημένοι ἀπὸ τὴν ὀχλοβοή, ἡ Διονυσία δραπέτευσε ἀπὸ τὴν φυλακή, ἔτρεξε στὸν τόπο τῆς θανάτωσης καὶ ρίχθηκε μὲ λυγμοὺς πάνω στὰ σώματα τῶν μαρτύρων ποὺ ἄφηναν τὴν τελευταία τοὺς πνοὴ λέγοντας: «Γιὰ νὰ ζήσω μαζὶ σας στοὺς οὐρανούς, θὰ πεθάνω μαζὶ σας στὴν γῆ!» Τὴν τράβηξαν βίαια ἀπὸ τοὺς συναθλητὲς της, μὲ διαταγὴ τοῦ τυράννου ποὺ δὲν ἤθελε νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἐπιθυμία της καὶ τὴν ὁδήγησαν σὲ ἄλλο τόπο, ὅπου καὶ τὴν ἀποκεφάλισαν.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου,Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 9ος, Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ
Τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, στό ὁποῖο κάθησε τίς μεσημβρινές ὧρες τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὁ Ἰησοῦς Χριστός κουρασμένος ἀπό τήν ὁδοιπορία, βρισκόταν πλησίον τῆς παλαιοτάτης πόλεως Συχέμ, στούς πρόποδες τοῦ ὄρους Γαριζίν. Πρίν κτισθεῖ ἡ Σαμάρεια, ἡ Συχέμ ἐχρημάτισε καί Μητρόπολη τοῦ βασιλείου τῶν δέκα φυλῶν. Ἐπειδή ὅμως ὁ λαός τῆς περιοχῆς ἐστράφη στήν εἰδωλολατρία, οἱ Ἰουδαῖοι μετονόμασαν τήν πόλη σέ Σιχάρ, πού σημαίνει μέθη ἤ σκοτάδι. Τό 1887 π. Χ. περίπου ὁ Ἰακώβ ἐπιστρέφοντας ἀπό τή Μεσοποταμία, ἀγόρασε ἔξω ἀπό τήν πόλη αὐτή ἕνα ὑποστατικό ὅπου ὑπῆρχε πηγάδι, σωζόμενο μέχρι τίς ἡμέρες τοῦ Χριστοῦ, τό λεγόμενο φρέαρ τοῦ Ἰακώβ.
Σ’ αὐτό τό φρέαρ ὁ Ἰησοῦς περίμενε τή Σαμαρείτιδα, μέ τήν ὁποία διεξοδικά παράδοξα καί ἀποκαλυπτικά συνομίλησε καί ἐζήτησε νερό, «ὁ ἐν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας», διότι ἤθελε νά ἑλκύσει αὐτήν πού καταδίωκε ὁ διάβολος καί νά τήν ποτίσει μέ τό ὕδωρ τῆς ζωῆς. Καί τότε, ἀφοῦ αὐτή ἄκουσε τίς ἀποκαλύψεις τοῦ Χριστοῦ γιά τή ζωή της, μέ ἀποτέλεσμα νά συνειδητοποιήσει τό βάρος καί τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτίας, ἐπίστευσε σ’ Αὐτόν. Ὀνομάστηκε Φωτεινή, ἐκήρυξε τό Χριστιανισμό στή Β. Ἀφρική καί Ἰταλία, μαρτύρησε στή Ρώμη -ἐπί Νέρωνος- μαζί μέ τίς τέσσερις ἀδελφές καί τά δύο παιδιά της καί ἀνακηρύχθηκε Ἰσαπόστολος. Αὐτά εἶναι τά θαυμάσια ἀποτελέσματα τῆς πίστεως!
Γι’ αὐτό προβάλλεται σέ ὅλους μας ἡ Μεγαλομάρτυς αὐτή σήμερα – διότι ἡ μνήμη τῆς ἑορτολογικά τιμᾶται στίς 26 Φεβρουαρίου – τόσο γιά νά τήν μιμηθοῦμε, ὅσο καί γιά νά μήν ξεχνᾶμε ὅτι ΟΛΟΥΣ μᾶς περιμένει ὁ Χριστός σέ κάποιο «φρέαρ», ὅπου πρέπει καί εἴθε κάποτε νά μᾶς συναντήσει…
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΜΑΙΟΥ
Ιω. δ’ 5-42
ΚΕΙΜΕΝΟ
5 Ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ·6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. Ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 Ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν.8 Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 Λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν·14 ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.15 Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν.16 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 Ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω·18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας.19 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ.20 Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν.21 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί.22 Ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 Ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.25 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα.26 Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.27 Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς;28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;30 Ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε.32 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε.33 Ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν;34 Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον.35 Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη.36 Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων.37 Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων 38 Ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 Ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας.41 Καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ,42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
5Ερχεται, λοιπόν, εις πόλιν της Σαμαρείας, η οποία ελέγετο Συχάρ, πλησίον στο μέρος που είχε δώσει ο Ιακώβ στον υιόν του τον Ιωσήφ.6 Υπήρχε δε εκεί το πηγάδι του Ιακώβ. Ο Ιησούς, λοιπόν, κουρασμένος καθώς ήτο από την οδοιπορίαν, εκάθισε με απλότητα κοντά στο πηγάδι. Η ώρα δε ήτο εξ από την ανατολήν του ηλίου, δηλαδή δώδεκα μεσημέρι.7 Την ώραν εκείνην έρχεται μία γυναίκα από την Σαμάρειαν, να βγάλη νερό. Της είπε ο Ιησούς· “δος μου να πιώ”.8 Διότι οι μαθηταί του, που θα εφρόντιζαν να βγάλουν νερό από το πηγάδι, είχαν υπάγει εις την πόλιν, δια να αγοράσουν τροφάς.9 Λεγει τότε εις αυτόν η Σαμαρείτις· “πως συ, που είσαι Ιουδαίος, ζητείς νερό να πιής από εμέ, η οποία είμαι Σαμαρείτισσα;” Είπε δε αυτό, διότι οι Ιουδαίοι εμισούσαν και απεστρέφοντο τους Σαμαρείτας και δεν ήθελαν να έχουν καμμίαν επικοινωνίαν και σχέσιν με αυτούς.10 Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “εάν εγνώριζες την δωρεάν, την οποίαν ο Θεός δίδει στους ανθρώπους, και ποιός είναι αυτός που σου λέγει, δος μου να πιώ, συ θα εζητούσες από αυτόν και θα σου έδιδε πηγαίο νερό, που δεν στειρεύει ποτέ (τας ανεκτιμήτους δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, που καθαρίζουν, δροσίζουν και ζωογονούν την ψυχήν και την κάμνουν να ανθίζη και να καρποφορή τον πλούτον των αρετών και των καλών έργων, τους πολυτίμους και ευαρέστους στον Θεόν πνευματικούς καρπούς)”.11. Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, ούτε δοχείον έχεις, δια να βγάλης νερό, και το πηγάδι είναι βαθύ. Από που λοιπόν έχεις, και μάλιστα την ώρα αυτήν, το δροσερό νερό;12. Μηπως συ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Ιακώβ, ο οποίος έδωκε το πηγάδι εις ημάς, και από το νερό του οποίου έπιε και αυτός και τα παιδιά του και όλα τα ζώα που έβοσκε;”13. Απήντησεν ο Ιησούς και της είπε· “καθένας, που πίνει από το νερό αυτό, θα διψάση πάλιν.14. Εκείνος όμως που θα πιή από το νερό, το οποίον εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάση ποτέ, αλλά το νερό, που εγώ θα του δώσω, θα μεταβληθή μέσα του εις αστείρευτον πηγήν πνευματικού ύδατος, που θα αναβλύζη πάντοτε και θα του χαρίζη αιωνίαν ζωήν”.15. Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, δος μου αυτό το νερό, για να μη διψώ και να μη έρχωμαι εδώ, να βγάζω νερό”.16. Τοτε είπε προς αυτήν ο Ιησούς· “πήγαινε, φώναξε τον άνδρα σου και έλα εδώ μαζή με αυτόν”.17. Απεκρίθη η γυναίκα και είπε· “δεν έχω άνδρα”. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “καλά είπες ότι, δεν έχω άνδρα.18. Διότι πέντε συζύγους τον ένα κατόπιν του άλλου επήρες και τώρα αυτόν που έχεις δεν είναι νόμιμος σύζυγός σου· τούτο που είπες αληθινό είναι”.19. Λεγει εις αυτόν η γυναίκα· “Κυριε, από όσα μου εφανέρωσες, βλέπω ότι συ είσαι προφήτης. Θα επωφεληθώ από αυτήν την ευκαιρίαν να σε ρωτήσω δι’ ένα πολύ σοβαρόν θρησκευτικόν ζήτημα.20. Οι πατέρες μας ελάτρευσαν τον Θεόν στούτο εδώ το όρος, το Γαριζίν. Σεις όμως οι Ιουδαίοι λέγετε ότι εις τα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, όπου πρέπει να λατρεύωμεν τον Θεόν”.21. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “πίστευσέ με, γυναίκα, ότι έρχεται πολύ σύντομα καιρός, που ούτε στο όρος τούτο ούτε εις τα Ιεροσόλυμα μόνον θα λατρεύσετε τον ουράνιον Πατέρα.22. Σεις οι Σαμαρείται, που έχετε απορρίψει τα περισσότερα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, προσκυνείτε εκείνο, το οποίον πολύ ολίγον γνωρίζετε. Ημείς οι Ιουδαίοι προσκυνούμεν εκείνο που περισσότερον από σας και από τους άλλους λαούς γνωρίζομεν. Διότι ο Μεσσίας, ο οποίος θα δώση την σωτηρίαν εις όλους τους λαούς, προέρχεται από τους Ιουδαίου.23. Αλλά έρχεται πλέον ώρα, και μάλιστα τώρα ήλθε, οπότε οι γνήσιοι και πραγματικοί προσκυνηταί θα τιμήσουν και θα λατρεύσουν τον ουράνιον Πατέρα με το φωτισμένον και καθαρόν πλέον πνεύμα των και με λατρείαν όχι τυπικήν και συμβολικήν, αλλά αληθινήν και σαφή. Διότι και ο Πατήρ ζητεί τέτοιοι να είναι, φωτισμένοι τον νουν και καθαροί κατά την καρδίαν, αυτοί που θα τον λατρεύουν.24. Ο Θεός είναι Πνεύμα, πανυπερτέλειον και πανταχού παρόν και δεν κατοικεί εις ωρισμένους μόνον τόπους. Και εκείνοι, οι οποίοι τον λατρεύουν πρέπει να τον προσκυνούν με όλην των την ψυχήν, με αφωσιωμένην την καρδίαν και την διάνοιάν των εις αυτόν, με φωτισμένην και αληθινήν γνώσιν περί αυτού και της λατρείας, που του ταιριάζει”.25. Λεγει προς αυτόν η γυναίκα· “γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας, που ελληνικά λέγεται Χριστός. Οταν έλθη εκείνος, θα μας τα αναγγείλη όλα”.26. Λεγει εις αυτήν ο Ιησούς· “εγώ είμαι ο Χριστός, ο οποίος αυτήν την στιγμήν σου ομιλώ”.27. Και αυτήν ακριβώς την ώρα ήλθαν οι μαθηταί του και ηπόρησαν, διότι ο διδάσκαλός των συνωμιλούσε με γυναίκα εις δημόσιον τόπον (πράγμα το οποίον απηγόρευαν οι ραββίνοι των Ιουδαίων). Αλλά κανείς δεν είπε· τι ζητείς από αυτήν η δια ποίον θέμα συζητείς μαζή της.28. Η δε γυναίκα αφήκε από την μεγάλην της συγκίνησιν την στάμνα της στο πηγάδι και έφυγε δια την πόλιν, όπου και είπεν στους ανθρώπους·29. “ελάτε να ιδήτε ένα άνθρωπον, ο οποίος μου είπε όλα όσα έχω κάμει. Μηπως αυτός είναι ο Χριστός;”30. Εβγήκαν, λοιπόν, από την πόλιν οι άνθρωποι και ήρχοντο προς αυτόν.31. Εν τω μεταξύ οι μαθηταί παρακαλούσαν τον διδάσκαλον και έλεγαν· “ραββί, φάγε”.32. Αυτός δε απορροφημένος από το υψηλόν πνευματικόν έργον του και αδιάφορος δια το υλικόν φάγητον, τους είπε· “εγώ έχω φάγητον να φάγω, που σεις δεν το ξέρετε”.33. Ελεγαν τότε μεταξύ των οι μαθηταί· “μήπως του έφερε κανείς να φάγη;”34. Λεγει εις αυτούς ο Ιησούς· “ιδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα Εκείνου, ο οποίος με έστειλε και να αποπερατώσω στον τέλειον βαθμόν και με τον τέλειον τρόπον το έργον του, δηλαδή την σωτηρία των ανθρώπων.35. Δεν λέγετε σεις, ότι τετράμηνος είναι ακόμη και ο θερισμός έρχεται; Εκτός όμως από τον υλικόν θερισμόν, υπάρχει και ο πνευματικός. Ιδού σας λέγω, σηκώσατε τα μάτια σας και κυττάξατε τους Σαμαρείτας, που έρχονται, και τας άλλας χώρας και θα ιδήτε ότι είναι έτοιμοι πλέον δια τον θερισμόν, όπως, όταν από πράσινα σιτηρά ωριμάσουν και φαίνωνται λευκά τα στάχυα, είναι έτοιμα προς θερισμόν.36. Και εκείνος, που θερίζει στον πνευματικόν αυτόν αγρόν, παίρνει τον μισθόν του και χαίρει, διότι προσκαλεί και συγκεντρώνει τους ανθρώπους δια την αιώνιον ζωήν. Ετσι και εις την πνευματικήν καλλιέργειαν και εκείνος που σπείρει, δηλαδή εγώ, χαίρει, όπως επίσης χαίρετε και σεις που θα θερίσετε.37. Και εις την περίστασιν αυτήν εφαρμόζεται η αληθινή παροιμία, που λέγει ότι άλλος έχει σπείρει και άλλος θερίζει. Εγώ έσπειρα, σεις και οι διάδοχοί σας θα θερίσετε.38. Εγώ σας έστειλα δια να θερίσετε εκείνο, δια το οποίον σεις δεν έχετε κοπιάσει. Αλλοι, εγώ και οι προ εμού προφήται, εκοπίασαν, και σεις έχετε εισέλθει στους κόπους των, δια να θερίσετε.39. Από δε την πόλιν εκείνην πολλοί Σαμαρείται επίστευσαν εις αυτόν από τα λόγια της γυναικός εκείνης, που επεβεβαίωνε ότι μου είπε όλα όσα έκανα.40. Οταν, λοιπόν, ήλθον εις αυτόν οι Σαμαρείται, τον παρακαλούσαν να μείνη μαζή τους· και έμεινε εκεί δύο ημέρας.41. Και από την διδασκαλίαν, που τους έκαμε, επίστευσαν πολύ περισσότεροι εις αυτόν.42. Και εις την γυναίκα έλεγαν ότι “στον Ιησούν δεν πιστεύομεν πλέον από όσα συ μας είπες περί αυτού, αλλά διότι ημείς, οι ίδιοι τον έχομεν ακούσει και γνωρίζομεν καλά ότι πράγματι αυτός είναι ο Σωτήρ του κόσμου, ο Χριστός”.
