ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΠΛΗΓΗΣ
Αφιέρωμα στα Πάθη και τη Φιλανθρωπία του Ιησού Χριστού.
Στίχοι-Επιλογή Μελωδίας π.Νικηφόρος Κοντογιάννης

Στα βάθη του σκότους, η νύχτα ξεκινά,
και η Αγάπη πουλιέται μ’ αργύρια σιωπής·
μα η πληγωμένη καρδιά μένει δίχως κενά
και χτυπάει για όλους μια αγάπη πληγής.

Απ’ το Δείπνο στο Πάθος,
μυστικά η Αγάπη συνθέτει το φως·
κι ο Ποιμένας ως άνθος
και άμωμος προσφέρεται Αμνός ·

Στα σκοτάδια περπατάω,
μα η ματιά Σου με φωτίζει
με ένα Φως αληθινό
και με Αίμα της καρδιάς Σου.

Χίλια κομμάτια γίνεται
ο Άρτος του Ουρανού.
Προσφέρεται και δίνεται
ο άτμητος Λόγος της Ζωής.

Τα μάτια Σου βλέπω
επάνω στον Σταυρό
και χέρια απλωμένα
και ντρέπομαι γι΄αυτό.

Το πρόσωπό Σου χάιδεψα
κι απάντηση δεν πήρα.
Τα τραύματά Σου φίλησα
χωρίς να πονώ για Σένα.

Εσκέπασε η γη το Φως,
κι ο ήλιος το πρόσωπό του.
Μα ποιος Θεός πληγώνεται
και τη συγχώρηση προσφέρει;

Μες΄ στη σιγή του μνήματος
φυτεύεται η καρδιά Σου.
Το άνθος της αγάπης Σου.
Η ελπίδα της ζωής μου.

Ετάφη ὁ Κύριος
και σώπασε η γη.
Ετάφη ο Θεός μου
και φρίξαν οι ουρανοί.

Σαν σπόρο σε φυτέψαμε,
Στη γη αυτού του κόσμου.
Και με απάτη Σε προδώσαμε
κι Εσύ ανάσταση εντός μου.

Σφραγίσαν τη Ζωή.
Την έκλεισαν στον τάφο
Εφίλησα το μνήμα Σου
και γέμισα με Φως.

Πώς το Άγιό Σου Σώμα
το σμύρνισαν κρυφά;
Και σιωπά ακόμα
κι ο Λόγος δε μιλά.

Εσύ ο μόνος άγιος,
είσαι το μέγα θύμα
κι ο θάνατό Σου χάρισε
σ΄όλους εμάς Ζωή.

Λεπτό σαν ανάσα, στερνής προσευχής,
το νήμα της θλίψης, αβάσταχτο πια.
Μα κρύβει στα βάθη, σπόρο ζωής,
πως η θυσία, γίνεται αιώνια χαρά.