ΚΥΡΙΑΚΗ ΙA’ ΛΟΥΚΑ – ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ & ΖΑΚΥΝΘΟΥ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:

«Είμαστε εξ ολοκλήρου αδικαιολόγητοι»

.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΚ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΕΝΟΜΕΝΟΥ ΑΙΓΙΝΗΣ

Ὁ ἅγιος Διονύσιος γεννήθηκε τὸ 1547 στὴν Ζάκυνθο, σὲ οἰκογένεια ἐπιφανῆ καὶ εὐλαβῆ. Ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἤδη ἡλικία ἐπέδειξε ζωηρὴ εὐφυΐα καὶ ἰδιαίτερη κλίση γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή. Σύντομα ἀπέταξε ὅτι τοῦ ἦταν ἀγαπητὸ γιὰ νὰ ἀφοσιωθεῖ στὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν ἐγκοσμίων, τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ διαβόλου, καὶ ἐκάρη μοναχὸς σὲ μονὴ τῶν Στροφάδων νήσων, ποὺ βρίσκονται λίγα μίλια νοτίως τῆς Ζακύνθου. Παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του, γρήγορα κατέστη ὑπόδειγμα ἀρετῆς καὶ μοναχικῆς ὑπακοῆς ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἔμπειρους συμμοναστές του. Οἱ νηστεῖες πλέον, οἱ καθημερινὲς σχεδὸν ὁλονύκτιες ἀγρυπνίες, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ διαρκὴς περισυλλογὴ τὸν ἀνύψωσαν στὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης καὶ χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Κεφαλονιᾶς Φιλόθεο (1570).

Λίγο ἀργότερα, καθὼς ἀναζητοῦσε πλοῖο γιὰ νὰ μεταβεῖ στοὺς Ἁγίους Τόπους, πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ὅπου ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἔχοντας πληροφορηθεῖ τὶς λαμπρὲς ἀρετὲς του, τὸν πίεσε νὰ δεχθεῖ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου Αἰγίνης. Ἐγκαταλείποντας τὸ σχέδιό του καὶ θυσιάζοντας τὸν πόθο τῆς ἡσυχίας γιὰ νὰ ὑποταγεῖ στὴν βούληση τοῦ Θεοῦ, ὁ ταπεινὸς μοναχὸς ἐνθρονίσθηκε ἐπίσκοπος καὶ καθοδήγησε μὲ φρόνηση καὶ πατρικὴ στοργὴ τὸ πνευματικὸ ποίμνιό του στὶς τρίβους τῆς χάριτος. Καθὼς μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἁπλωνόταν ἡ φήμη του, ἀποφάσισε τελικὰ νὰ παραιτηθεῖ γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν μάταιη δόξα καὶ τοὺς περισπασμοὺς τοῦ κόσμου καὶ ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα του τὸ 1579. Κατ’ ἐντολὴ τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχη Ἱερεμίου Β΄, ἀνέλαβε γιὰ βραχὺ χρονικὸ διάστημα χρέη ἐπισκόπου, ὅταν πέθανε ὁ ἐπίσκοπος Ζακύνθου, ἀλλὰ μόλις ἐξελέγη ὁ διάδοχός του ἔσπευσε νὰ ἀποσυρθεῖ στὰ ὑψώματα τοῦ νησιοῦ, στὴν Μονὴ τῆς Παναγίας Ἀναφωνήτριας, τῆς ὁποίας ἔγινε πνευματικὸς (1582). Μόνος ἐκ νέου μόνω τῶ Θεῶ, μὲ τὸν ἴδιο ζῆλο ποὺ ἐπέδειξε στὰ νιάτα του ἐπιδόθηκε ξανὰ στὴν νηστεία, στὴν ἄσκηση καὶ στὴν προσευχή. Δὲν ἄφηνε κανέναν νὰ εἰσέλθει στὸ κελλί του κι ὁ ἴδιος ἔβγαινε μόνο νὰ μοιράσει ἐλεημοσύνη στοὺς πτωχοὺς ἢ γιὰ νὰ μεταδώσει στοὺς μαθητὲς του τὴν φωτισμένη διδαχὴ του.

Πάνω ἀπ’ ὅλα διακρινόταν γιὰ τὴν φιλανθρωπία καὶ τὴν πραότητά του. Μία ἡμέρα ὁ δολοφόνος τοῦ κατὰ σάρκα ἀδελφοῦ τοῦ ἁγίου ἔφθασε στὴν μονὴ κυνηγημένος ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ τοὺς συγγενεῖς τοῦ θύματος καὶ ζήτησε καταφύγιο ἀπὸ τὸν Διονύσιο, χωρὶς νὰ ξέρει γιὰ ποιὸν ἐπρόκειτο. Μαθαίνοντας τὸν λόγο τῆς καταδίωξης καὶ τὴν ταυτότητα τοῦ θύματος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ συγκράτησε μὲ ὅλη του τὴν δύναμη τὴν φυσιολογικὴ ὀδύνη καὶ τὸν πειρασμὸ νὰ ἐκδικηθεῖ τὸ ἔγκλημα. Κατὰ μίμηση Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος συγχώρεσε τοὺς ἐχθροὺς του καὶ προσευχόταν γιὰ τοὺς διῶκτες του, ὁ ἅγιος προχώρησε πρὸς τὸν δολοφόνο μὲ συμπόνια, τὸν παρηγόρησε, τὸν παρότρυνε νὰ μετανοήσει καὶ τὸν ἔκρυψε σ’ ἕνα ἀπόμακρο κελλί. Ὅταν οἱ διῶκτες ἔφθασαν στὴν μονή, ἀνήγγειλαν τὴν φοβερὴ εἴδηση στὸν ἅγιο, ποὺ ὑποκρίθηκε ἄγνοια τοῦ γεγονότος καὶ προσπάθησε νὰ καθησυχάσει μὲ λόγια εἰρηνικὰ τὴν ἔξαψη καὶ τὴν ἐπιθυμία ἐκδίκησης. Μόλις οἱ διῶκτες ἀπομακρύνθηκαν, ὁ ἅγιος ἔβγαλε τὸν δολοφόνο ποὺ εἶχε παραλύσει ἀπὸ τρόμο καὶ ἔκπληξη μπροστὰ σὲ αὐτὸ τὸ παράδειγμα ὑπεράνθρωπης καλοσύνης, καὶ τὸν ἄφησε ἐλεύθερο γιὰ νὰ ἐργασθεῖ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του ἀφοῦ πρῶτα τοῦ ἔδωσε ἐφόδια καὶ χρήματα γιὰ τὸ ταξίδι.

Στολισμένος μὲ τόσο ὑπέροχες ἀρετές, ὁ ἅγιος Διονύσιος ἔλαβε ἐπίσης παρὰ Θεοῦ τὸ χάρισμα νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα. Μιὰ ἡμέρα ποὺ ἔβρεχε καταρρακτωδῶς, σταμάτησε τὴν ροὴ ἑνὸς ποταμοῦ γιὰ νὰ τὸν διασχίσει μαζὶ μὲ τὸν μαθητὴ του. Ἡ σορὸς μιὰ γυναίκας παρέμενε ἄλυωτη, γιατὶ τὴν εἶχαν καταραστεῖ∙ ὁ ἅγιος Διονύσιος ἔβαλε νὰ ἀνοίξουν τὸν τάφο καὶ διάβασε τὴν συγχωρητικὴ εὐχή. Παρευθύς, ἡ σορὸς ἔγινε σκόνη ὅπως ἐπιτάσσει ἡ φύση. Μὲ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς του, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία σὲ ἄτυχους ψαράδες ποὺ βλασφημοῦσαν κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ δούλου του, νὰ βγάλουν μιὰ θαυμαστὴ ψαριὰ καὶ νὰ μετανοήσουν γιὰ τὴν ἀσέβειά τους. Ἀξιώθηκε ἐπίσης νὰ λάβει παρὰ Θεοῦ τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως καὶ τὸ χάρισμα τῆς διακρίσεως τῶν λογισμῶν, καὶ ἔτσι σὲ ἐκείνους ποὺ ἔρχονταν νὰ ἐξομολογηθοῦν, ὑπενθύμιζε ἁμαρτήματα ποὺ παρέλειψαν ἢ κρατοῦσαν κρυφά.

Ὁ ἅγιος ἱεράρχης ἔφθασε σὲ ἡλικία ἑβδομήντα πέντε ἐτῶν, διασκορπίζοντας γύρω του θαύματα, χαρὰ καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον. Τὸ σῶμα του καταβλήθηκε ἀπὸ μιὰ ἐπώδυνη νόσο καὶ τὴν πολύχρονη ἄσκηση, καὶ ὁ ἅγιος παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Κύριο στὶς 17 Δεκεμβρίου 1622, ἀφοῦ προεῖπε τὴν ἡμέρα τῆς εκδημίας του στοὺς μαθητὲς του. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία του, ἡ σορὸς του μεταφέρθηκε ἀμέσως μὲ τὴν συνοδεία ὕμνων καὶ προσευχῶν μεγάλου πλήθους λαοῦ, γιὰ νὰ ἐνταφιασθεῖ στὴν Μονὴ τῶν Στροφάδων. Μερικὰ χρόνια ἀργότερα, μετὰ πολλὲς ἐμφανίσεις τοῦ ἁγίου στὸν ἠγούμενο καὶ στοὺς ἀδελφοὺς τῆς μονῆς, ἔγινε ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου. Καί, ὦ τοῦ θαύματος! Βρέθηκε τελείως ἄφθορο καὶ ἀνέδιδε εὐωδία ζωῆς αἰωνίου. Τοποθέτησαν τὴν σορό, ἐνδεδυμένη τὰ ἐπισκοπικὰ του ἄμφια, στὸν νάρθηκα τῆς ἐκκλησίας∙ κατόπιν, τὸ 1717, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς μονῆς ἀπὸ Τούρκους πειρατές, τὸ τίμιο λείψανο μεταφέρθηκε στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ζακύνθου, ὅπου εὐλαβικά τὸ τιμοῦν ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ. Μὲ θαύματα, ἐμφανίσεις καὶ πολλὰ σημεῖα, ὁ ἅγιος Διονύσιος δείχνει μέχρι τὶς ἡμέρες μας ὅτι παραμένει ζῶσα παρουσία∙ τιμᾶται ὡς κύριος πολιοῦχος τῆς Ζακύνθου.

  Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τέταρτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ιδ’ 16-24, Ματθ.κβ΄14

ΚΕΙΜΕΝΟ

 15 Ἀκούσας δέ τις τῶν συνανακειμένων ταῦτα εἶπεν αὐτῷ· μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. 16 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καὶ ἐκάλεσε πολλούς· 17 καὶ ἀπέστειλε τὸν δοῦλον αὐτοῦ τῇ ὥρᾳ τοῦ δείπνου εἰπεῖν τοῖς κεκλημένοις· ἔρχεσθε, ὅτι ἤδη ἕτοιμά ἐστι πάντα. 18 καὶ ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες. ὁ πρῶτος εἶπεν αὐτῷ· ἀγρὸν ἠγόρασα, καὶ ἔχω ἀνάγκην ἐξελθεῖν καὶ ἰδεῖν αὐτόν· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 19 καὶ ἕτερος εἶπε· ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε, καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά· ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρῃτημένον. 20 καὶ ἕτερος εἶπε· γυναῖκα ἔγημα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ δύναμαι ἐλθεῖν. 21 καὶ παραγενόμενος ὁ δοῦλος ἐκεῖνος ἀπήγγειλε τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ταῦτα. τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. 22 καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. 23 καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκος μου. 24 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου.

14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

16Kι εκείνος του αποκρίθηκε:  «Kάποιος ετοίμασε μεγάλο δείπνο και προσκάλεσε πολλούς. 17Έστειλε, λοιπόν, το δούλο του την ώρα του δείπνου να πει στους προσκαλεσμένους: Eλάτε, γιατί είναι κιόλας όλα έτοιμα. 18ʼρχισαν τότε όλοι να προβάλλουν από μια δικαιολογία. O πρώτος του είπε: Aγόρασα ένα χωράφι και πρέπει να πάω να το δω. Σε παρακαλώ θεώρησέ με δικαιολογημένο. 19Ένας άλλος πάλι, είπε: Aγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια και πάω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ θεώρησέ με δικαιολογημένο. 20Kι ένας άλλος είπε: Έχω παντρευτεί και γι’αυτό δεν μπορώ να έρθω. 21Ήρθε, λοιπόν, ο δούλος εκείνος και τα διηγήθηκε αυτά στον κύριό του. Tότε ο οικοδεσπότης οργίστηκε και είπε στο δούλο του: Πήγαινε γρήγορα στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης και φέρε εδώ μέσα τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους κουτσούς και τους τυφλούς. 22Kι όταν επέστρεψε ο δούλος, είπε: Kύριε, έγινε αυτό που διέταξες, μα ακόμα υπάρχει χώρος. 23Eίπε τότε ο κύριος στο δούλο του: Bγες στους δρόμους και στους περιφραγμένους τόπους και ανάγκασέ τους να μπουν εδώ για να γεμίσει το σπίτι μου. 24Γιατί σας λέω πως κανένας από τους ανθρώπους εκείνους που προσκάλεσα δε θα γευτεί το δείπνο μου».

14Γιατί, πολλοί είναι οι καλεσμένοι αλλά λίγοι οι εκλεκτοί».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Τῆς Ζακύνθου τὸv γόνον καὶ Αἰγίvης τὸν πρόεδρον, τὸv φρουρὸν μονῆς τὼv Στροφάδωv, Διοvύσιοv ἅπαντες, τιμήσωμεv συμφώνως οἱ πιστοί, βοῶντες πρὸς αὐτὸν εἰλικριvῶς· Tαῖς λιταῖς τοὺς τὴv σὴν μνήμην ἐπιτελοῦντας σῶσον καὶ βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι· δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖv, πρέσβυν ἀκοίμητον.