ΜΕΡΟΣ Β΄
Ἱερατικές μορφές
***
Η ΘΕΟΛΟΓΟΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ
ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ1
Ιουλίου 11. 1950
Ἡ μέρα τῆς Μοναχικῆς μου κουρᾶς, καθ᾽ ἣν ἐκλήθην να δώσω ὑπόσχεσιν τηρήσεως τῶν τριῶν ἀρετῶν τῆς μοναστικῆς ζωῆς ἤτοι τῆς παρθενίας, ἀκτημοσύνης, ὑπακοῆς.
Ἡ Μοναχική κουρά δέν εἶναι μυστήριον ἀλλ᾽ αὐτή αὕτη ὡς ἄνω ὑπόσχεσις ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, καθ᾽ ἣν κήρει τήν κόμην σταυροειδῶς ὁ Ἅγιος Ἡγούμενος εἰς ἔνδειξιν καθαρισμοῦ τῶν σκέψεων, διανοημάτων καί συλλογισμῶν ἀπό κάθε ἐπήρειαν διαβολικήν, ἀλλά καί ἀποξένωσιν ἀπό τόν βίον τοῦ κόσμου, καί μετάστασιν εἰς τόν κόσμον τῶν Ἁγίων. Ἐπέρχεται δηλ. θάνατος ὡς πρός τόν κόσμον.
Ἐπὶ τῷ ἀκούσματι τῆς κουρᾶς, πολλαί εὐχαί ἐκ τῶν ἀνωτέρων μου2 ἐδώθησαν ἐγκάρδιοι.
«Ὁ Κύριος νά σέ ἀξιώση να ανταποκριθῆς εἰς τήν ὑψηλήν ἀποστολήν εἰς τήν ὑψηλήν ἀποστολήν εἰς τήν ὁποίαν σε καλεῖ, καί νά διατηρήσης καθαράν καί ἁμίαντον τήν ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν ὁποίαν σοῦ ἐμπιστεύεται, παραδίδοντάς την ὅπως τήν παρέλαβες..». «Εἶναι χάρις τοῦ Κυρίου ἡ τοιαύτη σου κλίσις…».
Μὲ αὐτὰς καὶ πολλῶν ἄλλων εὐχάς καί προσευχάς και με πλήρη τήν συνείδησιν τῆς τιμῆς τήν ὁποίαν μοῦ κάμνει ὁ Κύριος, κατά τάς 7:30 μ.μ. εἰς τήν Ιεράν Μονήν Ἀσωμάτων (Πετράκη) ἐν μέσῳ ἱερᾶς κατανύξεως ἔγινε ἡ κουρά ὑπό τοῦ Πανοσιωτάτου Ηγουμένου κ. Χρυσοστόμου, παρισταμένων καί τῶν σεβ. π. Χριστοφόρου ὡς ἀναδόχου καί τοῦ κ. Καψιμάλη, ψάλλοντος, καί πλήθους ἀγαπητῶν ἀδελφῶν προσευχομένων, ὁπότε περιεβλήθην και το μοναχικόν πλέον σχήμα, δείγμα τοῦ ἀποχωρισμού μου ἀπό τά γίηνα (sic) καί ἐγκόσμια.
Αἱ 12η, 13η και 14η ἡμέραι ἦσαν τοιαῦται περισυλλογῆς καί προσευχής. Κατ’ αὐτός ἐνετρίφισα (sic) εἰς τούς περί Ἱερωσύνης λόγους τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὰ ἅπαντα αὐτοῦ, εἰς τούς ὁποίους τόσον ζωντανά ὁμιλεῖ διά τό ὕψος τοῦ ἱερατικοῦ ἀξιώματος, πού πλέον ὑψηλόν αὐτοῦ, δέν ὑπάρχει ἐπί τῆς γῆς.
Ιουλίου 15, 1950
Ημέρα ἱστορική, ἡμέρα σταθμός, ἀρχή Νέας Ζωῆς, καί εἰσόδου μου εἰς τό Ἅγιον καί φρικτόν τοῦ Κυρίου θυσιαστήριον.
Με συνοδεύουν κατά τήν εἴσοδόν μου αὐτήν αἱ ὁλόψυχοι προσευχαί τῶν ἀδελφῶν, Πατέρων, γονέων και πάντων όσων παρευρέθησαν εἰς τήν ἱεράν ταύτην μυσταγωγίαν.
Ώρα 7:30 το πρωί της 15/7/1950 ἡμέρα Σάββατον, εἰς τήν αὐτήν ὡς ἄνω Ἱεράν Μονήν Ἀσωμάτων. Παρέστησαν καί πάλι οἱ σεβ. Πατέρες π. Χριστοφόρος, π. Ἱερώνυμος, π. Νικόδημος, π. Καλλίνικος, ὁ Ἅγιος Ἡγούμενος π. Χρυσόστομος, καί οἱ Ἀδελφοί τῆς Μονῆς, ἐπίσης ὁ Διάκονος π. Σπυρίδων Μπιλάλης. Πρόκειται σε λίγο να γίνῃ ἡ εἰς Διάκονον Χειροτονία μου υπό τας ευχάς ὅλου τοῦ ἐκκλησιάσματος, ἐπίσης τῶν σεβ. κ. Παναγιωτοπούλου, κ. Κωτσάκη,κ. Οικονομίδη και κ. Καψιμάλη.
Ἐκλήθη διά να κάμη τήν χειροτονίαν ὁ Πατάρων Μελέτιος.
Εὑρισκόμεθα εἰς τήν Δοξολογίαν μέχρι ἧς ἀνέμενα εἰς τὸ Ἱερόν. Πρός το τέλος αὐτῆς λαβών ανά χείρας το στιχάριον, ὠράριον, ἐπιμάνικα, ἐζήτησα την εὐλογίαν τοῦ Ἐπισκόπου εἰπών, «Εὐλόγησον Δέσποτα τῷ στιχαρίῳ σύν τῷ ωραρίῳ». Ἐνεδύθην μετά το στιχάριον, μέ τό ὠράριον ἔζωσα τήν μέσην μου, καί ἀνά χεῖρας μίαν λεκάνην καί μέ ἐντός αὐτῆς ἕνα δοχεῖον μέ νερό, κρατούμενος δεξιά-αριστερά ἀπό Ἱερέα καί Διάκονον, ὡδηγήθην εἰς τόν Θρόνον πρό τοῦ Ἐπισκόπου ὄν ἀφοῦ ήσπάσθην, τρίς ἔρριξα (sic) εἰς αὐτόν νερό διά νά νίψη τάς χεῖρας του λέγων «ὅσοι πιστοί» τρίς, γενόμενος ὑποδιάκονος, εὐχομένου τοῦ Ἐπισκόπου «(…) καί ἐλαία κατάφορτος ἐν τῷ ἀμπελῶνι (…)». Μετά το πλίσιμο (sic) ἀφοῦ ἐσπόγγισε τάς χείρας του μέ τήν πετσέταν, ἔθεσεν αὐτήν ἐπί τῆς κεφαλῆς μου, ὅπου μέ τήν λεκάνην καί πάλιν καί ὑπό τῶν ἰδίων βασταζόμενος ώδηγήθην πρό τῆς εἰκόνος τοῦ Κυρίου, ὅπου παραμείνας ἕως τῆς Μεγάλης εἰσόδου προσηυχόμην θερμά.
Τότε μέ ἐκάλεσεν ὁ Ἐπίσκοπος πρό τῆς ὡραίας πύλης, νιφθείς καί πάλιν, χωρίς «όσοι πιστοί», ὁπότε καί πάλιν τήν πετσέταν ἔθεσεν ἐπί τῆς κεφαλῆς μου, καί ὡδηγήθην πρό τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, ἀπό ὅπου κατά τήν ἀμέσως Μ. Εἴσοδον ἠκολούθησα καί ἤμουν τελευταῖος τούς ἐξελθόντας ἱερεῖς. Ἀφοῦ ὅλοι εἰσῆλθον ἐγώ καί πάλιν πρό τῆς Θεοτόκου ἐστάθην ὅπου ἐκεῖ καί πάλιν προσευχόμενος ἔμεινα καί κατά την μετουσίωσιν ὅπου ὅπως ἤμουν ἔκλινα γόνυ. Κατά τό ἄξιον ἐστίν οἱ αὐτοί ἱερεῖς μέ ἔφερον πρό τῆς ὡραίας πύλης πρό τοῦ Ἐπισκόπου ὧν ἕκαστος «κέλευσον, κελεύσατε Ἅγιε Δέσποτα τόν νῦν προσερχόμενόν σοι». Ἐκεῖ προσευχηθείς ἐπί τῆς κεφαλῆς μου προεχείρισέ με εἰς Διάκονον ὁπότε θριαμβευτικῶς τῶν ἱερέων ψαλλόντων το «Άγιοι Μάρτυρες… Ἠσαΐα…» εἰσῆλθον εἰς τό Ἅγιον βῆμα βασταζόμενος πάντοτε ὑπό τῶν ἀδελφῶν, ὅπου κύκλῳ ἀσπασάμενος διά 3ην φοράν τάς 4 γωνίας τῆς Ἁγίας Τραπέζης, τήν χεῖρα τοῦ πρό τῆς Ἁγ. Τραπέζης καθημένου Ἐπισκόπου, τὸ ἐπιγονάτιον αὐτοῦ, κατέλιξα (sic) πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης όπου γονατίσας διὰ τοῦ δεξιοῦ ποδός καί θέσας τάς χεῖρας ἐπί τῆς Ἁγίας τραπέζης, καί ὑποκλίνας τήν κεφαλήν ὁ Ἐπίσκοπος ἔθεσεν τήν χεῖρα του ἐπί τῆς κεφαλῆς μου ἐπικαλούμενος τήν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος να κατέλθῃ ἐπ’ ἐμέ, τῶν ἱερέων πάντων γονατισάντων καί παντός τοῦ ἐκκλησιάσματος τῶν ψαλτῶν λεγόντων μέ πραΐαν φωνήν τό Κύριε ἐλέησον. Ὦ τί ἱερή στιγμή, ὦ Φρικτόν μυστήριον!!! Μετά ἠγέρθην καί ἐπαρουσίασέ με διά τῆς ὡραίας πύλης εἰς τό Ἐκκλησίασμα δίδων μου τό ωράριον, ἐπιμάνικα λέγων μοι τό «ἄξιος», απαντών τό ἐκκλησίασμα «ἄξιος»…
Τα ανωτέρω μοῦ ἐφόρεσαν οἱ ἀδελφοί ἱερεῖς.
Μετά ἐπῆρα ἀπό τήν χεῖρα τοῦ Ἐπισκόπου τό Ἅγιον σῶμα τοῦ Κυρίου ἐν τῇ παλάμη καθαρίσας διά τῆς γλώσσης κάθε τεμαχίδιον σκουπίσας ἐπίσης αὐτό ἐπί τοῦ ἀντιμηνσίου διά τῆς μούσσης. Ἀφοῦ ἐκοινώνησα καί τοῦ αἵματος ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου, μοῦ ἔδωσε ὁ Ἐπ. ανά χείρας τό Ἅγιον Ποτήριον ὅ σταυροειδῶς ἐπαρουσίασα εἰς τό ἐκκλησίασμα, ἀναφωνῶν «Μετά φόβου Θεού…» με καταφανή συγκίνησιν, ὁμοίως καί τό δισκάριον σιωπῶν.
Ἀφοῦ τό μέν Ἅγιον Ποτήριον παρέδωσα εἰς τόν Ἐπ. τό δέ δισκάριον ἐτοποθέτησα ἀριστερά τῆς προθέσεως.
Ἀμέσως πρό τῆς Εἰκόνος τοῦ Κυρίου ἐπί τοῦ βήματος τό «Ορθοί, μεταλα- βόντες…».
Κατόπιν τοῦ Ἐπ. εὐλογοῦντος μετά τοῦ π. Σπυρ. Διακόνου ἱστάμεθα εἰς τόν ναόν πρό τῆς ὡραίας πύλης, ὅπου ἀπολύων, θέτει ἐπί τῆς κεφαλῆς μου το καλιμαύχιον καλῶν με νά ἄρω τό βαρύ φορτίον τῆς ἀποστολῆς μου.
Οὕτω ἐν μέσῳ συγκινήσεων καί παραστεκόντων τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων καί τῶν Ἁγίων ἔληξε ἡ ἱερά αὕτη τελετή τῆς Χειροτονίας μου, ἀνοίγουσα εἰς ἐμέ τήν ὁδόν πρός τούς οὐρανούς καί τήν μέλλουσαν βασιλείαν ἄν ὡς πιστός Διάκονος ὑπηρετήσω Χριστόν.
Εἰς τό ἱερόν ἔγινε ὁ ἀσπασμός τοῦ Ἐπισκόπου, τῶν πρεσβυτέρων καί πά ντων τῶν ἀδελφῶν, καί τῶν σεβ. κ.κ. Παναγιωτοπούλου, Καψιμάλη.
Ὁ Ἐπίσκοπος ἐκφράσας τήν χαράν καί ἱκανοποίησίν του διότι ἐχειροτονοῦσε εἰς τό πρόσωπόν μου τον 18ον ἐκ τῶν κόλπων της σεβασμίας ἀδελφότητος ή «Ζωή» προερχόμενον, εἶπε ὅτι αὐτοί εἶναι καί ἡ μόνη του περιουσία.
Ἐν συνεχείᾳ ὡδηγήθημεν εἰς τό Ἡγουμενεῖον ὅπου προσεφέρθησαν κεράσματα.
Ἐν συνεχείᾳ ἐπορεύθην εἰς τό Οἰκοτροφεῖον πρός ἀνάπαυσιν.
Εἰς τάς 4:30 το απόγευμα, συνάντησις με τον πνευματικόν μου π. Χριστοφόρον εἰς Αγ. Παρασκευήν. Ὅταν ἐκεῖ ζήτησα νά τοῦ ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνην μου δι᾿ ὅλα, μοῦ ἀπήντησε ὅτι ἐγώ δέν ἔχω τίποτε περίσσευμα γνώσεων, ἤ πνευματικότητος διά νά δώσω, ὁ Κύριος τά ἔδωσε ὄλα.
Εἰς τήν παράκλησίν μου όπως συνεχισθῇ ἡ ἐκ μέρους τῆς ἀδελφότητος βοήθεια3 καί παρακολούθησίς μου, ἐκ μέρους τῶν Πατέρων, μοῦ ἀπήντησε ὅτι ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμέ, ανάλογα μέ τήν διάθεσίν μου ἀλλά καί τό ποσοστόν πού θά τήν ζητῶ. Τά αὐτά ἐπανέλαβε καί ὁ π. Πολύκαρπος, προσθέσας ὅτι. Ἡ (sic) Αδελφότης ἔχει τήν ἀρχήν να παρέχη ἀμέριστον τήν φιλίαν εἰς ἐκεῖνον ὅς θά ζητήσῃ τήν φιλίαν της αὐτήν, ἄν τήν ζητήση 50% ή 80% ή 100% θά τόν δεχθῇ μέ χαράν καί δή εἷς κληρικός.
Ἐπίσης ὁ π. Χριστοφόρος μου συνέστησε προσοχήν καί Προσευχήν, καί ὅτι πρέπει τα συναισθήματα τά ὁποῖα ἐδοκίμασα κατά τήν κρίσιμον στιγμήν τῆς χειροτονίας μου δέν πρέπει νά παρέλθουν, ἀλλά νά παραμείνουν μόνιμα καθ’ ὅλον τόν ἱερατικόν μου βίον. Ὅτι πρέπει νά μέ συνέχη πάντοτε ὁ Φόβος πρός τόν Θεόν, καί ὄχι ὁ γενικά αφηρημένος φόβος. Ἐν καθαρότητι δέ καί ἀγνότητι ψυχῆς καί σώματος νά άπτωμαι τῶν ἱερῶν ἀντικειμένων.
Γενικά ή στάσις μου ἐν τῷ ἱερῷ, τῷ οἱῳδήποτε ἱερῷ, νά εἶναι εὐλαβής καί μέ φόβον τῆς θείας τοῦ Κυρίου παρουσίας.
Ὁ π. Πολύκαρπος ἔτι προσέθεσε να προσέξω τήν συνήθειαν, διότι ἡ δύναμις τῆς συνηθείας εἶναι μεγάλη καί χρειάζεται διά τήν ἀποφυγήν τούτου πολύς ἀγών καί Προσευχή.
Ἱκανοποιημένοι καί εὐτυχεῖς οἱ Ἅγιοι μοι Πατέρες διά τό γεγονός ὅτι ἕνα ἀκόμη ταπεινόν ἐργάτην ὡδήγησαν εἰς τήν Διακονίαν τοῦ Κυρίου, καί μέ Πατρικήν ὄντως ἀγάπην και στοργήν μοῦ ηὐχήθησαν νά εὐαρεστήσω εἰς Κύριον διά τῆς ὅλης μου ἱερατικής μου ζωῆς.
Μοῦ ἔδωσαν καί τήν Διακονικήν στολήν γιά τήν περίοδον καθ᾽ ἥν θά εἶμαι Διάκονος. (…).
Ιουλίου 17. 1950
(…) Ἔν συνεχείᾳ ἐπεσκέφθην τόν π. Προκόπιο Εὐαγγελισμοῦ4 μέ τόν ὀποιον συνεζητήσαμεν ἐπί ἀρκετόν ἐκδηλώνων τήν χαράν του, καί δίδων μοι συμβουλάς, ἐπίσης επιστῶν τήν προσοχήν μου εἰς τήν ἐν γένει ἀναστροφήν μου. Ἔμεινα πολύ ευχαριστημένος ἀπό τήν συνάντησιν αὐτήν. Πρόκειται περί ἁγίου Λειτουργοῦ ἀξίου πάσης τιμῆς καί σεβασμοῦ.
Ἐν συνεχείᾳ ἐπεσκέφθην τον σεβ. κ. Καψιμάλην, μέ τόν ὁποῖον παρέμει να συνομιλῶν ἀρκετήν ὥραν σχετικά μέ τό οἰκοτροφεῖον Καλλιθέας Σιβιτανίδου.
Εἰς τό ἄκουσμα ὅτι ἀπεφάσισα νά ἀκολουθήσω τελικά τήν Θεολογίαν, κατόπιν διευκολύνσεως ἐκ μέρους τῆς Σχολῆς, ἱκανοποιήθη πλήρως, ὁμολο- γήσας ὅτι αὐτή μου ἡ ἀπραξία καί ἡ ἐκκρεμότης ἡ ἐπιστημονική, τόν εἶχε κουράσει. Αργότερα ἀφοῦ ἐζήτησα νά τόν εὐχαριστήσω, δέν ἐδέχθη ἐπαναλαβών σχεδόν ὅσα καί οἱ σεβαστοί μας Πατέρες.
Ἐξέφρασε την πικρίαν του δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παρά τό γεγονός ὅτι ἔφα- γον ψωμί ἀπό τήν ἀδελφότητα κ.λπ. κ.λπ. τώρα εἶναι διῶκται αὐτῆς, ἐξέφρασε δέ τήν εὐχήν ὁ Κύριος να φυλάττη πάντας ἡμᾶς εἰς τό νά φθάσουμεν εἰς τό οἰκτρόν αὐτό σημεῖον να στρέψωμεν ἑαυτούς κατ’ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τά πάντα δι’ ἡμᾶς ἔκαμον. (…)
Σάββατον 22. Ἰουλίου
(..) Κατά τό μεσημέρι κάποια ἀθυμία μέ κατέλαβε. Ἀργότερα ἡ σκέψις, ἡ ἐνθύμησις ὅτι πρό ὀκταημέρου ἀκριβῶς ἐγένετο ἡ εἰς Διάκονον χειροτονία μου, ἦταν κάτι πού μοῦ ἀπέβαλε ἀμέσως την κατάστασιν αὐτήν.
(1Μεταγραφή ἀπό τό προσωπικό ημερολόγιο τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Πλα τιμῶνος κυροῦ Θεολόγου, τό ὁποῖο διασώζεται πλέον στο ἀρχεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρί της και Τυρνάβου. Επιμέλεια Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερωνύμου, ἰδίως για την απόκτηση καὶ φύλαξη τοῦ ἡμερολογίου, ὡς καί τήν ἀκρίβεια τῆς ἀντιγραφῆς, τηρουμένης τῆς ορθογραφίας τοῦ χειρογράφου κειμένου.
2 Εννοεί τους Προϊσταμένους στην Αδελφότητα Θεολόγων Η ΖΩΗ, στην οποία τότε ἦταν ἐνταγμένος, πρίν προσληφθεῖ ὡς Ἱεροκῆρυξ ἀπό τόν Μακαριστό Μητροπολίτη πρῶτα Λήμνου καί Ἁγίου Εὐστρατίου καί κατόπιν Τρίκκης καί Σταγῶν κυρό Διονύσιο.
3 Εννοεί πνευματική βοήθεια καί ὑποστήριξη.
4Εννοεῖ τόν γνωστό καί εὐσεβη Εφημέριο του Νοσοκομείου Εὐαγγελισμός, δίπλα ἀκριβῶς ἀπότην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη.)
