ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ
Τήν τέταρτη Κυριακή ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου ἀπό τόν Κύριο. Τό θαῦμα ἔγινε σέ μιά στέρνα ἐντός τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντα, πού λεγόταν Προβατική Κολυμβήθρα, προφανῶς ἐπειδή σ’ αὐτήν ἔπλεναν τά ἐντόσθια τῶν θυσιαζομένων προβάτων καί λοιπῶν ζώων. Ἐνδεχομένως ἡ ὀνομασία νά προέρχεται ἀπό τήν Προβατική πύλη τῶν τειχῶν τῆς Ἱερουσαλήμ ἀπό τήν ὁποία εἰσέρχονταν τά ζῶα πρός θυσία. Αὐτῆς τῆς κολυμβήθρας τό νερό, Ἄγγελος Κυρίου ἐτάρασσε κατά διαστήματα καί ὅποιος ἄρρωστος ἔμπαινε πρῶτος σ’ αὐτήν, θεραπευόταν. Ὁ ἐπί 38 χρόνια παράλυτος ἀνέμενε ἀνέλπιστα, ἐλλείψει βοηθοῦ, σέ μιά ἀπό τίς πέντε στοές πού ὑπῆρχαν γύρω ἀπό τήν πεντάγωνη αὐτή κολυμβήθρα. Αὐτόν ἐδιάλεξε ὁ Χριστός μεταξύ τῶν ἄλλων ἀσθενῶν τό Σάββατο ἐκεῖνο κατά τίς ἡμέρες τοῦ Πάσχα καί τόν ἐρώτησε: «Θέλεις νά γίνεις ὑγιής;» Καί ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε: «Κύριε, ἄνθρωπο δέν ἔχω γιά νά μέ βάλει στήν κολυμβήθρα, ὅταν ταραχθεῖ τό νερό» (Ἰω, ε΄, 7). Αὐτόν ἐδιάλεξε, διότι, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, πολλά χρόνια ὑπέφερε καί ἀγόγγυστα ἀνέμενε τή λύτρωσή του, χωρίς νά ζηλεύει ἤ νά φθονεῖ τούς ἄλλους ἀρρώστους, οἱ ὁποῖοι κάθε τόσο ἐγίνονταν καλά. Αὐτή τήν ὑπομονή καί τήν ἀνεξικακία του ἀμείβει ὁ Χριστός, τονίζοντάς του ὅμως ὅτι στό μέλλον πρέπει νά πάψει ν’ ἁμαρτάνει, διότι θά τοῦ συμβοῦν πολύ χειρότερα. Μηνύματα σπουδαία καί επίκαιρα…
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΔΡΑΤΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ
Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ διωγμοῦ τοῦ Δεκίου (250-251) καὶ τοῦ Βαλεριανοῦ (253-259), πλῆθος χριστιανῶν φυλακίσθηκαν στὴν πρωτεύουσα τῆς Ἀνατολῆς, Νικομήδεια, ἐν ἀναμονὴ τῆς προσαγωγῆς τους ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου. Ἂν δέχονταν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ἀφήνονταν ἐλεύθεροι∙ ἂν ὄχι, ὑποβάλλονταν σὲ ἄγρια βασανιστήρια. Μεταξὺ τῶν χριστιανῶν τῆς πόλης, πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν διαφύγει στὰ βουνὰ γιὰ νὰ κρυφτοῦν, ἄλλοι πάλι περίμεναν στὴν πόλη μὲ γενναιότητα τὴν ὥρα νὰ ὀμολογήσουν τὸν Χριστό. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὁ Κοδράτος, νέος εὐγενής, πλούσιος καὶ καλλιεργημένος, εἶχε καταφέρει, δωροδοκώντας τοὺς δεσμοφύλακες, νὰ λάβει τὴν ἄδεια νὰ μπει στὴν φυλακὴ γιὰ νὰ παρηγορήσει τοὺς ὁμολογητὲς καὶ νὰ τοὺς παροτρύνει νὰ ἐγκαρτεροῦν μέχρι τέλους.
Μία ἡμέρα, ὁ ἀνθύπατος Περίνιος διέταξε νὰ παρουσιασθοῦν στὸ δικαστήριο οἱ κρατούμενοι χριστιανοὶ καὶ τοὺς ζήτησε στὴν ἀρχὴ νὰ δηλώσουν τὴν ταυτότητά τους. Ὁ Κοδράτος ποὺ τοὺς εἶχε συνοδεύσει, διαπιστώνοντας ὅτι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς κινδύνευαν νὰ ὀλιγοψυχήσουν, φώναξε: «Εἴμαστε ὅλοι χριστιανοὶ καὶ τὸ ὄνομα αὐτὸ εἶναι ὁ δικὸς μας τίτλος τιμῆς! Εἴμαστε πολίτες τῆς οὐράνιας Ἱερουσαλήμ!» Αἰφνιδιασμένος, ὁ δικαστὴς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ συλληφθεῖ ὁ τολμητίας αὐτός. Πρὶν ὅμως οἱ φύλακες προλάβουν νὰ ἐκτελέσουν τὴν διαταγή, ὁ Κοδράτος βγῆκε μπροστὰ καὶ κάνοντας τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ δήλωσε ὅτι οἰκειοθελῶς παρουσιαζόταν ἐνώπιον τοῦ δικαστῆ. Ἀπέκρουσε περιφρονητικὰ τὶς κολακεῖες τοῦ Περίνιου καὶ ἀρνήθηκε τὴν λατρεία τῶν ψευδοθεῶν. Ὁ ἀνθύπατος εἶπε τότε νὰ τὸν ξαπλώσουν σὲ μία σανίδα καὶ διέταξε νὰ τὸν χτυπήσουν μὲ βούνευρα. Ὅταν ὅμως ἔμαθε ὅτι ὁ μάρτυς ἦταν εὐγενής, διέκοψε τὸ μαρτύριο καὶ τὸν κάλεσε νὰ λάβει μέρος στὶς θυσίες ποὺ προσφέρονταν κατὰ τὴν ἐπέτειο τῶν αὐτοκρατόρων. Ὁ Κοδράτος ἀποκρίθηκε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἐνοικούσε ἐντὸς του, χρησιμοποιώντας μόνο χωρία ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Παραδόθηκε ἐκ νέου στὰ βασανιστήρια καὶ ἐξήντλησε μὲ τὴν καρτερία του τοὺς δημίους ποὺ ἀντικαταστάθηκαν ἕξι φορὲς κατὰ τὴν δοκιμασία. Ὅταν ἔφθασε τὸ βράδυ, ἔστειλαν τοὺς κρατούμενους στὴν φυλακὴ καὶ ξάπλωσαν τὸν Κοδράτο πάνω σὲ θρύψαλα κεραμικῶν, τοποθετώντας στὸ στῆθος του μιὰ βαρειά πέτρα.
Οἱ μέρες περνοῦσαν, μέχρι ποὺ ὁ ἀνθύπατος, σκοπεύοντας νὰ μεταβεῖ γιὰ νὰ προσφέρει θυσία στὴν Νίκαια, ἀποφάσισε νὰ ὁδηγήσει ἐκεῖ τοὺς χριστιανοὺς κρατούμενους. Σὰν ὑπερήφανος στρατηγός, ὁ Κοδράτος βάδιζε ἐπικεφαλῆς τῆς συνοδείας. Φθάνοντας ἐκεῖ, ὑποκρίθηκε ὅτι ἐνδίδει καὶ ζήτησε νὰ τοῦ λύσουν τὰ δεσμά, ἀμέσως δέ, ἔσπευσε στὸν ναὸ καὶ ἐκεῖ συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Τὸν ἔδεσαν σὲ ἕναν στύλο καὶ οἱ εἰδωλολάτρες ξέσχισαν τὰ πλευρὰ του μὲ σιδερένια ἄγκιστρα παρουσία χριστιανῶν ποὺ εἶχαν θυσιάσει ἀπὸ τὸν φόβο τῶν βασανιστηρίων. Περιφρονώντας τὸ μαρτύριο, ὁ ἅγιος μάρτυς τοὺς ἔμεμψε γιὰ τὴν δειλία τους καὶ τὴν ἔλλειψη πίστεως στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ τοὺς ὑπενθύμισε ὅτι ἐπρόκειτο νὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀποστασία τους ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀκούγοντας τὰ λόγια αὐτά, οἱ ἀποστάτες μετανόησαν καὶ ρίχθηκαν στὴν γῆ ὑψώνοντας οἰμωγὲς ποὺ σήκωσαν ὅλη τὴν πόλη στὸ πόδι. Ἀναστατωμένος ἀπὸ τὸν θόρυβο ποὺ δημιουργήθηκε, ὁ ἀνθύπατος διέταξε νὰ διπλασιασθοῦν τὰ βασανιστήρια τοῦ Κοδράτου, ὁ ὁποῖος δὲν ἔπαυσε, ὡστόσο, νὰ μεσιτεύει ὑπὲρ τῶν μετανοημένων. Τότε ἔπεσε σκοτάδι πάνω στοὺς εἰδωλολάτρες, παραλύοντας τοὺς δημίους, ἐνῶ μιὰ φωτεινὴ νεφέλη περιέβαλε τοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ δύο ὧρες ἀκούγονταν ἄγγελοι νὰ δοξάζουν τὸν Θεό. Τέλος ὁ ἀνθύπατος διέταξε νὰ μεταφερθοῦν οἱ μεταμεληθέντες ἀποστάτες ὁ καθένας στὴν πατρίδα του καὶ ἐκεῖ νὰ καοῦν ζωντανοί. Ἐν συνεχεία μετέβη στὴν Ἀπάμεια καὶ κατόπιν στὴν Νεοκαισάρεια, ὅπου καὶ οἱ νέες προσπάθειες νὰ πεισθεῖ ὁ Κοδράτος καὶ οἱ συναθλητὲς του νὰ θυσιάσουν παρέμειναν ἀτελέσφορες. Ἐνῶ τὸν μαστίγωναν, ὁ ἅγιος φώναζε στοὺς δημίους του «Χτυπᾶτε, χτυπᾶτε, γιατὶ ταλαιπωρώντας τὴν σάρκα μου, προσφέρετε μεγάλες ἀνταμοιβὲς στὴν ψυχὴ μου!» Παρέδωσαν τότε στὰ βασανιστήρια δύο συναθλητὲς του, τὸν Σατουρνίνο καὶ τὸν Ρουφίνο, οἱ ὁποῖοι ἐν συνεχεία ἀποκεφαλίσθηκαν, καὶ κατόπιν ὁ Κοδράτος καὶ οἱ λοιποὶ κρατούμενοι στάλθηκαν στὴν Ἀπολλωνία, ὅπου ὁ ἀνθύπατος ἐπιχείρησε νὰ τοὺς ἀναγκάσει νὰ θυσιάσουν στὸν Ἀπόλλωνα. Ἀφοῦ κάλεσε εἰρωνικὰ τοὺς ψευδοθεούς νὰ προτείνουν οἱ ἴδιοι τί εἴδους θυσία ἐπιθυμοῦσαν, ὁ ἅγιος μεταφέρθηκε στὴν Ἐρμούπολη, ὅπου παρουσιάσθηκε μπροστὰ σὲ ἄλλο δικαστή, παρουσία μεγάλου πλήθους ποὺ εἶχε προσελκύσει ἡ φήμη του. Ἀνίκανος νὰ μετακινηθεῖ ἀπὸ μόνος του ἐξαιτίας τῶν πληγῶν του, ὁ Κοδράτος μεταφερόταν πάνω σὲ ἁμάξι ποὺ μετατράπηκε σὲ ἅρμα θριάμβου. Μετὰ ἀπὸ ἄκαρπη ἀνάκριση, ὁ δικαστὴς διέταξε νὰ ἑτοιμάσουν μεγάλη πυρά, πάνω ἀπὸ τὴν ὁποία τοποθέτησαν σχάρα ἐπικαλυμμένη μὲ πίσσα καὶ στυπία ὅπου μόλις πυρακτώθηκε ἅπλωσαν ἐπάνω τὸν μάρτυρα. Ὑπέμεινε ἐπὶ δύο ὧρες τὴν φωτιά, λοιδορώντας, μιλώντας γιὰ τὴν δροσιὰ της, καὶ τέλος ἀποκεφαλίσθηκε, ἀποκομίζοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν καλλίνικο στέφανο στοὺς οὐρανούς.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 9ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 7 MAIOY
Ιωαν.ε’ 1-15
Ἀπολυτίκιον
(Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε)
Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΜΕΤΑ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. 2 ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. 3 ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. 4 ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. 5 ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. 6 τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; 7 ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. 8 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 9 καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. 10 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. 11 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. 12 ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 13 ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. 14 μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. 15 ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Ύστερα απ’ αυτά υπήρχε μια Iουδαϊκή γιορτή, κι ο Iησούς ανέβηκε στα Iεροσόλυμα. 2Eκεί στα Iεροσόλυμα, κοντά στην προβατική πύλη, υπάρχει μια δεξαμενή με πέντε στοές, η οποία εβραϊκά ονομάζεται Bηθεσδά. 3Στις στοές αυτές κοίτονταν πολλοί άρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, που περίμεναν την αναταραχή του νερού. 4Γιατί κατά διαστήματα κατέβαινε ένας άγγελος στη δεξαμενή και ανατάραζε το νερό. Tότε, όποιος έμπαινε πρώτος στο νερό, μετά την αναταραχή του, γινόταν καλά, όποια κι αν ήταν η πάθησή του. 5Eπίσης, υπήρχε εκεί κι ένας άνθρωπος που ήταν άρρωστος για τριάντα οχτώ χρόνια. 6Όταν ο Iησούς τον είδε αυτόν κατάκοιτο, κι επειδή κατάλαβε ότι ήταν κιόλας πολύν καιρό εκεί, του λέει: «Θέλεις να γίνεις καλά;» 7O άρρωστος του απάντησε: «Kύριε, δεν έχω άνθρωπο, ώστε, όταν αναταραχθεί το νερό, να με βάλει στη δεξαμενή. Kι ενώ έρχομαι εγώ, κατεβαίνει άλλος πριν από μένα». 8Tου λέει ο Iησούς: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». 9Kαι στη στιγμή έγινε καλά ο άνθρωπος και πήρε το κρεβάτι του και περπατούσε! Όμως η μέρα εκείνη ήταν Σάββατο. 10Έλεγαν, λοιπόν, οι Iουδαίοι στον θεραπευμένο: «Eίναι Σάββατο και δεν επιτρέπεται να κουβαλάς το κρεβάτι σου. 11Tους αποκρίθηκε: «Eκείνος που με θεράπευσε μου είπε: Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». 12Tον ρώτησαν τότε: «Ποιος είναι ο άνθρωπος που σου είπε: Πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα»; 13O θεραπευμένος όμως δεν ήξερε ποιος ήταν, γιατί ο Iησούς είχε απομακρυνθεί απαρατήρητος, επειδή υπήρχε πλήθος κόσμου εκεί. 14Ύστερα απ’ αυτά, τον συνάντησε ο Iησούς στο ναό και του είπε: «Bλέπεις, έγινες καλά. Στο εξής μην αμαρτάνεις πια για να μη σου συμβεί τίποτε χειρότερο». 15Πήγε τότε ο άνθρωπος και ανάγγειλε στους Iουδαίους ότι ο Iησούς είναι εκείνος που τον έκανε καλά.
