ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Ἡ τρίτη Κυριακή τοῦ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στά πρόσωπα τά ὁποία συνήργησαν στήν ταφή καί διάδοση τοῦ μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως (ἐπιτελοῦμε «σύναξη» αὐτῶν): Τίς Μυροφόρες, πού ἦταν εὐεργετημένες γυναῖκες ἀπό τόν Χριστό καί γι’ αὐτό ἀκολούθησαν καί ὑπηρετοῦσαν Αὐτόν καί τούς Ἀποστόλους. Ἐπίσης τούς κρυφούς Μαθητές τοῦ Σωτῆρος: Ἰωσήφ, τόν εὐσχήμονα βουλευτή καί Νικόδημο, τό νομομαθή Φαρισαῖο, οἱ ὁποῖοι τόλμησαν καί ζήτησαν ἀπό τόν Πιλάτο ἄδεια, γιά νά πάρουν τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τό Σταυρό.
Οἱ τολμηρές καί θαυμαστές Μυροφόρες, «λίαν πρωί τῆς μίας τῶν Σαββάτων», τόλμησαν νά μεταβοῦν στόν τάφο, παρά τήν ὕπαρξη τῆς κουστωδίας πού τόν φρουροῦσε καί παρά τό βάρος τοῦ λίθου πού τόν ἐκάλυπτε, γιά νά ἀλείψουν τό Σῶμα τοῦ Δεσπότου μέ μύρα (γι’ αὐτό ὀνομάστηκαν Μυροφόρες). Καί ὁ Κύριος τήν τόλμη καί τήν ἀνδρεία αὐτή τῶν Μυροφόρων γυναικῶν τήν ἀντάμειψε πλουσίως. Παρουσιάστηκε σ’ αὐτές ἀναστημένος πρῶτα ἀπ’ ὅλους καί πρῶτες αὐτές μετέφεραν τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Ὅταν ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό αὐξηθεῖ, ἔχουμε πάντοτε θαυμαστές ἐκδηλώσεις καί πράξεις ἀξιοζήλευτες τίς ὁποῖες ὁ Θεός πάντοτε αμείβει…
Ὅλα αὐτά τά πρόσωπα ἀποτελοῦν λαμπρά παραδείγματα γενναιότητας καί ὁμολογίας, τόσο ἀπαραίτητα γιά τήν ἐποχή μας…
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ
Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἦταν υἱὸς Ζεβεδαίου, πρωτότοκος ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, καὶ ἦταν ὅπως καὶ ἐκεῖνοι ψαρὰς στὴ λίμνη Γεννησαρέτ. Μετὰ τὴν κλήση τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Κύριο μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφὸ του Ἰωάννη νὰ ἐγκαταλείψει τὰ πάντα καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσει. Ἀφήνοντας ἐπιτόπου πατέρα, βάρκα καὶ δίχτυα, ἀκολούθησαν τὸν Χριστὸ καὶ ἐπέδειξαν τόσο ζῆλο ὥστε ὁ Κύριος τοὺς ἀπεκάλεσε Βοανεργές, δηλαδὴ «Υἱοὺς βροντῆς», καὶ πράγματι πρότειναν νὰ πέσει οὐράνιο πῦρ καὶ νὰ κατακαύσει ἕνα χωριὸ Σαμαρειτῶν ποὺ εἶχε ἀρνηθεῖ νὰ τοὺς δεχθεῖ (Λουκ. 9,54). Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος συνόδευσε τὸν Κύριο ὅπου πήγαινε γιὰ νὰ διδάξει καὶ ἀξιώθηκε, μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Πέτρο, εἰδικῆς εὔνοιας, καθὼς ὁ Κύριος τοὺς ἔπαιρνε μαζὶ Του ὅταν προσευχόταν καὶ ἀποκάλυπτε τὴν θεότητά Του, ὅπως τὴν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως στὸ ὄρος Θαβὼρ (Ματθ, 17, 1-8).
Ὅταν ἀνέβαιναν στὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης ζήτησαν ἀπὸ τὸν Κύριο μέσω τῆς μητέρας τους Σαλώμης, δύο τιμητικὲς θέσεις στὴν βασιλεία Του. Ὁ Χριστὸς τότε εἶπε: Οὐκ οἴδατε τί αἰτῆσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον, ὁ ἐγὼ μέλλω πίνειν; Δυνάμεθα, λένε οἱ δύο μαθητὲς καὶ ὁ Χριστὸς ἀπαντᾶ: Τὸ μὲν ποτήριόν μου πίεσθε∙ τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου ἢ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἐστὶν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μου (Ματθ. 20, 20-28).
Ἡ προφητεία αὐτὴ ἐπαληθεύτηκε μετὰ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν γέννηση τῆς Ἐκκλησίας, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 41 καὶ 44. Φθάνοντας στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα, ὁ ἅγιος Ἰάκωβος συνελήφθη μὲ διαταγὴ τοῦ βασιλέα Ἡρώδη Αγρίππα (Πράξ. 12, 2). Διηγοῦνται ὅτι ὁ δεσμοφύλακάς του, τὸν ὁποῖο εἶχε κερδίσει ἡ ἀκλόνητη μαρτυρία τοῦ Ἀποστόλου καὶ ἡ πίστη του στὸν Σωτήρα Χριστό, ζήτησε συγνώμη ἀπὸ τὸν Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος τὸν ἀσπάσθηκε λέγοντας: «Εἰρήνη σοί!» Ἀμέσως ἀποκεφαλίστηκαν καὶ οἱ δύο. Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἦταν ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ ἤπιε ἀπὸ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου καὶ κάθησε στὸ πλευρὸ του στὴν Βασιλεία Του.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 8ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Μαρκ.ιε’ 43 – ιστ’ 8
ΚΕΙΜΕΝΟ
43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.
1 ΚΑΙ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
43ήρθε ο Iωσήφ, μέλος ευυπόληπτο του συνεδρίου, που καταγόταν από την Aριμαθαία, ο οποίος προσδοκούσε επίσης τη βασιλεία του Θεού, και παίρνοντας το θάρρος παρουσιάστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Iησού. 44Kι ο Πιλάτος απόρησε που είχε κιόλας πεθάνει. Έτσι, φώναξε τον εκατόνταρχο και τον ρώτησε αν είχε πολλή ώρα που πέθανε. 45Kι αφού το διαπίστωσε από τον εκατόνταρχο, χάρισε το σώμα στον Iωσήφ. 46Tότε εκείνος, αφού αγόρασε ένα σεντόνι, κατέβασε τον Iησού, τον τύλιξε στο σεντόνι και τον τοποθέτησε σε μνήμα που ήταν λαξεμένο σε βράχο. Kύλισε έπειτα μια πέτρα στο στόμιο του μνήματος. 47Στο μεταξύ, η Mαρία η Mαγδαληνή και η Mαρία, η μητέρα του Iωσή παρακολουθούσαν σε ποιο μέρος τον τοποθετούσαν.
1Kι αφού είχε περάσει πια το Σάββατο, η Mαρία η Mαγδαληνή, η Mαρία η μητέρα του Iάκωβου και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα για να πάνε και να τον αλείψουν. 2Έτσι, πολύ νωρίς το πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, έρχονται στο μνήμα, την ώρα που είχε ανατείλει ο ήλιος, 3κι έλεγαν μεταξύ τους: “Ποιος θα κυλίσει για μας την πέτρα από το στόμιο του μνήματος;” 4Mα όταν κοίταξαν, βλέπουν ότι η πέτρα είχε κυλιστεί μακριά από τη θέση της! Kαι ήταν η πέτρα αυτή πάρα πολύ μεγάλη. 5Kι όταν μπήκαν στο μνήμα, είδαν έναν νέο που καθόταν στα δεξιά, ντυμένο με λευκή στολή; και καταλήφθηκαν από ένα ανάμεικτο αίσθημα έκπληξης και φόβου. 6Aλλ’ εκείνος είπε σ΄ αυτές: “Mη φοβάστε. Tον Iησού ζητάτε, τον Nαζωραίο, που έχει σταυρωθεί. Aναστήθηκε! Δεν είναι εδώ! Nα, κοιτάξτε τον τόπο που τον είχαν βάλει! 7Πηγαίνετε, λοιπόν, να πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι ο Iησούς πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία. Eκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε”. 8Bγήκαν τότε από το μνήμα κι έφυγαν γρήγορα, ενώ τις είχε κυριεύσει τρόμος και κατάπληξη. Kαι σε κανέναν δεν είπαν τίποτε, γιατί φοβόνταν.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως
Γόνος ἅγιος, βροντῆς ὑπάρχων, κατεβρόντησας, τὴ οἰκουμένη, τὴν τοῦ Σωτῆρος Ἰάκωβε κένωσιν, καὶ τὸ ποτήριον τούτου ἐξέπιες, μαρτυρικῶς ἐναθλήσας Ἀπόστολε, ὅθεν πάντοτε, ἐξαίτει τοὶς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.
