ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΩΝΟΣ
Κατήγετο ὁ Νίκων ἀπό τήν Νεάπολιν τῆς Ἰταλίας, τῆς ὁποίας ὄλαι αἱ ὡραιότητες ἀντεπροσωπεύοντο εἰς τό σωματικόν του κάλλος, ἔν ἀπό τά ἀνθηρότατα καί τά θαυμασιώτατα.
Ὁ πατέρας του ἔμενεν εἰς τήν εἰδωλολατρικήν θρησκείαν, ἐνῶ ἡ μητέρα του εἶχε δεχθῆ τήν χριστιανικήν χωήν καί δέν παρέλειπε νά ὁμιλῆ ἰδιατέρως πρός τόν υἱόν της περί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά τόν διαπλάττη σύμφωνα μέ τά εὐαγγελικά διδάγματα. Τοιουτοτρόπος, ἐνῶ ἐξωτερικῶς ἐθεωρεῖτο εἰδωλολάτρης, ὁ χριστιανισμός εἶχε κάμει ἀξιόλογον διείσδυσιν εἰς τήν ψυχής του.
Ὅταν ἐμεγάλωσε ὑπεβλήθη εἰς τήν στρατιωτικής ὑπηρεσίαν, ἔλαβε δέ μέρος καί εἰς τινάς μάχας. Ἡ ἀνδρεία του ὑπῆρξε παραδειγματική, μέγα δέ μέλλον διηνοίγετο εἰς αὐτόν ἐπί τοῦ στρατιωτικοῦ σταδίου. Δέν τό ἠθέλησεν ὅμως. Ἡ καρδία του, ἡ ἐμποτισμένη μέ τά χριστιανικά νάματα, δέν ηὐχαριστεῖτο νά δουλεύη εἰς αὐτοκράτορας, οἱ ὁποῖοι αἰωνίως ἐκρατοῦσαν τόν δαυλόν τῆς μάχης, ἐπολεμοῦσαν δέ τήν χριστιανικήν θρησκείαν. Ἐμπιστευθείς λοιπόν εἰς τήν μητέρα του τάς σκέψεις του καί ἐνθαρρυνθείς καί απ’αὐτήν, ἀνεχώρησεν ἀπό τήν Νεάπολιν καί διηυθύνθη πρός τήν Ἑλλάδα.
Τό πλοῖον τόν ἀπεβίβασεν εἰς τήν νῆσον Χίον, τήν ὁποίαν ὁ Πλάστης ἐπροίκησε μέ τόσας γλυκύτητας καί εὐωδίας. Μετά ἑπταήμερον δι’αὐτόθι διαμονήν, εὑρών κατάλληλον εὐκαιρίαν, ἔφθασεν εἰς Γάνον, ὅπου καί ἐδέχθη τό ἅγιον βάπτισμα.
Έδῶ ἀφιερώθη εἰς ἀσκητικήν ζωήν, τήν ὁποίαν ἐχρησιμοποίει προσευχόμενος καί ἐγκρατευόμενος, ἀκόμη δέ καταγινόμενος καί είς ἱεράς μελέτας. Ἐπειδή δέ ταχέως διεκρίθη διά τήν εὐσέβειαν καί τά λοιπά πνευματικά του χαρίσματα, ὁ ἐκεῖ ἐπίσκοπος τόν ἐχειροτόνησε πρεσβύτερον καί τόν ἀνέδειξε προϊστάμενον ἑκατόν ἐνενήκοντα ἀδελφῶν, τούς ὁποίους ὁ Νίκων εἶχε συγκεντρώσει διδάσκων αὐτούς καί καθοδηγῶν εἰς τόν βίον τῆς τελειότητος.
Μετά ἔτη ἐπιστολή τῆς μητέρας του τόν ἐκάλεσεν εἰς Νεάπολιν. Κατά τό μεταξύ διάστημα ὁ πατέρας του εἶχεν ἤδη ἀποθάνει, ἡ δέ μητέρα του προησθάνθη, ὅτι ὁ ἐπί τῆς γῆς βίος της ἐπλησίαζεν εἰς τήν δύσιν του. Θερμόν τότς δάκρυ ἀνέβλυσεν εἰς τούς ὀφθαλμούς της διά τήν μακράν ἀπουσίαν τοῦ υἱοῦ της, τόν ὁποῖον ἐπόθησε νά ἀσπασθῆ πρίν ὁ θάνατος τήν ἀφήρπαζεν. Ὁ Νίκων συνεκρίθη εἰς τά γράμματα ἐκεῖνα, τά βρεγμένα ἀπό τά μητρικά δάκρυα, καί ἔσπευσε νά ἱκανοποιήση τόν πόθον της.
Ἀφοῦ δέ τῆ ἀπέδωκε τά τελευταῖα καθήκοντα, προσευχηθείς ἐπί τοῦ τάφου της, ἀνεχώρησεν εἰς Σικελίαν, ὅπου ἔστησε τήν κατοικίαν του ἐπάνω είς τό ὄρος Ταυρομένιον. Ἐδῶ προσῆλθον καί οἱ Γάνω μαθηταί του, μή ατέργοντες νά ἀποξενωθοῦν ἀπό τήν πολύτιμον προστασίαν του· ὁμοῦ δέ μ’αὐτούς ἡνώθησαν ἐννέα ἀκόμη ἄλλοι μαθηταί, φλεγόμενοι καί οὖτοι ἀπό εὐσεβεστάτους πόθους.
Τήν ἁγίαν αὐτήν ἀδελφότητα κατήγγειλαν εἰς τόν ἡγεμονεύοντα τῆς Σικελίας. Ἐνώπιον δ’ αὐτοῦ καί ὁ Νίκων καί ὅλοι οἱ μαθηταί του ἐπανέλαβαν μέ περισσόν θάρρος τήν ὁμολογίαν τοῦ Χριστοῦ. Μάταια ὁ ἡγεμών ἐζήτησε νά ἀραιώση τουλάχιστον τήν ἱεράν ἐκείνην φάλαγγα ἀποσπῶν ἐξ αὐτής, ἔστω καί ὀλιγίστους. Μία ψυχή ἐκεῖνοι καί μία καρδία, ἔμειναν συμπαγεῖς καί ἀκλόνητοι τοιουτοτρόπως δέ ὅλοι των ἔλαβεν τόν μαρτυρικών θάνατον, δώσαντες τά κεφαλάς των προθύμως καί ἀπτοήτως εἰς τά ξίφη τῶν δημίων.
Πηγή: Οι βίοι των Αγίων, Μηχαήλ Γαλανού, Τόμος 1, Εκδόσεις Αποστολική Διακονία, 1987
