ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ἡ πρώτη Κυριακή τῆς Σαρακοστῆς λέγεται καί Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπειδή αὐτή τήν ἡμέρα ἑορτάζουμε τήν ἀναστήλωση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καί τό θρίαμβο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας κατά τῆς αἱρέσεως τῶν Εἰκονομάχων, αὐτῶν δηλ. πού δέ δέχονταν νά τιμοῦν τίς Ἅγιες Εἰκόνες καί ὀνόμαζαν τήν τιμή αὐτή εἰδωλολατρία.
Περισσότερα ἀπό 100 χρόνια κράτησε ὁ «πόλεμος» αὐτός, τόν ὁποῖο σταμάτησε ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα καί ὁ γιός της Μιχαήλ, ἀναστηλώνοντας τίς εἰκόνες ἐντός τῶν Ναῶν, τό ἔτος 843 μ.Χ.
Τήν ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς ἀναστηλώσεως, μέ λιτανεῖες τῶν Εἰκόνων, ἑορτάζουμε τήν ἡμέρα αὐτή, διότι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τιμοῦμε καί δοξάζουμε τούς Ἁγίους, τούς Ἀγγέλους καί περισσότερο πάντων τήν Παναγία μας, ἀλλά ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ προσφέρουμε ΛΑΤΡΕΙΑ: Τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.
Ἄλλο λατρεία καί ἄλλο τιμή καί σεβασμός, ὁ ὁποῖος δέν ἀπευθύνεται στήν εἰκόνα, ἀλλά «διαβαίνει ἐπί τό Πρωτότυπον».
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΝΩΝΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΙΣΑΥΡΙΑ, ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ
Ὁ ἅγιος Κόνων ζοῦσε τὸν καιρὸ τῶν Ἀποστόλων στὴν πόλη Βυδανή, ποὺ βρισκόταν λίγα στάδια ἀπόσταση ἀπὸ τὴν Σελεύκεια Τραχεώτιδα (σημ. Σιλιφκέ), τὴν μητρόπολη τῆς Ἰσαυρίας. Μυήθηκε στὴν πίστη ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ ὁ ὁποῖος τοῦ παρουσιάστηκε μὲ ἀπαστράπτουσα στολή, τὸν βάπτισε στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδας καὶ τὸν Κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Σὲ ὅλο τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του, ὁ ἅγιος Ἀρχάγγελος δὲν ἔπαψε νὰ τοῦ παραστέκεται καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα. Μὲ ὑπόδειξη τοῦ Ἀρχαγγέλου, καθὼς οἱ γονεῖς του τὸν ἀνάγκασαν νὰ νυμφευθεῖ, ὁ Κόνων ἔπεισε τὴν σύζυγό του Ἄννα νὰ ζήσουν σὰν ἀδέλφια, ὥστε νὰ καλλιεργήσουν ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἄφθαρτο ἄνθος τῆς παρθενίας. Μὲ τὸ παράδειγμα τῆς ἁγίας βιοτῆς του καὶ μὲ τοὺς λόγους του ἐπέτυχε νὰ μεταστρέψει στὴν πίστη τοὺς γονεῖς του, καὶ φαίνεται ὅτι ὁ πατέρας του Νέστωρ ἔλαβε τὸν στέφανο τοῦ μαρτυρίου ὀμολογώντας τὸν Χριστό.
Παραμονὴ μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀνόσιες ἑορτὲς τους ποὺ θὰ ἐτελεῖτο σὲ σπήλαιο ἀρκετὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλη, εἰδωλολάτρες φιλονίκησαν μὲ τὸν ἅγιο. Γιὰ νὰ παύσουν οἱ μάταιες φιλονικίες, συμφώνησαν νὰ συναγωνιστοῦν σὲ ταχύτητα ὡς τὸ σπήλαιο καὶ ὅποιος φθάσει πρῶτος θὰ ἀποδείκνυε τὴν ὑπεροχὴ τοῦ θεοῦ του. Ὁ ἅγιος Κόνων ξεκίνησε μὲ τὰ πόδια, μὲ τὴν βοήθεια ὅμως τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ ἔφθασε πρῶτος, ἄνετος καὶ εὔθυμος, πολὺ πρὶν τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀνεβασμένοι στὰ ἄλογά τους ἔφθασαν μετὰ ἀπὸ ὥρα κάθιδροι καὶ ἀσθμαίνοντες. Ἀποσβολωμένοι μπροστὰ σὲ τέτοιο θαῦμα, δὲν παραιτήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀσέβειά τους, ἀλλὰ θέλησαν νὰ μάθουν ἀπὸ τὸ ίδιο το εἴδωλό τους ποιὸς θεὸς ἦταν ὁ μεγαλύτερος. Κατὰ διαταγὴ τοῦ ἁγίου, ὁ δαίμων ποὺ κρυβόταν μέσα στὸ εἴδωλο ἦλθε νὰ γονατίσει μπροστὰ του καὶ νὰ ὀμολογήσει: «Ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Χριστός ποὺ κηρύττεις!» Οἱ εἰδωλολάτρες ἀνέκραξαν τότε δυνατά: «Ναί, ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Θεὸς τοῦ Κόνωνα. Ὁ Θεὸς του ἔχει νικήσει!» Καὶ εἰς τὸ ἑξῆς μὲ αὐτὴ τὴν κραυγή, οἱ κάτοικοι τῆς Ἰσαυρίας ἑόρταζαν κάθε χρόνο τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου προστάτου τους.
Ἀφηγοῦνται ὅτι ὁ ἅγιος Κόνων ἀπέκτησε, χάρις στὴν παρθενία καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, τόση ἐξουσία ἐπὶ τῶν δαιμόνων, ὥστε πρόσταζε ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς νὰ πᾶνε νὰ καλλιεργήσουν τὴν γῆ ὡς σκλάβοι καὶ ἄλλους τοὺς ἔκλεινε σὲ πήλινα πιθάρια ποὺ εἶχε καταχωνιάσει στὰ θεμέλια τῆς κατοικίας του.
Ὅταν ὁ διοικητὴς Μάγνος ἔφθασε στὴν Ἰσαυρία μὲ ἀποστολὴ νὰ ἐφαρμόσει τὰ αὐτοκρατορικὰ διατάγματα ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, συνέλαβαν τὸν ἅγιο καὶ τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιόν του. Τὸν μαστίγωσαν ἀνελέητα, ἀλλὰ δὲν ἔπαυσε νὰ διακηρύττει τὴν πίστη του. Τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ὁ ὁποῖος στὴν πλειονότητά του εἶχε ἀσπασθεῖ τὴν χριστιανικὴ πίστη χάρις στὸ κήρυγμα τοῦ Κόνωνα, καὶ ἔσπευσε θορυβωδῶς στὸν τόπο τῶν βασανιστηρίων μὲ πρόθεση νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἅγιο. Ὁ ἄρχοντας ἀπὸ φόβο γιὰ τὴν ζωὴ του τράπηκε σὲ φυγὴ καὶ κατόρθωσε ὁ κόσμος νὰ μεταφέρει τὸν ἅγιο αἱμόφυρτο στὴν οἰκία του, ὅπου παράδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Κύριο δύο χρόνια ἀργότερα.
Λίγο καιρὸ μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ ἅγίου Κόνωνα, οἱ χριστιανοὶ συνέλαβαν τὸ σχέδιο νὰ μετατρέψουν τὴν οἰκία του σὲ ναό. Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν, ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς βρῆκε στὰ θεμέλια ἕνα ἀπὸ τὰ πιθάρια μὲ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα. Βλέποντας ὅτι τὸ ἀγγεῖο ἦταν σφραγισμένο καὶ πολὺ βαρὺ καὶ νομίζοντας ὅτι περιέχει χρυσάφι, τὸ ἄνοιξε. Τὰ δαιμόνια ἐξῆλθαν τότε σὰν φωτιὰ ποὺ ἔρριξε καταγῆς τοὺς μαστόρους, κατακρήμνισε τὸν ναὸ καὶ ἔκανε στάχτη κάθε τί ποὺ μποροῦσε νὰ καεῖ. Κατόπιν τὰ δαιμόνια ἐγκαταστάθηκαν στὰ ἐρείπια ὅπου κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ πλησιάσει μετὰ τὴ δύση τοῦ ἡλίου. Οἱ χριστιανοὶ τότε ὅρισαν νηστεία καὶ μὲ θερμὲς παρακλήσεις ζήτησαν τὴν μεσολάβηση τοῦ ἁγίου. Ὁ Κόνων δὲν ἄργησε νὰ παρέμβει καὶ νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπὸ τὴν μάστιγα τῶν πονηρῶν πνευμάτων.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΟΥ
Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Μάρκος ἔζησε περὶ τὸ 430. Ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ εἶχε ἀποκτήσει κοντὰ του τέλεια γνώση τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἐκάρη κατόπιν μοναχὸς σὲ μονὴ κοντὰ στὴν Ἄγκυρα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ διετέλεσε ἡγούμενός της ἕως ὅτου, ἐπιθυμώντας νὰ ἀφοσιωθεῖ σὲ σκληρότερους ἀγῶνες, ἀπεσύρθη κατὰ μόνας στὴν ἔρημο, ὅπου παρέμεινε ἕως τὴν κοίμησή του, σὲ ἡλικία περίπου ἑκατὸ χρόνων.
Ἀνταποκρινόμενος στὶς παρακλήσεις τῶν μαθητῶν του καὶ ἄλλων εὐσεβῶν χριστιανῶν, συνέταξε πνευματικὲς πραγματεῖες τόσο σπουδαῖες, ὥστε στὰ βυζαντινὰ μοναστήρια συνήθιζαν νὰ λένε: «Τὰ πάντα πώλησον καὶ Μάρκον ἀγόρασον!»
Συνέγραψε κυρίως γιὰ νὰ ἀνασκευάσει τὴν διδασκαλία τῶν μεσσαλιανῶν (ευχητῶν) οἱ ὁποῖοι ὑποτιμοῦσαν τὴν ἀξία τῶν ἁγίων Μυστηρίων καὶ ὑποστήριζαν ὅτι ἐφόσον ἀποκτηθεῖ τὸ «βάπτισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» ὁ τέλειος δὲν χρειάζεται νὰ μετέχει στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἀρκεῖ ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή. Ἀπαντώντας ὁ ἅγιος Μάρκος διακηρύττει μὲ ἐπιμονὴ ὅτι ὅλη ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν ἀποτελεῖ παρὰ καλλιέργεια τῆς χάριτος ποὺ λαμβάνουμε κατὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. «Ὁ Χριστός, ὄντας Θεὸς τέλειος, δωρίζει στοὺς βαπτιζόμενους τελεία τὴν χάρη τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία δὲν ἐπιδέχεται ἀπὸ ἐμᾶς κάποια προσθήκη, ἀλλὰ ἀποκαλύπτεται καὶ ἐκδηλώνεται ἐντὸς μας, ἀναλόγως μὲ τὸ πόσο τηροῦμε τὶς ἐντολές, καὶ μᾶς δίνει πρόσθετη πίστη». Τὸ ἁμάρτημα τοῦ Ἀδὰμ παρέσυρε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση μας σὲ μιὰ «παρὰ φύσιν» κατάσταση, παραδίνοντάς την στὸν θάνατο τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἀνακαινισμένος ἀπὸ τὴν ἐξομοίωσή του μὲ τὸν Χριστό, τὸν δεύτερο Ἀδάμ, μὲ τὸ λουτρὸ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τοποθετημένος στὸν παράδεισο τῆς Ἐκκλησίας ὡσὰν σὲ νέα Ἐδέμ, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐφεξῆς ἐλεύθερος νὰ ἐργαστεῖ μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς ἅγιες ἀρετὲς ὥστε νὰ ἀνακαλύψει τὸν Χριστὸ «στὸν ἐσωτερικὸ χῶρο, τὸν κρύφιο καὶ καθαρὸ τῆς καρδίας του». Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς ἔχει ἑπομένως χαρισθεῖ δωρεὰν ἤδη ἀπὸ τὴν Βάπτισή μας. Παραμένει ὅμως ἐν σπέρματι, ὅσο δὲν τὴν βοηθοῦμε νὰ θάλλει μὲ τὴν ἐργασία τῶν ἐντολῶν, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ σταδιακὰ στὴν συνειδητὴ αἴσθηση τῶν καρπῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν πάση αἰσθήσει καὶ πληροφορία».
Αὐτὴ ἡ δωρεὰ τῆς χάριτος ποὺ μᾶς χορηγεῖται μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα δὲν μᾶς θέτει σὲ κατάσταση παθητικότητας ἀλλὰ καθίσταται μάλλον, κατὰ τὸν ἅγιο Μάρκο, ἀρχὴ ἑνὸς ἀδιάκοπου ἀγώνα κατὰ τῶν «προλήψεων» τῶν παθὼν ποὺ παραμένουν μέσα μας καὶ κατὰ τῶν λογισμῶν ποὺ μᾶς ὑποβάλλουν οἱ δαίμονες. Αὐτὸς ὁ πνευματικὸς ἀγώνας εἶναι ὁ ἀγώνας τῆς μετανοίας καὶ ὀφείλει ὄχι μόνον νὰ προηγηθεῖ τοῦ Βαπτίσματος ἀλλὰ πρέπει νὰ συνεχίζεται καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μας. Ὅλοι οἱ χριστιανοὶ λοιπὸν ὀφείλουν νὰ βιάζουν ἑαυτοὺς ἄχρι θανάτου, ἀσπαζόμενοι τὴν ὁδὸ τῆς μετανοίας, ὥστε νὰ δείξουν στὸν Χριστὸ ὅτι ἔχουν ὁριστικὰ ἀποτάξει τὴν ροπὴ πρὸς τὸ κακὸ ποὺ τοὺς κληρονόμησε ὁ πρῶτος γενάρχης. «Ὅλη τῶν ἐντολῶν ἡ ποικιλία καταλήγει στὸν ἕνα ὅρο, ἐκείνον τῆς μετανοίας». Καὶ προσθέτει: «Ὁ Κύριος κρύβεται μέσα στὶς Ἐντολὲς του καὶ Τὸν βρίσκουμε στὸν βαθμὸ ποὺ Τὸν ἀναζητοῦμε».
Ἀγωνιζόμενοι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὑπὲρ Χριστοῦ σύμφωνα μὲ τὸν πνευματικὸ νόμο τῆς ἀνακαινισμένης μας ἐλευθερίας, ὀφείλουμε νὰ συντασσόμεθα σταθερὰ μὲ Ἐκείνον διὰ τῆς συντριβῆς τῆς καρδίας καὶ τῆς «μνήμης Θεοῦ», προσφέροντας, ὅπως οἱ γεωργοὶ τὶς ἀπαρχὲς τῆς σοδειᾶς, τὸν κάθε λογισμὸ μόλις γεννιέται στὸ πνεῦμα μας, ἀπωθώντας, χάρις στὴν προσευχή, τὶς ἐπιθέσεις τῶν «τριῶν γιγάντων» τοῦ κακοῦ: τῆς ἄγνοιας, τῆς ἀμέλειας καὶ τῆς λήθης. «Ὅταν ἐνθυμεῖσαι τὸν Θεὸ πολλαπλασίαζε τὶς δεήσεις σου πρὸς Ἐκείνον, ὥστε ὅταν Τὸν λησμονεῖς, νὰ σὲ ἐνθυμεῖται ὁ Κύριος», συνιστᾶ ὁ ἅγιος ἀσκητής. Κρούοντας διὰ τῆς προσευχῆς τὴν θύρα τοῦ ἐνδότατου καὶ ἀπόκρυφου θυσιαστηρίου τῆς καρδίας μας, μὲ καρτερία καὶ δίχως περισπασμούς, ὁ Χριστὸς Ἀρχιερεὺς θὰ μᾶς ἀνοίξει τέλος τὴν θύρα καὶ δεχθεῖ τὴν προσφορὰ μας ἡ ὁποία θὰ ἐξαγνισθεῖ διὰ τοῦ πυρὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κάνοντας νὰ λάμψει ἀπαστράπτουσα εἰς τοὺς αἰῶνες ἡ χάρις τοῦ Βαπτίσματός μας.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ιω.α’ 44-52
ΚΕΙΜΕΝΟ
44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.
.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
44Tην επόμενη μέρα ο Iησούς θέλησε ν’ αναχωρήσει για τη Γαλιλαία. Συναντάει, λοιπόν, το Φίλιππο και του λέει: «Aκολούθα με». 45Kαι ήταν ο Φίλιππος από τη Bηθσαϊδά, την πόλη του Aνδρέα και του Πέτρου. 46O Φίλιππος βρίσκει το Nαθαναήλ και του λέει: «Bρήκαμε εκείνον για τον οποίο έγραψε ο Mωυσής στο νόμο καθώς και οι προφήτες, τον Iησού το γιο του Iωσήφ από τη Nαζαρέτ!» 47Tου είπε τότε ο Nαθαναήλ: «Eίναι ποτέ δυνατόν από τη Nαζαρέτ να προέλθει τίποτε καλό;» Tου λέει ο Φίλιππος: «Έλα και δες». 48Eίδε ο Iησούς το Nαθαναήλ, καθώς τον πλησίαζε, και λέει γι’ αυτόν: «Nα ένας γνήσιος Iσραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος». 49Tου λέει ο Nαθαναήλ: «Πού με ξέρεις;» Aποκρίθηκε ο Iησούς και του είπε: «Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, σε είδα που ήσουν κάτω από τη συκιά». 50Tου λέει τότε ο Nαθαναήλ: «Δάσκαλε, εσύ είσαι ο Γιος του Θεού! Eσύ είσαι ο Bασιλιάς του Iσραήλ!» 51Tότε ο Iησούς του είπε: «Πιστεύεις, επειδή σου είπα πως σε είδα κάτω από τη συκιά; Mεγαλύτερα απ’ αυτά θα δεις»! 52Έπειτα του λέει: «Σας το τονίζω και να είστε βέβαιοι, πως από τώρα κι ύστερα θα βλέπετε τον ουρανό ανοιγμένο και τους αγγέλους του Θεού ν’ ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν προς το Γιο του Aνθρώπου».
‘Απολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἐνδεδυμένος σοφέ, τὸ κράτος διέλυσας, τῆς ἀσεβείας στερρῶς. Ἐκλάμπων τοὶς θαύμασιν ὅθεν πεφοινιγμένος, ταὶς ροαὶς τῶν αἱμάτων. Κόνων Ὁσιομάρτυς, τὸν Δεσπότην δοξάζεις, τὸν παρέχοντα ἠμὶν διὰ σοῦ, χάριν καὶ ἔλεος.
