Αὐτή καταγόταν ἀπό τήν παλαιά Ρώμη καί ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου, κατά τό ἔτος 218, θυγατέρα πατρός πλουσίου καί ἐνδοξου, ὁ ὁποῖος τρεῖς φορές ἔγινε ὕπατος. Αὐτή ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τήν τάξι καί τό ἐπάγγελμα. Αὐτή, λοιπόν, ἐπειδή ὡμολογοῦσε τόν Χριστό, ὡδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καί μαζί μέ τόν βασιλιά μπαίνοντας στόν ναό τῶν εἰδώλων μέ τήν προσευχή της γκρέμισε στό δάπεδο τά εἴδωλα. Τότε τήν δέρνουν στό πρόσωπο καί μέ σιδερένια ἀγκυνέλα σχίζουν τά βλέφαρά της. Κατόπιν τήν κρεμοῦν καί κατασχίζουν τό σῶμα της. Ὕστερα ξυρίζουν τήν κεφαλή της, γιά νά τήν ντροπιάσουν.Ἀκολούθως τήν ρίζνουν στήν φωτιά καί τήν παραδίνουν στά θηρία γιά νά τήν φάνε. Ἐπειδή ὅμως μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ διαφυλάχθηκε ἀβλαβής ἀπό αὐτά, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀποκεφαλίσθηκε καί ἔτσι ἡ Ἁγία ἔλαβε τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανο,

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Γ’  Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη, Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.

Ἀπολυτίκιο
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἰσχύι τῆς πίστεως, κραταιωθεῖσα σεμνή, νομίμως ἐνήθλησας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Τατιανὴ ἔνδοξε πάσας γὰρ τᾶς ἰδέας, τῶν δεινῶν ἐνεγκοῦσα, ἤσχυνας τὸν Βελίαρ, τὴ ἀτρέπτω σου στάσει ἐξ οὐ τῆς κακοτροπίας πάντας ἀπάλλαξαν.