ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς Β΄ ἐκθρονίστηκε (695) καὶ ἐξορίστηκε στὴν Χερσώνα τῆς Κριμαίας. Καθ’ ὁδὸν πρὸς τὸν τόπο τῆς ἐξορίας ἐπισκέφθηκε ἕνα μοναστήρι ποὺ βρισκόταν σὲ νησὶ κοντὰ στὴν Ἀμάστριδα τοῦ Πόντου, ὅπου ἀσκήτευε ἤδη ἀπὸ πολλὰ χρόνια ὁ Κύρος. Ὁ ὅσιος μοναχὸς προφήτευσε ὅτι ἡ συμφορὰ τοῦ ἡγεμόνα δὲν θὰ διαρκοῦσε πολὺ καὶ ὅτι σύντομα θὰ ἀνέβαινε ξανὰ στὸ θρόνο. Ὅταν δεκαέξι χρόνια ἀργότερα (705) πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία, ὁ βασιλέας ἔπαυσε τὸν πατριάρχη ἅγιο Καλλίνικο [23 Αυγ.] καὶ τοποθέτησε στὴν θέση του τὸν Κύρο, ὡς χειρονομία εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν προφητεία του. Ὀρθόδοξος καθ’ ὅλα καὶ σοφός, ξένος στὶς ὠμότητες ποὺ σημάδευσαν τὴν αἱματηρὴ βασιλεία τοῦ αὐτοκράτορα, ὁ Κύρος ἔπεσε θύμα τῆς ἀναζωπύρωσης τῆς αἵρεσης τοῦ μονοθελητισμοῦ ποὺ εἶχε καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Στ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (686). Ὁ Φιλιππικὸς (711-713) κατέλαβε τὴν βασιλεύουσα, φόνευσε τὸν Ἰουστινιανὸ Β΄ καὶ ἀνέλαβε τὴν ἐξουσία. Ἀμέσως θέλησε νὰ ἀποκαταστήσει τοὺς αἱρετικοὺς καὶ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀποφάσεις του ἦταν ἡ ἐκθρόνιση καὶ τοῦ Κύρου καὶ ἡ ἀντικατάστασή του ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ διάκονο Ἰωάννη, βιβλιοθηκάριο τοῦ Πατριαρχείου. Μὲ διάταγμα ποὺ ἀπευθυνόταν στὸν πάπα Ρώμης Κωνσταντίνο, ὁ αὐτοκράτορας ὑποχρέωσε ὅλους τοὺς ὑπηκόους του νὰ κηρύττουν τὸ δόγμα τῆς μιᾶς θελήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀποκατέστησε τὴν μνήμη τοῦ Σεργίου, τοῦ Ὀνορίου καὶ ὅλων ὅσων εἶχαν καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Σύνοδο [14 Σεπτ. καὶ 21 Ἰαν.]. Ὅποιος διαμαρτυρήθηκε, ἐξοριζόταν. Ὁ ἅγιος Κύρος ἐκτοπίσθηκε στὴν Μονὴ τῆς Χώρας (σημ. Καριγιέ Τζαμὶ) ὅπου συνέχισε τὴν οσιακή βιοτή του καὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 5ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ματθ.δ’12-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
12 Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. 13 καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, 14 ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 15 γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, 16 ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς. 17 Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
12Στο μεταξύ, άκουσε ο Iησούς πως συνέλαβαν τον Iωάννη κι αναχώρησε στη Γαλιλαία. 13 Άφησε όμως τη Nαζαρέτ και ήρθε και εγκαταστάθηκε στην παράκτια Kαπερναούμ, στην περιοχή του Zαβουλών και του Nεφθαλείμ, 14έτσι που να βρει την εκπλήρωσή της η προφητεία του προφήτη Hσαΐα, που λέει: 15 Στην πατρίδα του Zαβουλών και στην πατρίδα του Nεφθαλείμ, πάνω στον παράκτιο δρόμο, πέρα από τον Iορδάνη, στη Γαλιλαία που κατοικείται από εθνικούς, 16ο λαός που παρέμενε στο σκοτάδι είδε φως λαμπρό, και για κείνους που παρέμεναν σε τόπο και σκιά θανάτου, φως ανέτειλε γι’ αυτούς. 17Aπό τότε άρχισε ο Iησούς να κηρύττει και να λέει: «Mετανοείτε, γιατί έχει φτάσει η βασιλεία των ουρανών».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Γεωργήσας τον λόγον Πάτερ της χάριτος, δικαιοσύνης έδρέψω καρποφορίαν λαμπράν, ως την ένθεον ζωήν αϊρετισάμενος, όθεν της δόξης κοινωνός, ανεδείχθης του Χριστού, Γεώργιε θεοφόρε’ ώ και πρεσβεύεις άπαύστως, έλεηθήναι τάς ψυχάς ημών.“.
