Παρασκευή 30-9-2022 9:30μμ Ιερά Αγρυπνία – Αγίου Ρωμανού του Μελωδού
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
ὈΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΨΑΛΤΗΣ Ο ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ
Στήν Μεγίστη Λαύρα βρίσκουμε καί τόν ὄντως ἀγγελόφωνο καί χαριτωμένο ψάλτη τόν Ἰωάννη τόν Κουκουζέλη, ὁ ὁποῖος προηγουμένως ἦταν ψάλτης τῶν βασιλέων. Καί αὐτά ὅλα τά ἐγκατέλειψε καί ἀγνώριστος ἦλθε στήν Μεγίστη Λαύρα καί ἔγινε Μοναχός. Κατόπιν ἔγινε καί ποιμένας τῶν τράγων τῆς Μονῆς. Ἀργότερα ἀναγνωρίσθηκε ἀπό κάποιον ὔμνο πού ἔψαλε μέ μεγάλη τέχνη καί γλυκύτητα στήν ἡσυχία, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Ἱωάννης, ὁ ὁποῖος καταζητεῖται ἀπό τόν βασιλιᾶ. Γι’ αὐτό, μέ μεσιτεία τοῦ Καθηγουμένου, ἔλαβε ἄδεια καί ἐλευθερία ἀπό τόν βασιλιᾶ νά παραμένη ἀνενόχλητος στό Μοναστήρι. Τότε, ἀφοῦ ἔκτισε ἔξω ἀπό τήν Λαύρα Ἐκκλησία τῶν Ἀρχαγγέλων ἐκεῖ ἡσύχαζε τίς ἔξι ἠμέρες τῆς Ἐβδομάδος, ἐνῶ τίς Κυριακές καί ἑορτές κατέβαινε στό Μοναστήρι καί ἔψαλλε μέ εὐλάβεια στόν δεξιό χορό. Σέ ἔνα Σἀββατο λοιπόν τοῦ Ἀκθίστου, ἀφοῦ ἔψαλλε μέ ἐπιμέλεια τά τροπάρια καί τούς κανόνες τοῦ Ἀκαθίστου, ἐκεῖ, πού στεκόταν ὄρθιος ἀποκοιμήθηκε γιά λίγο. Καί, ὦ τοῦ θαύματος!, τοῦ ἐμφανίζεται ἡ Κυρία Θεοτόκος λέγοντας “Χαίροις, ὦ Ἱωάννη, τέκνο μου· ψάλλε μοι καί οὐ μή σέ ἐγκαταλείπω”. Ἁφοῦ εἶπε αὐτά τοῦ ἔδωσε καί ἔνα χρυσό νόμισμα στό δεξί χέρι, τό ὁποίο κατόπιν ἔκανε πολλά θαύματα. Ἀλλά καί στήν συνέχεια ἡ Κυρία Θεοτόκος ἡ ἵδια ἰάτρευσε αὐτόν τόν Ἱωάννη, τοῦ ὁποίου τό ἔνα πόδι σάπισε, καί, ἀφοῦ ἐμφανίσθηκε, τοῦ εἶπε “Ἔσο ἀπό τοῦ νῦν ὑγιής”. Ἀφοῦ ἔζησε μετά ἀπό αὐτά θεάρεστα καί προγνώρισε τόν θάνατό του, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω καί ἐνταφιάσθηκε στό ἀνωτέρω κελλί τῶν Ἀρχαγγἐλων, ὅπως παρήγγειλε.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙOY ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ
Αὐτός ὁ ἐν Ἁγίοις Πατήρ Ρωμανός καταγόταν ἀπό τήν Συρία, πατρίδα ἔχοντας τήν πόλι Ἔμεσα, ἡ ὁποία τώρα στήν τουρκική γλῶσσα λέγεται Ἔμς. Ὑπηρέτησε καί ὡς Διάκονος στήν Ἐκκλησία τῆς Βηρυτοῦ, πού σήμερα λέγεται Βερούτιο. Ἀπό ἐκεῖ μετέβη στήν Κωνσταντινούπολι στά χρόνια τοῦ Ἀναστασίου τοῦ βασιλεώς, κατά τό ἔτος 496, καί διακονοῦσε στόν Ναό τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού ἐπονομάζεται τῆς Κύρου, μέ κάθε εὐλάβεια και σεμνότητα. Αὐτός λοιπόν κάνοντας πολλές φορές ἀγρυπνία στόν Ναό τῆς Θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν, πάλι ἐπέστρεψε στόν Ναό τῆς ἴδιας Θεοτόκου πού λέγεται τοῦ Κύρου. Ἔτσι καί ἐκεῖ, στόν Ναό τῆς Θεοτόκου , διακονῶντας ὁ Ὅσιος, ἔλαβε τό χάρισμα νά συντάξη καί νά μελουργήση τά Κοντάνια ὄλου τοῦ χρόνου. Δηλαδή, τοῦ ἐμφανίσθηκε σέ ὄνειρο ἡ κυρία Θεοτόκος, καί δίνοντάς του ἔναν τόμο χαρτί, τόν διέταξε νά τόν φάη. Ἀνοίγοντας τό στόμα του ὁ Ὅσιος, νόμισε ὅτι τόν κατάπιε. Καί λοιπόν ὅταν ξύπνησε, ἄνέβηκε ἐπάνω στόν ἄμβωνα καί ἄρχισε νά ψάλλη τό ” Ἡ παρθένος σήμερον τόν ὑπερούσιον τίκτει”, διότι ἔτυχε τότε νά εἶναι ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἀφοῦ ἔκανε λοιπόν στίς λοιπές ἑορτές, ἀλλά καί στούς Ἁγίους, Κοντάκια περισσότερα ἀπό τά χίλια καί ἀφοῦ πέρασε τήν ζωή του μέ εὐλάβεια καί δικαιοσύνη, πρός Κύριο ἐξεδήμησε.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς σάλπιγξ θεόληπτος, τῶν οὐρανίων ᾠδῶν, ἐνθέως ἐφαίδρυνας, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, τοὶς θείοις σου ἄσμασι, σὺ γὰρ τῆς Θεοτόκου, ἐμπνευσθεῖς τὴ ἑλλάμψει, ἔνθεος ὑμνηπόλος, ἐγνωρίσθης ἐν κόσμῳ, διὸ σὲ πόθω τιμῶμεν, Ρωμανὲ Ὅσιε..
