ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΑΓΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ ΚΑΙ ΙΩΣΗΦ ΑΠΟ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:
«Η στάση μας απέναντι στις επιτυχίες μας»
Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΔΩ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΣΗΦ
Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἦταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία καί, ὅπως μᾶς λένε τὰ Εὐαγγέλια, ἦταν κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὴν Σταύρωση ζήτησε ἀπὸ τὸν Πιλάτο τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τὸ πῆρε, τὸ τύλιξε μὲ καθαρὸ σεντόνι καὶ τὸ ἔβαλε «ἐν καινῶ μνημεῖο».
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
Τὸ ἁγιολόγιο τοῦ μηνὸς Ἰουλίου κλείνει μὲ τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐδόκιμου, ὁ ὁποῖος φέρει τὴν προσωνυμία ὁ Δίκαιος καὶ τοῦτο γιατὶ ἀγωνίσθηκε μὲ ἀγάπη στὸ θέμα τόσο τῆς δικαιοσύνης, ὅσο καὶ τῆς μεγάλης ἀρετῆς τῆς σωφροσύνης. Ὁ Ἅγιος Εὐδόκιμος ὑπῆρξε μιὰ ἐξέχουσα φυσιογνωμία τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ Βυζαντίου ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοφίλου τοῦ Εἰκονομάχου. Ὁ πατέρας του Βασίλειος καὶ ἡ μητέρα του Εὐδοκία κατήγοντο ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ διέμεναν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἦσαν ἄρχοντες τῆς Βασιλεύουσας. Τὸν Εὐδόκιμο, ἂν καὶ εἶχε ἕνα τόσο μεγάλο κι ἔνδοξο γένος, δὲν τὸν τιμοῦσαν γι’ αὐτό, ἀλλὰ γιὰ τὶς πολλὲς καὶ μεγάλες ἀρετὲς του. Ἀπέκτησε μεγάλη μόρφωση μὰ πιὸ πολὺ σπούδασε τὰ Ἱερὰ Γράμματα καὶ μὲ μεγάλη προσοχὴ φρόντιζε νὰ γίνει ὁ ἴδιος καθαρὸς ναὸς τοῦ Ζῶντος Θεοῦ. Ἀπέφευγε τὶς νεανικὲς διασκεδάσεις ἢ ἄλλη ἀπόλαυση τῆς ζωῆς καὶ μὲ σκληρὸ ἀγώνα προσπαθοῦσε νὰ διατηρήσει τὴ σωφροσύνη, ὥστε ἀποφάσισε νὰ μὴ βλέπει καθόλου γυναικεῖο πρόσωπο ὅσο θὰ ζοῦσε, ἐκτὸς τοῦ προσώπου τῆς μητέρας του. Ἐπίσης ἦταν πολὺ ἐλεήμων.
Τὸν θαύμαζαν ὅλοι στὴ Βασιλεύουσα γι’ αὐτὸ καὶ χωρὶς τὴ θέλησή του οἱ ἄρχοντες τὸν ἀνέβασαν σὲ μεγάλα ἀξιώματα. Τὸ ὑπέροχο ἦθος του καὶ τὸν μεγάλο πλοῦτο τῶν ἀρετῶν τοῦ Εὐδοκίμου τὰ ἐκτίμησε καὶ ὁ αὐτοκράτορας Θεόφιλος, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνέδειξε Στρατοπεδάρχη, δηλαδὴ διοικητὴ τῆς Καππαδοκίας. Ὁ Εὐδόκιμος τὸ δέχθηκε μὲ ταπείνωση, ἐπειδὴ ὅπως πίστευε αὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ Καππαδόκες τὸν δέχθηκαν καὶ τὸν ἀγάπησαν ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἐνάρετη ζωὴ του, ὅσο γιὰ τὴν δίκαιη καὶ συνετὴ διακυβέρνηση ἀπ’ ὅπου ἔλαβε τὴν προσωνυμία «Δίκαιος»! Ἡ ζωὴ του ἦταν ἕνα ὁλοφώτεινο παράδειγμα μίμησης καὶ μία πρόκληση καὶ ἕνας ἔλεγχος. Ὁ ἄρχοντας Εὐδόκιμος εἶχε γίνει ἕνας θαυμάσιος διδάσκαλος, ὅπου μὲ λόγια καὶ ἔργα ἦταν μία ὁλοζώντανη εἰκόνα ἁγιότητας γιὰ ὅλους τοὺς ὑπηκόους του. Προπάντων ὅμως ὁ νεαρὸς αὐτὸς ἡγεμόνας τῆς Καππαδοκίας προσπαθοῦσε νὰ βιώνει τὴν ἁγνότητα καὶ τὴ σωφροσύνη, νὰ ἀγωνίζεται ὥστε νὰ ζεῖ μὲ παρθενία, ὅπως ἀπὸ παιδὶ εἶχε βάλει στόχο του. Δὲν ἦταν μοναχός, μέσα στὴν πόλη ζοῦσε καὶ μάλιστα, στὴν πρωτεύουσα τῆς Καππαδοκίας, τὴν Καισάρεια, ὅπου γύρω του ἡ ἁμαρτία ἦταν μεγάλη. Ἐκεῖνος ὅμως ἁγνὸς στὴν ψυχὴ καὶ στὴν καρδιὰ δὲν ἐξαπατήθηκε ἀλλὰ ἔμεινε ἕνας σεπτὸς ἀγωνιστὴς τῆς ἁγνότητας.
Στὴν ἡλικία τῶν 33 ἀρρώστησε καὶ προγνώρισε ὅτι ἐγγίζει τὸ τέλος του. Δὲν ταράχθηκε ἀλλὰ κάλεσε τοὺς συνεργάτες του, τοὺς ἔδωσε τὶς τελευταῖες ὁδηγίες στὰ διοικητικὰ θέματα τῆς ἐπαρχίας καὶ ὕστερα τοὺς ἀποκάλυψε ὅτι ἐγγίζει τὸ τέλος του καὶ τοὺς ζήτησε νὰ τὸν θάψουν χωρὶς τιμὲς καὶ νὰ τὸν ἐνταφιάσουν μὲ τὰ ἴδια τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε χωρὶς καμία διάκριση. Οἱ Καππαδόκες ἄρχοντες ἂν καὶ ξαφνιασμένοι ἔδωσαν τὴν ὑπόσχεσή τούς. Μόλις ἔφυγαν ὁ Εὐδόκιμος προσευχήθηκε λέγοντας «Εἰς χεῖρας σου παραδίδω, Κύριε, τὸ πνεῦμα μου» καὶ κοιμήθηκε. Ἦταν 31 Ἰουλίου τοῦ ἔτους 829, ὅταν ὁ ὑπέροχος αὐτὸς ἀγωνιστὴς τῆς ἀρετῆς παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο.
Ὅλοι εὐλαβήθηκαν τὴν θέληση τοῦ Στρατοπεδάρχου Καππαδοκίας Εὐδοκίμου κι ἔτσι ἐτάφη λιτὰ καὶ ἀπέρριτα χωρὶς τιμές. Ἀλλὰ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ περιέβαλε τὸ νεκρὸ του σῶμα καὶ ἄρχισε νὰ θαυματουργεῖ. Ἔτυχε νὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸν τόπο τῆς ταφῆς ἕνα δαιμονισμένο παλικάρι καὶ ὁ Ἅγιος ἐμφανίστηκε μπροστὰ του ὁλοζώντανος καὶ τὸ θεράπευσε. Τὸ θαῦμα στάθηκε ἀφορμὴ πολλῶν θαυμάτων, ὥστε πλήθη ἀσθενῶν νὰ θεραπεύονται. Ἡ φήμη του ἔφτασε καὶ στὴ Βασιλεύουσα, ὅπου τὸ ἔμαθαν οἱ γονεῖς του καὶ ἀναστατώθηκαν. Ἡ μητέρα του μὲ θλίψη καὶ μὲ μεγάλη συνοδεία ἔρχεται στὴν Καππαδοκία στὸν τάφο τοῦ παιδιοῦ της. Ἐκεῖ ὅταν εἶδε ἀπὸ κοντὰ ὅλα τὰ θαύματα καὶ τὶς ἰάσεις ποὺ ἐγίνοντο, θαύμασε καὶ δόξασε τὸν Κύριο γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ ἀξιώθηκε τὸ παιδὶ της. Ὅμως ἡ μητρικὴ της καρδιὰ δὲν ἄντεξε καὶ ζήτησε νὰ τῆς ἀνοίξουν τὸν τάφο νὰ δεῖ τὸ γλυκύτατο παιδὶ της. Εἶχαν περάσει 18 μῆνες ἀφ’ ὅτου εἶχε ταφεῖ καὶ ὅταν ἄνοιξαν τὸν τάφο ὅλοι τοὺς ἀντίκρυσαν τὸ σῶμα του ἀκέραιο χωρὶς νὰ ἔχει ὑποστεῖ καμία ἀλλοίωση δίχως νὰ ἀναδίδει δυσωδία.
Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ξέσπασε μεγάλη φιλονικία μεταξὺ τῆς μητέρας καὶ τῶν Καππαδόκων, διότι ἡ μητέρα θέλησε νὰ πάρει τὸ λείψανο τοῦ παιδιοῦ της στὴν Κωνσταντινούπολη. Μὲ δάκρυα παρακαλοῦσαν οἱ Καππαδόκες τὴν μητέρα νὰ μὴν πάρει τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Εὐδοκίμου. Ἡ μητέρα ὡς εὐσεβὴς καὶ συνετὴ Χριστιανὴ ὑποχώρησε καὶ ἀνεχώρησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἀλλὰ ἀργότερα προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ τὸ ἱερὸ λείψανο ἀπὸ τὶς εἰσβολὲς τῶν μουσουλμάνων μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ κατατέθηκε στὸν Ναὸ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ποὺ ὁ ἴδιος ὃ Ἅγιος Εὐδόκιμος παλαιότερα ὡς ἄρχοντας τῆς Βασιλεύουσας εἶχε χτίσει. Φυσικὰ δὲν ἔπαψε νὰ θαυματουργεῖ καὶ νὰ σκορπίζει ἰάσεις σὲ ὅσους ἐπικαλοῦντο τὴ βοήθειά του. Ἔτσι ὁ Ἅγιος τιμήθηκε παρὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν μεγάλη του ἀγάπη πρὸς Αὐτόν. Τὸν συνοδεύει ἡ φράση «Εὐδόκιμος τοῦ φερωνύμως κατὰ τὸν Θεὸν εὐδοκιμήσαντος».
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ
Ματθ. θ’ 27-35
ΚΕΙΜΕΝΟ
27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυΐδ. 28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. 29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. 30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί. καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. 31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. 32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός, καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες ὅτι οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. 34 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
27 Kαι καθώς ο Iησούς προχώρησε πιο πέρα, τον ακολούθησαν δυο τυφλοί φωνάζοντας: «Ελέησέ μας, Γιε του Δαβίδ». 28Kι όταν έφτασε στο σπίτι, τον πλησίασαν οι τυφλοί. Tους λέει τότε ο Iησούς: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;» Tου λένε: «Nαι, Kύριε». 29Tότε άγγιξε τα μάτια τους λέγοντας: «Aς γίνει σε σας σύμφωνα με την πίστη σας». 30Kι ανοίχτηκαν τα μάτια τους! Mα ο Iησούς τους πρόσταξε έντονα λέγοντάς τους: «Προσέξτε μην το μάθει κανένας». 31Eκείνοι, όμως, βγήκαν και τον διαφήμισαν σ’ όλη εκείνη την περιοχή. 32Kαι την ώρα που έβγαιναν αυτοί έξω, του έφεραν έναν δαιμονισμένο κωφάλαλο. 33Kαι μόλις ο Iησούς έβγαλε το δαιμόνιο, ο κωφάλαλος μίλησε κι όλοι θαύμασαν λέγοντας πως κάτι τέτοιο δε φάνηκε ποτέ άλλοτε στο Iσραήλ. 34Mα οι Φαρισαίοι έλεγαν: «Mέσω του αρχηγού των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια». 35Έτσι, λοιπόν, περιόδευε ο Iησούς σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά, διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύττοντας το καλό άγγελμα της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε αρρώστια και κάθε πάθηση ανάμεσα στο λαό.
