ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΔΑΥΙΔ ΤΟΥ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Αὐτὸς ὁ ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος ἀπαρνήθηκε νωρὶς τὴν πατρίδα του τὴν Μεσοποταμία, ὅπως καὶ κάθε δεσμὸ μὲ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ σηκώσει τὸν σταυρὸ καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Κύριο ἀσπαζόμενος τὴν μοναχικὴ πολιτεία στὴν Μονὴ τῶν Ἁγίων Θεοδώρου καὶ Μερκουρίου, τὴν λεγομένη τῶν Κουκουλιατῶν, στὴν Θεσσαλονίκη. Δουλαγωγούσε τὶς ὁρμὲς τῆς σαρκὸς μὲ σύντομη ἄσκηση καὶ καθοδηγεῖτο στὴν ἐπιστήμη τῶν ἀρετῶν ἀπὸ τὴ μελέτη τῶν Γραφῶν καὶ τοὺς Βίους τῶν ἁγίων. Ἔτρεφε μεγάλο θαυμασμὸ γιὰ τοὺς ἁγίους Στυλίτες: τὸν Συμεών τὸν Πρεσβύτερο, τὸν Συμεών τοῦ Θαυμαστοῦ Ὄρους, τὸν Δανιήλ, τὸν Πατάπιο καὶ τοὺς ὁμοίους τους. Φλεγόμενος ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ τοὺς μιμηθεῖ, ἀνέβηκε σὲ μιὰ ἀμυγδαλιὰ ποὺ βρισκόταν δεξιὰ τοῦ ναοῦ τῆς μονῆς καὶ ἐγκαταστάθηκε σὲ ἕνα κλαδὶ ὡς στυλίτης ἑνὸς νέου εἴδους (δενδρίτης). Προσφέροντας τὸν ἑαυτὸ του θέατρον ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις (Α΄Κορ.4,9) ὑπέμενε μὲ καρτερία τὶς καιρικὲς ἀντιξοότητες, δαρμένος ἀπὸ τοὺς ἀνέμους, μουσκεμένους ἀπὸ τὴ βροχή, καμμένος ἀπὸ τὸν ἥλιο καὶ ἐκτεθειμένος κατὰ τὸν χειμώνα στὸ χιόνι καὶ τὸ ψύχος. Δὲν εἶχε κὰν τὴν σταθερότητα ποὺ διέθεταν οἱ στυλίτες πάνω στὸν στύλο τους καὶ κρατιόταν πάνω στὸ κλαδὶ του σὰν ἕνα πουλὶ ποὺ ἀνέπεμπε πρὸς τὸν Θεὸ νυχθημερὸν τὶς γλυκειές μελωδίες τῶν ὕμνων του καὶ τοὺς ἀδιάλειπτους αἴνους του.
Ἄνθρωποι θεοσεβεῖς καὶ γεμάτοι ζῆλο γιὰ τὴν ἀρετὴ ἔγιναν μαθητὲς του καὶ παρακαλοῦσαν τὸν ὅσιο νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ κλαδὶ του γιὰ νὰ τοὺς καθοδηγήσει στὴν μοναχικὴ ζωή. Ὁ Δαυὶδ ὅμως ἀπαντοῦσε ὅτι θὰ κατέβαινε μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια, ἀφοῦ θὰ εἶχε λάβει σημεῖο ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν πέρασε τὸ ὁρισμένο διάστημα, ἕνας ἄγγελος ἐφάνη σ’ αὐτὸν καὶ τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι ἡ οὐράνια πολιτεία του ἦταν ἀρεστὴ στὸν Θεό, ἀλλὰ ὅτι ἦταν πια καιρὸς νὰ κατέβει γιὰ νὰ ἀποσυρθεῖ σὲ κελλί, πρὶν τοῦ ἀνατεθεῖ μιὰ νέα ἀποστολή. Ὁ Δαυὶδ ἀνακοίνωσε τὸ ὅραμα αὐτὸ στοὺς μαθητὲς του καὶ ἀφοῦ τοῦ ἑτοίμασαν ἕνα νέο μικρότατο ἡσυχαστήριο τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὸ δένδρο, παρουσία τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Δωροθέου, καὶ πλήθους κληρικῶν. Τελέστηκε ἡ θεία Λειτουργία καὶ κατόπιν ὁ ὅσιος ἀφοσιώθηκε στὸν ἔγκλειστο βίο ἐν μέσω πνευματικῆς γιορτῆς καὶ εὐχαριστήριων ὕμνων. Προσευχόμενος ἀδιαλείπτως, χωρὶς περισπασμούς, ὁ ὅσιος ἐπερίσσευσε σὲ χάρη καὶ εὐλογία παρὰ τῷ Θεῶ. Μία νύχτα καθὼς οἱ στρατιῶτες τῆς φρουρὰς ἀνέβαιναν στὰ τείχη εἶδαν φωτιὰ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ κελλιοῦ του. Τὸ πρωὶ ποὺ πῆγαν ἐκεῖ ἔμειναν ἔκπληκτοι βλέποντας τὸ κελλὶ ἄθικτο καὶ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ σῶο καὶ ἀβλαβή. Τὸ ἴδιο θαῦμα ἐπαναλήφθηκε συχνὰ καὶ ὅλη ἡ πόλη ἔγινε μάρτυρας αὐτοῦ. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κατοίκους, ὁ Παλλάβιος, ποὺ εἶδε μὲ τὰ μάτια του πολλὲς φορὲς τὸ θαῦμα, εἶπε: «Ἂν ὁ Θεὸς δίνει τόση δόξα στοὺς δούλους του, πόση τάχα ἐπιφυλάσσει στὸν μέλλοντα αἰώνα, ὅταν τὰ πρόσωπα τοὺς θὰ λάμπουν ὅπως ὁ ἥλιος;» Καὶ ἀναχώρησε γιὰ νὰ γίνει μοναχὸς στὴν Αἴγυπτο.
Ἀπὸ τὴν δόξα αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦταν τὸ ἀντικείμενο τῆς θεωρίας του, ὁ ἅγιος Δαυὶδ ἔλαβε τὴν ἐξουσία νὰ ἐκβάλλει δαιμόνια. Χάριζε ἔτσι τὸ φῶς στοὺς τυφλοὺς καὶ θεράπευε κάθε ἀσθένεια ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι ποὺ ὁλόκληρη ἡ πόλη τὸν θεωροῦσε φύλακα ἄγγελο της.
Κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους οἱ ὀρδὲς τῶν Σλάβων καὶ Ἀβαρῶν, ποὺ ἀπὸ κοινοῦ εἶχαν εἰσβάλει στὴν Μακεδονία ἐρημώνοντάς τήν, ἀπειλοῦσαν τὸν Σίρμιο, ἔδρα τοῦ ἐπάρχου τοῦ Ἰλλυρικοῦ. Αὐτὸς ἔγραψε τότε στὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, συνιστώντας σὲ αὐτὸν νὰ στείλει ὡς πρεσβευτὴ στὸν αὐτοκράτορα Ἰουστινιανὸ ἕνα ἐνάρετο ἄνδρα γιὰ νὰ τοῦ ζητήσει νὰ μεταθέσει τὴν ἔδρα του στὴν Θεσσαλονίκη, τὰ τείχη τῆς ὁποίας ἀποσοβοῦσαν ὅλες τὶς βαρβαρικὲς ἐπιχειρήσεις. Συγκεντρωμένοι ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο, οἱ ἄρχοντες καὶ κληρικοὶ τῆς πόλης ἀποφάνθηκαν ὅλοι μὲ μία φωνὴ ὅτι μόνο ὁ Δαυὶδ ὁ ἔγκλειστος ἦταν ἄξιος νὰ τοὺς ἀντιπροσωπεύσει στὸν αὐτοκράτορα. Ὁ ὅσιος προφασιζόμενος τὸ προχωρημένο τῆς ἡλικίας του ἀρνήθηκε στὴν ἀρχή, ἀλλὰ φέρνοντας στὴν μνήμη του τὸ μήνυμα τοῦ ἀγγέλου ἐνέδωσε προλέγοντας ὅτι ἐπιστρέφοντας θὰ παρέδιδε τὴν ψυχὴ του λίγα στάδια μακριὰ ἀπὸ τὸ κελλὶ του. Ὅταν ὁ ὅσιος Δαυὶδ βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλὶ του, ὅλοι οἱ κάτοικοι γονάτισαν μπροστὰ του βλέποντας τὴν ἐπιβλητικὴ ὄψη του∙ τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένια του ἔφθαναν μέχρι τὰ πόδια του καὶ τὸ πρόσωπο του, ὅμοιο μὲ ἐκεῖνο τοῦ πατριάρχη Ἀβραάμ, ἀκτινοβολοῦσε δόξα. Ξεκίνησε γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ δύο μαθητὲς του, ἀλλὰ ὅταν ἔφθασε στὸ παλάτι ὁ αὐτοκράτορας ἔλειπε καὶ ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὴν αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, ἡ ὁποία τοῦ ζήτησε νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Βασιλευούσης. Μαθαίνοντας κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ του ὁ Ἰουστινιανὸς ὅτι βρισκόταν ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ συνεκάλεσε τὴν Σύγκλητο γιὰ νὰ ἀκούσει τὸ αἴτημά του. Ὁ ὅσιος Δαυὶδ παίρνοντας στὰ χέρια του ἀναμμένα κάρβουνα καὶ βάζοντας ἄφθονο θυμίαμα θυμίασε τὸν ἡγεμόνα καὶ ὅλη τὴν Σύγκλητο γιὰ μιὰ ὥρα περίπου, δίχως νὰ αἰσθανθεῖ τὸ παραμικρὸ κάψιμο. Ὁ αὐτοκράτορας ἐντυπωσιάστηκε, δέχθηκε εὐνοϊκὰ τὸ αἴτημα τοῦ μητροπολίτη ποὺ μετέφερε ὁ Δαυὶδ καὶ συναίνεσε στὴ μετάθεση τῆς ἔδρας τῆς ἐπαρχίας Ἰλλυρικοῦ στὴ Θεσσαλονίκη (535), ἀπέστειλε δὲ τὸν ὅσιο στὴν πατρίδα του μὲ τιμές. Ὅταν τὸ πλοῖο ἔφθασε κοντὰ φάρο τῆς Θεσσαλονίκης, σὲ ἕνα σημεῖο ἀπὸ ὅπου ἦταν ὁρατὸ τὸ μοναστήρι τοῦ ὁσίου, ὁ Δαυὶδ ἀνήγγειλε στοὺς μαθητὲς του ὅτι εἶχε φθάσει ἡ ὥρα του καί, ἀφοῦ τοὺς ἔδωσε τὸν ἀσπασμὸ τῆς εἰρήνης καὶ ἀνέπεμψε στὸν Θεὸ μία τελευταία δέηση, παρέδωσε τὴν μακαρία ψυχὴ τοῦ (540). Παρὰ τὸν ἰσχυρὸ ἄνεμο, τὸ καράβι ἔμεινε ἀκίνητο καὶ ἁπλώθηκε μία ἄρρητη εὐωδία, ἄνω ἀκούστηκαν οὐράνιες φωνές. Ὅταν ‘πια αὐτὲς σίγησαν, τὸ καράβι συνέχισε τὸν δρόμο του. Ὁ μητροπολίτης καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι ὑποδέχθηκαν τὸν ὅσιο στὴν ἀκτὴ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς τελευταῖες ἐπιθυμίες του πῆγαν νὰ τὸν ἐνταφιάσουν στὴν μονὴ του.
Ἑκατὸν πενήντα χρόνια ἀργότερα, ὁ ἠγούμενος θέλοντας νὰ προμηθευτεῖ ἕνα μέρος τῶν λειψάνων του, εἶπε νὰ ἀνοίξουν τὸν τάφο, ἀλλὰ ἡ πλάκα ποὺ τὸν κάλυπτε ἔγινε χίλια κομμάτια. Τριάντα χρόνια ἀργότερα, ὁ ἑπόμενος ἠγούμενος κατάφερε νὰ ἀνοίξει τὸ μνῆμα καὶ τὸ σκήνωμα τοῦ ὁσίου βρέθηκε ἄφθορο. Γιὰ πολλοὺς αἰῶνες τὰ τίμια αὐτὰ λείψανα συνέχισαν νὰ θαυματουργοῦν.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 10ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ
Ματθ. δ’ 18-23
ΚΕΙΜΕΝΟ
18 Περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς. 19 καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. 20 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 21 Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῷ καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. 22 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. 23 Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
18Περπατώντας, λοιπόν, κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, το Σίμωνα, που τον αποκαλούσαν Πέτρο, και τον αδελφό του τον Aνδρέα να ρίχνουν δίχτυ στη λίμνη, γιατί ήταν ψαράδες. 19Kαι τους λέει: «Aκολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων» 20Kι εκείνοι, εγκαταλείποντας αμέσως τα δίχτυα, τον ακολούθησαν. 21Προχωρώντας κατόπιν πιο πέρα, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Iάκωβο το γιο του Zεβεδαίου και τον αδελφό του τον Iωάννη, μέσα στη βάρκα μαζί με το Zεβεδαίο τον πατέρα τους να ετοιμάζουν τα δίχτυα, και τους κάλεσε. 22Kι εκείνοι εγκαταλείποντας αμέσως τη βάρκα τους και τον πατέρα τους τον ακολούθησαν. 23Έτσι, περιόδευε ο Iησούς όλη τη Γαλιλαία διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύττοντας το Eυαγγέλιο της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε είδους αρρώστια και κάθε είδους πάθηση στο λαό.
