Σάββατο Ανάστασις του Λαζάρου – Αγίας Αγάπης, Ειρήνης, Χιονίας 16/4/2022
Ήχος α’.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
Διαβάστε την ακολουθία της Ανάστασις του Λαζάρου ΕΔΩ
ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου εἶναι τό μεγαλύτερο θαῦμα πού ἔκανε ὁ Χριστός πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση Τοῦ.
Γνωρίζοντας τίς ἐξελίξεις ὁ Χριστός καθυστέρησε τή μετάβαση Τοῦ στή Βηθανία καί ὅταν ἔφθασε, οἱ ἀδερφές τοῦ Λαζάρου Μάρθα καί Μαρία, Τόν ὁδήγησαν στόν τάφο. Ἐκεῖ ἐδάκρυσε καί «διέταξε» τούς παρισταμένους νά ἀφαιρέσουν τόν λίθο πού κάλυπτε τόν τάφο. Μετά ἐκραύγασε μέ φωνή μεγάλη: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω». Καί ὁ νεκρός πού τέσσερις ἡμέρες ἦταν στόν τάφο καί ἐμύριζε, ἄρχισε νά περπατᾶ! Τό θαῦμα ἔγινε, ἀφοῦ προηγήθηκε ἡ ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου (ἡ ἀφαίρεση τοῦ λίθου, ἡ ὁποία μποροῦσε νά γίνει ἄνετα ἀπό τόν Χριστό, ἐνῶ πλησίαζε τόν τάφο). Ὅμως, ἔτσι θέλησε καί ἔτσι πάντοτε θέλει ὁ Θεός. Οἱ ἄνθρωποι νά κάνουμε τά ἀνθρώπινα (ὅτι πρέπει φυσικά, πάντοτε ἐντός τῶν δυνατοτήτων μας) ὁπότε ὁ Θεός, κάνει τά θεϊκά. Οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νά κάνουμε τά θεϊκά (τά ὑπεράνω τῶν δυνατοτήτων μας) – ματαιοπονοῦμε, οὔτε ὁ Θεός κάνει τά ἀνθρώπινα, αὐτά πού ἐμεῖς πρέπει νά κάνουμε φανερώνοντας τήν προαίρεση μας.
Ὁ Λάζαρος γιά τό φθόνο τῶν ἀρχόντων φυγαδεύτηκε στήν Κύπρο, ὅπου ἔζησε ὡς Ἐπίσκοπος ἄλλα 30 χρόνια. Ὅταν τό 63 μ.Χ. ἀπέθανε γιά δεύτερη φορά, στόν τάφο του, πού βρίσκεται στόν ὁμώνυμο Ναό τῆς Λάρνακας, ἀνέγραψαν: «Λάζαρος ὁ τετραήμερος καί φίλος τοῦ Χριστοῦ».
Τό Σάββατο αὐτό εἶναι τό μοναδικό ἀναστάσιμο! Ἡ ἀκολουθία περιλαμβάνει ἀναστάσιμα εὐλογητάρια, τό «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», πρίν ἀπό τόν Ν΄ Ψαλμό καί στήν ἀπόλυση, τό «Ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, Χριστός…». Ἐπίσης δέν ψάλλονται οὔτε Μαρτυρικά οὔτε Θεοτοκία. Μνημόσυνα δέν τελοῦνται ἀπό σήμερα (Σάββατο τοῦ Λαζάρου) μέχρι Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΑΓΑΠΗΣ, ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΧΙΟΝΙΑΣ
Ἡ Ἀγάπη, ἡ Χιονία καὶ ἡ Εἰρήνη ἦσαν ἀδελφὲς καὶ προέρχονταν ἀπὸ πλούσια καὶ ἰσχυρὴ οἰκογένεια τῆς Θεσσαλονίκης. Ὅταν ἐκδόθηκε τὸ διάταγμα τοῦ Διοκλητιανού (304), ποὺ ἀπαγόρευε τὴν κατοχὴ ἱερῶν βιβλίων, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν πίστη τους καὶ κατέφυγαν σὲ ὄρος ὑψηλὸ κοντὰ σὲ λίμνη, ὅπου ἐγκαταβίωσαν προσευχόμενες μαζὶ μὲ ἕναν ἅγιο ἀσκητή, ὀνόματι Ζωΐλο, καὶ ἐν σαρκί βρίσκονταν στοῦ βουνοῦ τὴν κορυφή, ἐν πνεύματι ὅμως μονίμως στὰ οὐράνια.
Ὅταν ὁ πνευματικὸς πατὴρ τῆς ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Φαρμακολυτρίας [22 Δεκ], ἅγιος Χρυσόγονος, ετελειώθη ἀπὸ τὰ ξίφη τῶν εἰδολολατρών, ὁ Θεὸς φανέρωσε στὸν Ζωΐλο τὸν τόπο ὅπου βρισκόταν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος, ὥστε νὰ τὸ ἐνταφιάσει μὲ τιμές. Μερικὲς ἡμέρες ἀργότερα, ὁ Χρυσόγονος παρουσιάστηκε σὲ ἐνύπνιο στὸν Ζωΐλο καὶ τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι μετὰ ἐννέα ἡμέρες, οἱ τρεῖς ἀδελφὲς καὶ ἡ ἁγία Ἀναστασία θὰ συλλαμβάνονταν καὶ πρόσφεραν τὴν ζωὴ τους θυσία στὸν Χριστό.
Ἡ ἁγία Ἀναστασία δὲν ἄργησε νὰ παρουσιαστεῖ στὸ καταφύγιο τους∙ τὶς ἀσπάσθηκε θερμά, τὶς ἐνεθάρρυνε νὰ ἐπιμείνουν μέχρι τέλους τὸν ἀγώνα ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ τὶς διαβεβαίωσε ὅτι μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς της θὰ τὶς στήριζε.
Τὴν προαγγελθεῖσα ἡμέρα, οἱ στρατιῶτες τοῦ αὐτοκράτορα ἀνακάλυψαν τὸ κρυσφύγετο τῶν τριῶν ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖες ὁδηγήθηκαν βίαια στὸν διοικητὴ τῆς Μακεδονίας, Δουλκέτιο, μαζὶ μὲ τρεῖς ἄλλες χριστιανὲς νέες: τὴν Κασσία, τὴν Φίλιππα καὶ τὴν Εὐτυχία, καὶ μὲ ἕναν νεαρὸ ἄνδρα, τὸν Ἀγάθωνα. Ὁ διοικητὴς τοὺς εἶπε μὲ βλοσυρὸ τόνο: «Ἀνόητοι, τί τρέλα εἶναι αὐτὴ ἡ δικὴ σας, νὰ μὴ θέλετε νὰ ὑπακούσετε στὶς διαταγὲς τῶν θείων αὐτοκρατόρων;» Κατόπιν, ἀπευθυνόμενος στὸν Ἀγάθωνα, τὸν ρώτησε: «Κι’ ἐσύ, γιατὶ ἀρνήθηκες νὰ φᾶς τὰ εἰδωλόθυτα ὅπως κάνουν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς;» «Γιατὶ εἶμαι χριστιανός!» ἀπάντησε ὁ Ἀγάθων. Ὁ Δουλκέτιος στράφηκε τότε στὴν Ἀγάπη καὶ τὴν ρώτησε ποιὰ ἦταν τὰ αἰσθήματα της. Ἡ νεαρὰ παρθένος ἀπάντησε: «Πιστεύω στὸν Θεὸ τὸν ζῶντα καὶ δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀπολέσω τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως μου». Ὁ διοικητὴς ρώτησε τότε τὴν Εἰρήνη γιατὶ δὲν ὑπάκουσε στὰ διατάγματα τῶν αὐτοκρατόρων καὶ ἐκείνη ἀπάντησε: «Ἀπὸ φόβο Θεοῦ!» Τὸ ἴδιο ἀπάντησε ἡ Χιονία∙ ἡ Κασσία ἀπάντησε ἁπλὰ ὅτι ἤθελε νὰ σώσει τὴν ψυχὴ της καὶ ἡ Φίλιππα διακήρυξε ὅτι προτιμοῦσε νὰ πεθάνει παρὰ νὰ ἀγγίξει εἰδωλόθυτα. Ἡ Εὐτυχία ἐπέδειξε ἀνάλογο φρόνημα, ἀλλὰ καθὼς ἦταν ἔγκυος στὸν ἕβδομο μήνα, ὁ δικαστὴς διέταξε νὰ μείνει στὴν φυλακή. Κατόπιν, ὁ δικαστὴς ἀνέκρινε ἐκ νέου τὴν Ἀγάπη προσπαθώντας νὰ τὴν πείσει νὰ φανεῖ διαλλακτική. Ἐκείνη ἀπάντησε: «Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑποταγεῖ κανεὶς στὸν Σατανά. Δὲν θὰ κατορθώσεις νὰ μεταβάλεις τὴν ἀπόφαση μου, ἡ ὁποία εἶναι ἀνένδοτη». «Ποιὸς λοιπὸν σᾶς ἔσυρε στὴν παραφροσύνη αὐτή;» «Ὁ παντοδύναμος Θεός, καὶ ὁ Υἱὸς Του ὁ Μονογενής, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός!» ἀπάντησε ἡ Χιονία. Διαπιστώνοντας ὅτι μάταια προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει, ὁ διοικητὴς ἀπήγγειλε τότε τὴν ἀκόλουθη καταδίκη: «Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Χιονία καταδικάζονται νὰ καοῦν ζωντανές, διότι μὲ ἀσεβὲς πεῖσμα ἀντιτάχθηκαν στὰ διατάγματα τῶν κραταιῶν ἡμῶν αὐτοκρατόρων καὶ διότι ἐξακολουθοῦν νὰ ὀμολογοῦν τὴν διεστραμμένη θρησκεία τῶν χριστιανῶν, ποὺ ἀποτελεῖ βδέλυγμα γιὰ κάθε ἄνθρωπο εὐσεβή. Ὅσο γιὰ τὸν Ἀγάθωνα, τὴν Εἰρήνη, τὴν Κασσία καὶ τὴν Φίλιππα, θὰ παραμείνουν στὴν φυλακὴ λόγω τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας τους».
Τὴν ἑπομένη τῆς θανάτωσης τῶν δύο παρθενομαρτύρων, ἀνακαλύφθηκαν ἀπαγορευμένα βιβλία, δηλαδὴ χειρόγραφο τῆς Ἁγία Γραφῆς, στὴν οἰκία τῆς Εἰρήνης, ἡ ὁποία ὡστόσο στὴν ἀνάκριση εἶχε δηλώσει ὅτι δὲν εἶχε βιβλία στὴν κατοχὴ της. Ὁ Δουλκέτιος τὴν ἀπείλησε, μὲ θάνατο, τῆς πρότεινε ὅμως νὰ σώσει τὴν ζωὴ της θυσιάζοντας στοὺς θεοὺς καὶ τρώγοντας εἰδωλόθυτα. «Οὐδέποτε!» ἀπάντησε ἡ Εἰρήνη «διότι αἰώνια τιμωρία ἐπιφυλάσσεται σὲ ὅσους ἀρνοῦνται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μας ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ τὸν ἀγαποῦμε ἄχρι θανάτου. Γι’ αὐτὸ προτιμοῦμε νὰ καοῦμε ζωντανοί, μᾶλλον, παρὰ νὰ παραδώσουμε τὰ ἱερὰ αὐτὰ βιβλία!» Μετὰ ἀπὸ ἐξαντλητικὴ ἀνάκριση, κατὰ τὴν ὁποία ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ ἐπέδειξε θάρρος ἀνδρείου πολεμιστή, ὁ διοικητὴς διέταξε νὰ τὴν γδύσουν καὶ γυμνὴ νὰ τὴν κλείσουν σὲ οἶκο ἀκολασίας. Ἡ χάρις ὅμως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σκέπασε τὴν ἀφιερωμένη παρθένο καὶ κανεὶς δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἀγγίξει, οὔτε νὰ τῆς ἀπευθύνει ἄσεμνα λόγια. Ἡ Εἰρήνη προσήχθη ἐκ νέου ἐνώπιον τοῦ διοικητή, ὁ ὁποῖος τὴν ρώτησε: «Ἐπιμένεις στὴν παραφροσύνη αὐτή;» «Δὲν πρόκειται γιὰ παραφροσύνη, ἀλλὰ γιὰ τὴν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ!» «Τότε λοιπόν, θὰ τιμωρηθεὶς ὅπως ἁρμόζει γιὰ τὴν ἀναίδεια σου!» ἀπάντησε ὁ Δουλκέτιος καὶ ἀπήγγειλε τὴν ἑξῆς καταδίκη: «Καθὼς ἡ Εἰρήνη δὲν θέλησε νὰ ὑπακούσει στὰ διατάγματα τοῦ αὐτοκράτορα καὶ νὰ προσφέρει θυσία στοὺς θεούς, καὶ ἐπιμένει στὴν πίστη τῶν χριστιανῶν, διατάζω νὰ καεῖ ζωντανὴ ὅπως οἱ ἀδελφὲς της».
Τὴν ἑπομένη, στρατιῶτες τὴν ὁδήγησαν στὸ ὕψωμα ὅπου εἶχαν θανατωθεῖ οἱ ἀδελφὲς της. Ἄναψαν τὴν πυρὰ καὶ τὴν διέταξαν νὰ πέσει μόνη της μέσα στὶς φλόγες. Ψάλλοντας καὶ δοξολογώντας τὸν Κύριο, ἡ Εἰρήνη ρίχθηκε στὴν πυρά, προσφέροντας τὸν ἑαυτὸ τῆς θυσία εὐάρεστη στὸν Κύριο.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 8ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
