Θεία Λειτουργία 7:30 – 9:30 π.μ – Αγίου Λογγίνου  16/10/2021 

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΛΟΓΓΙΝΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΥ

Αὐτός ὁ Ἅγιος ἔζησε στά χρόνια τοῦ Τιβερίου Καίσαρος, κατά τό ἔτος 15, καταγόμενος ἀπό τήν χώρα τῶν Καππαδοκῶν, ἑκατόνταρχος ὄντας στό ἀξίωμα, ὑπό τόν Πιλᾶτο τόν ἡγεμόνα τῆς Ἰουδαίας, ἀπό τόν ὁποῖο διατάχθηκε νά ὑπηρετήση στά τίμια καί σωτήρια Πάθη τοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ τούς ὑποτασσόμενους σ’αὐτόν στρατιῶτες καί νά φυλάξη τόν σφραγισμένο τάφο. Αὐτός λοιπόν βλέποντας τά ἐξαίσια θαύματα, πού ἔγιναν τότε στήν Σταύρωσι τοῦ Κυρίου, δηλαδή τόν σεισμό, τήν συσκότισι τοῦ ἡλίου, τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ, πού σχίσθηκε ἀπό ἐπάνω ἕως κάτω, τίς πέτρες, πού σχίσθηκαν, τά μνήματα, πού ἄνοιξαν καί πολλούς τῶν κεκοιμημένων Ἁγίων, πού ἀναστήθηκαν καί ἐμφανίσθηκαν σέ πολλούς αὐτά, λέω ὅλα βλέποντας, φώναξε μέ μεγάλη φωνή καί εἶπε· “Ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἦν οὖτος”, ὅπως διηγοῦνται συμφωνῶντας καί οἱ τρεῖς θεῖοι Εὐαγγελιστές, ὁ Ματθαῖος, ὁ Μᾶρκος καί ὁ Λουκᾶς. Γι’ αὐτό καί τά ἀργύρια, πού τοῦ ἔδιναν οἱ Ἰουδαῖοι, γιά νά διαβάλη τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί νά πῆ, ὅτι οἰ μαθητές τόν ἔκλεψαν, τά ἀργύρια, λέω, αὐτά δέν τά δέχθηκε ὁ ἀοίδιμος. Ἀλλά τά ἀποστράφηκε αὐτός καί δύο ἄλλοι στρατιῶτες, οἱ ὁποίοι ἀργότερα μαζί μέ αὐτόν μαρτύρησαν.
Ἀφοῦ λοιπόν ἐγκατέλειψε ὁ μακάριος Λογγῖνος τήν στρατιωτική τάξι καί τό ἀξίωμα τοῦ ἑκατόνταρχου, πῆγε στήν πατρίδα του καί κήρυττε ἀποστολικά τόν Χριστό, ὅτι εἶναι Θεός ἀληθινός. Ὅταν τό πληροφορήθηκε αὐτό ὁ Πιλᾶτος ἀπό τούς Ἰουδαίους, μᾶλλον ὅμως ἀφοῦ ἄλλαξε τήν γνώμη του πού τήν ἐξαγόρασεν μέ δῶρα καί ἀργύρια, γράφει πρός τόν Καίσαρα Τιβέριο καί κατηγορεῖ τόν Λογγῖνο, πού ἐγκατέλειψε τό στρατιωτικό του ἐπάγγελμα καί κηρύττει στήν πατρίδα του ὡς Θεό τόν Χριστό. Τότε άποστέλλονται ἐκεῖνοι, πού ἐπρόκειτο νά θανατώσουν τόν Ἅγιο. Καί ἀφοῦ ἔφθασαν στήν πατρίδα του Καππαδοκία,  τυχαῖα συναντοῦν τόν ἴδιο τόν Λογγῖνο, χωρίς νά γνωρίσουν οὔτε ἐκεῖνοι αὐτόν, οὔτε αὐτός ἐκείνους. Καί ἀφοῦ φιλοξενήθηκαν μέ φιλοφροσύνη ἀπό τόν Ἅγιο, τοῦ ἀποκαλύπτουν τόν σκοπό, γιά τόν ὁποῖο πῆγαν ἐκεῖ. Ὁ Ἅγιος, χωρίς νά ταραχθῆ καθόλου, δέχθηκε μέ τόση μεγάλη χαρά τήν εἰδηση αὐτή, ὥστε ἀκόμη περισσότερο τούς περιποιήθηκε καί τούς φιλοξένησε. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ ἑτοίμασε πρῶτα τόν τάφο του καί τά ἀπαραίτητα γιά τόν θάνατο, κάλεσε καί τούς ἄλλους δύο στρατιῶτες, πού ἔφυγαν μαζί του, γιά νά δεχθούν καί αὐτοί μαζί του τό μαρτύριο γιά τόν Χριστό.
Κατόπιν φανέρωσε σέ ἐκείνους πού ἀποστάλθηκαν, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Λογγῖνος, τόν ὁποῖο καταζητοῦν. Οἱ ἀπεσταλμένοι, ὅταν τό ἄκουσαν αὐτό, πολύ λυπήθηκαν. Τούς πᾶρεκάλεσε ὅμως ὁ Ἅγιος καί ἔτσι ἀποκεφάλισαν αὐτόν καί τούς δύο συστρατιῶτες του. Ἡ πάντιμη κεφαλή τοῦ Ἁγίου ἀμέσως ἐστάλη στήν Ἱερουσαλήμ, γιά νά πληροφορηθῆ, τόσο ὁ Πιλᾶτος, ὅσο καί οἱ Ἰουδαῖο, ὅτι πράγματι ἀποκεφαλίσθηκε ὁ Λογγῖνος, τόν ὁποῖο μισοῦσαν αὐτοί. Καί ἐπί πλέον, γιά νά παραλάβη ὁ Πιλᾶτος ἀπό τούς Ἰουδαίους τά ἀργύρια, τά ὁποῖα εἶχαν συμφωνήσει. Ἡ τίμια κεφαλή τοῦ Μάρτυρα τάφηκε στά περίχωρα τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ μέσα σέ ἔναν λάκκο μέ κοπριά.
Ὕστερα ὅμως ἀπό πολλά χρόνια μία γυναίκα ἔνδοξη καί πλούσια, πού καταγόταν ἀπό τήν Καππαδοκία, ἔχασε τήν ὅρασί της καί ἔμεινε τυφλή ἀπό μία ἀσθένεια, πού τῆς συνέβη. Γι’αὐτόν τόν λόγο πῆγε στά Ἱεροσόλυμα μαζί μέ ἕνα μονογενῆ της υἱό, μέ σκοπό, νά μπορέση νά βρῆ τήν θεραπεία τῶν ὀφθαλμῶν της. Τόν καιρό ὅμως πού βρισκόταν έκεῖ, πέθανε ὁ υἱός της. Καί ἔτσι προστέθηκε ἐπάνω στήν  μία της λύπη καί ἄλλη λύπη, ὁπότε διπλᾶ θρηνοῦσε ἡ δυστυχισμένη. Ἐνῶ λοιπόν ἦταν σέ τέτοια κατάστασι, τῆς ἐμφανίζεται σέ ὄνειρο ὁ μακάριος Λογγῖνος καί τῆς λέει, ποιός εἶναι καί σέ ποιό μέρος εἶναι θαμμένη ἡ κάρα του καί ὅτι, ἐάν σκάψη καί τήν πάρη, θά λάβη ἀπό αὐτήν τήν θεραπεία τῶν ὀφθαλμῶν της καί ἐπί πλέον, ὅτι θά δῆ καί τόν υἱό της μέ δόξα.
Ὅταν λοιπόν ξύπνησε ἡ γυναἰκα καί βρῆκε τόν λάκκο μέ τήν κοπριά καί ἔσκαψε, βρῆκε καί πῆρε τήν ἁγία κάρα τοῦ Μάρτυρα καί μέ τήν θεία χάρι, πού κατοικοῦσε ἐπάνω της, ἔλαβε τό φῶς της. Καί τόν υἱό της ἀξιώθηκε νά δῆ, νά βρίσκεται μαζί μέ τόν Ἅγιο καί νά ἀπολαμβάνη τήν δόξα καί τιμή ἐκείνου στά οὐράνια. Ἔλαβε λοιπόν σέ θήκη καί τό λείψανο τοῦ υἱοῦ της καί τήν κάρα τοῦ Μάρτυρα, ἐπειδή ἔτσι τῆς εἶπε νά κάνη ὁ Ἅγιος. Καί παίρνοντάς την πῆγε στήν Καππαδοκία παθαίνοντας ἐκεῖνο τό ἴδιο, πού ἔπαθε καί ὁ Σαούλ. Ὅπως, δηλαδή, ἐκεῖνος, ζητῶντας τά ὑποζύγια τοῦ πατέρα του, χωρίς νά ἐλπίζη, βρῆκε τήν βασιλεία, ἔτσι καί αὐτή, ζητῶντας νά ἀπολάβη τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν της καί αὐτό ἔλαβε καί θερμό προστάτη βρῆκε τόν Ἅγιο. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ ἔκτισε Ἐκκλησία στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Λογγίνου, ἐκεῖ ἀποθησαύρισε τήν ἱερή κάρα τοῦ Μάρτυρα. Καί μέ αὐτή πλούτησε μία βρύσι τῶν ἰαμάτων καί γιά τόν ἑαυτό της καί γιά ὅλους τούς συμπρατιῶτες της Χριστιανούς, πρός δόξα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.