Αὐτή ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ, ακτά τό ἔτος 288. Γεννήθηκε ἀπό γονεῖς ἔνδόξους στόν πλοῦτο καί τήν δόξα, ἰδιαίτερα ὅμως στήν εὐσέβειαστόν Χριστό καί ἀπό αὐτούς διδάχθηκε καί στήν πίστι στόν Χριστό. Ἔτσι ἡ μακαρία καί ὅλο τόν πόθο της εἶχε στόν Χριστό καί σ’αὐτόν μόνο πρόσεχε. Ὅταν ὅμως ὁ Πρίσκος, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἀπό τόν Διοκλητιανό ἀνθύπατος τῆς Ἀσίας, διέταξε νά θυσιάσουν ὅλοι στόν Ἄρη, τόν ψευδώνυμο θεό, τόν ὁποῖο τιμοῦσαν στήν Χαλκηδόνα, τότε γιά τόν λόγο αὐτόν, κρύβονταν ὅλοι οἱ πιστοί Χριστιανοί. Κατά συνέπεια καί αὐτή ἡ Ἁγία Εὐφημία κρυβόταν μαζί μέ ἄλλους σαράντα ἐννέα Χριστιανούς καί ἔλαμπε ἀνάμεσα σ’αὐτούς μέ τίς ἀρετές σάν ὁλόλαμπρο ἀστέρι. Ἐπειδή ὅμως φανερώθηκε γι’αὐτό αὐτή καί οἱ Χριστιανοί, πού ἦταν μαζί της, παρουσσιάσθηκαν μπροστά στόν ἀνθύπατο. Καἰ ἀφοῦ ἀπολογήθηκαν σ’αὐτόν πολύ γνωστικά διά μέσου τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, ἄναψαν πολύ τήν ὀργή του. Τότε τούς ἔξυσαν καί μέ διάφορες τιμωρίες τούς βασάνιζαν καθημερινά, μέχρι τό διάστημα τῶν εἰκοσι ὁλόκληρων ἡμερῶν.
Ἀφοῦ πέρασαν οἱ  εἴκοσι μέρες, ἀποφυλακίζονται καί βεβαιώνουν τόν ἀνθύπατο, ὅτι παραμένουν στήν πίστι τοῦ Χριστοῦ σταθεροί καί ἀμετακίνητοι. Τότε χτυπιούνται στά πρόσωπα μέ ὤμά δέρματα. Κατόπιν, τούς μέν ἄλλους Ἁγίους ἔρριξαν σέ φυλακή, μέ σκοπό νά τούς στείλη ὁ ἀνθύπατος στόν Διοκλητιανό καί μόνη τήν Ἁγία Εὐφημία παρουσίασαν  μπροστά του. Ἐπειδή ὅμως τήν εἶδε ὁ ἀνθύπατος νά εἶναι ἀνώτερη ἀπό κάθε κολακεία, γιά τόν λόγο αὐτόν σπάζει τά μέλη τοῦ σὠματός της μέ σιδερένιους τροχούς καί ξεχωρίζει τίς ἀρθρώσεις. Ἡ Μάρτυς ὅμως, μόλις ἐπικαλέσθηκε τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ὤ τοῦ θαύματος!, λύθηκε ἀπό τούς τροχούς καί βρέθηκε ὑγιής. Ἔπειτα ἔκαψαν ἔνα καμίνι μέ πίσσα καί στουππί καί κλήματα, μέχρις ὅτου ἠ φλόγα ὑψώθηκε στούς σαράντα πέντε πήχεις. Ὅταν λοιπόν ἐπρόκειτο ἡ Ἁγία νά ριχθῆ στό καμίνι, εἶδαν οἱ ὑπηρέτες, ὁ Βίκτωρ, λέω, καί ὁ Σωσθένης, ὅτι Ἄγγελος Κυρίου σκόρπισε ἐδῶ καί ἐκεῖ τήν φωτιά τοῦ καμινιοῦ. Τότε φοβήθηκαν καί πίστεψαν στόν Χριστό. Αὐτούς ἡ Ἁγία τούς δίδαξε τά σχετικά μέ τήν πίστι τελειότερα καί τούς ἐνθάρρυνε στό μαρτύριο γιά χάρι τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἁγία βάλθηκε στό καμίνι μέ ἄλλους ὑπηρέτες, ἀμέσως τό καμίνι τούς μέν ὑπηρέτες κατέκαυσε, ἐνῶ στήν Ἁγία φάνηκε σάν δροσερή αὔρα.
Κατόπιν  ἡ Ἁγία ρίχνεται στήν φυλακή, ἐνῶ οἱ ἀνωτέρω ὑπηρέτες, ὁ Βίκτωρ καί ὁ Σωσθένης, παρουσιάζονται μπροστά στόν ἀνθύπατο καί, ἀφοῦ ὡμολόγησαν μέ θἀρρος τήν πίστι, παραδόθηκαν στά θηρία. Καί ἀφοῦ φονεύθηκαν ἀπό αὐτά, ἔτσι οἱ μακάριοι ἔλαβαν τό τέλος τοῦ μαρτυρίου. Ἡ Ἁγία ὅμως μπῆκε σέ κάποια ἄλλη καινούργια δοκιμασία καί, ἀφοῦ διαφυλάχθηκε καί ἀπό αὐτήν ἀβλαβής, ρίχθηκε μέσα σέ ἔναν λάκκο γεμάτο ἀπό νερό καί θηρία. Ἔπειτα περνᾶ ἕναν ἄλλο λάκκο, πού ἦταν στρωμμένος μέ μικρά σουβλιά καί σκεπασμένος ἀπό ἐπάνω μέ το χῶμα, ἀλλ’ ὅμως αὐτή γλύτωσε ἀπό τήν δοκιμασία αὐτή καί διασώθηκε ἀβλαβής, ἐνῶ ἄλλοι, πού ἔπεσαν σ’αὐτόν, κινδύνευσαν. Μετά ἀπό αὐτά πριώνισαν τήν Ἁγία καί μέ φωτιά καί τηγάνια πυρακτωμένα ἔκαψαν τά μέλη της. Στό τέλος τήν παρέδωσαν στά θηρία καί, ἀφοῦ πληγώθηκε μέ μόνο τό δάγκωμα μιᾶς ἀρκούδας, ἔτσι τελείωσε τό μαρτύριο. Τό δέ ἅγιό της λείψανο τό πῆραν οἱ γονεῖς της καί τό ἐνταφίασαν μέ τιμές ὄχι μακριά ἀπό τήν Χαλκηδόνα.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ ἔρωτι, Λαμπρῶς ἀθλήσασα, εἰς oσμὴν ἔδραμες, Χριστοῦ πανεύφημε, οἴα νεᾶνις παγκαλῆς, καὶ Μάρτυς πεποικιλμένη, ὅθεν εἰσελήλυθας, ἐiς παστάδα οὐράνιον, κόσμω διανέμουσα, ἰαμάτων χαρίσματα, καὶ σῴζουσα τοὺς σοὶ ἐκβοώντας, χαίροις θεόφρον Εὐφημία.