Γυναίκα, ένοχη για τίς πολλές αμαρτίες της, πλένει με τα δάκρυά της τα πόδια του Κυρίου και του σπογγίζει με τα μαλλιά της κεφαλής της (επειδή με αυτόν τον τρόπο έδειξε και μετάνοια και αφοσίωση προς τον Κύριο), γι’ αυτό πέτυχε να λάβει την συγχώρεση των αμαρτιών που διέπραξε στο βίο της και φώναζε: Όλα τα δημιουργήματα του Κυρίου, υμνείτε τον Κύριο υψώνεται Αυτόν υπεράνω παντός ύψους και ανθρωπίνου μεγαλείου εις πάντας τους αιώνας.
Ο Ιούδας φάνηκε αχάριστος και πονηρός ζηλότυπος, διότι λογαριάζει πόση ήταν η τιμή του δώρου που προσέφεραν στον Κύριο (δηλαδή του μύρου), μέσω του οποίου συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες της γυναίκας. Με αυτόν τον τρόπο, ο απαίσιος κατέβασε σε εμπορικό υπολογισμό την φιλόθεη διάθεση και προσφορά της γυναίκα (με το να πει ότι το μύρο είχε μεγάλη αξία και έπρεπε να πωληθεί). Χριστέ, που είσαι ο Θεός μας, σπλαχνίσου τις ψυχές μας και σώσε μας.
Ιούδα μισάνθρωπε, πόσο η φιλαργυρία σου τύφλωσε τα μάτια της ψυχής σου. Γι’ αυτό ξέχασες αυτό που διδάχθηκες από τον Κύριο, ότι δηλαδή ούτε αυτός ο κόσμος δεν ισοφαρίζει την αξία της αθανάτου ψυχής. Έτσι απελπισμένος τελείως, προδότη, κρεμάστηκες με συρτοθηλειά και πνίγηκες. Χριστέ, που είσαι ο Θεός μας, σπλαχνίσου τις ψυχές μας και σώσε μας.
Εμείς θυμόμαστε την αξία της αθάνατης ψυχής μας;
