Κυριακή των Μυροφόρων (κεκλεισμένων των θυρών). 
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας  ΕΔΩ (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).  

ΘΕΜΑ λειτουργικού κηρύγματος: “ΑΝΑΜΟΝΗ” . Η απάντηση, συν Θεώ, στο λειτουργικό κήρυγμα της Κυριακής ή όταν αυτό αναρτηθεί στην ιστοσελίδα μας  https://galilea.gr/λειτουργικα-θειος-λογος/.

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής των Μυροφόρων ΕΔΩ

ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑΣ

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ἦταν ἀπό ἕνα μέρος, πού λέγεται τῶν Πεναπέων, ὄντας στό σχῆμα τῶν κληρικῶν δηλαδή, ὄντας Ἀναγνώστης, διάβαζε στήν Ἐκκλησία τά ἱερά λόγια. Παίρνοντας ὅμως μέ γάμο τήν Ἁγία Μαύρα, πρίν ἀκόμη νά περάσουν εἴκοσι ἡμέρες μετά τόν γάμο, διαβλήθηκε καί ὁδηγεῖται στόν ἡγεμόνα τῆς Θηβαϊδας, Ἀρριανό λεγόμενο. Ὁ ἡγεμόνας λοιπόν πρόσταξε τόν Ἅγιο νά τοῦ φέρη τά ἱερά βιβλία, τά ὁποῖα διάβαζε στούς Χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος ὅμως δέν δέχθηκε νά τό κάνη. Ἀπολογήθηκε μάλιστα στόν ἡγεμόνα καί εἶπε, ὅτι τά βιβλία τῶν Χριστιανῶν τά θεωρεί τέκνα  δικά του καί ἀπό αὐτά στηρίζεται καί γι’αὐτά ἀπό τούς Ἀγγέλους φυλάγεται, διότι ἡ δύναμι τῶν θείων νοημάτων καί λόγων, πού βρίσκεται γραμμένα σ’ἐκεῖνα τά βιβλία, προσκαλεῖ  τούς Ἁγίους Ἀγγέλους σέ βοήθειά του. Ἔτσι ὅπως κανένας πατέρας δεν παραδίνει  ποτέ μέ τήν θέλησί του τά παιδιά του σέ θάνατο, ἔτσι οὔτε αὐτός παραδίνει ἱερά βιβλία στήν φωτιά.
Ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν λόγων, ἀφοῦ θὐμωσε ὁ ἡγεμόνας, ἔβαλε στά αὐτιά τοῦ Μάρτυρα δύο σίδερα πυρακτωμένα, ἀπό τά ὁποῖα διαλύθηκαν οἱ κόρες τῶν ὀφθαλμῶν του καί χύθηκαν στήν γῆ. Ἔπειτα ἔδεσαν τούς ἀστραγάλους του ἐπάνω σέ τροχό καί ἔβαλαν στό στόμα του ἕνα χαλινάρι καί, ἀφοῦ ἔδεσαν στόν λαιμό του μία πέτρα, τόν κρέμασαν κατακέφαλα. Ἐπειδή ὅμως μέ τά βάσανα αὐτά δέν λύγισε οὔτε λιγοψύχισε ὁ ἀοίδιμος, γι’αὐτό ὁ ἡγεμόνας ἔφερε μπροστά του τήν γυναῖκα του Μαύρα, ἐλπίζοντας, ὅτι ἐκείνη θά τόν ἀπατήση.
Γι’αὐτό τήν κολάκευε καί τήν προέτρεπε νά στολισθῆ καί ἔπειτα νά ἔλθη, γιά νά προσφέρη θυσία στά εἴδωλα. Εἶπε μάλιστα σ’αὐτήν “Ἄκουσα, ὅτι εἴκοσι ἡμέρες πέρασαν μόνο, ἀπό τότε πού παντρεύθηκες μέ τόν ἄνδρα σου, τόν Τιμόθεο τόν δυστυχῆ, πήγαινε λοιπόν καί κατάπεισέ τον, νά ὑπακούση στά λόγια μου, γιά νά μή χάσης τόν ἄνδρα σου”. Ἡ δέ Ἁγία πηγαίνοντας καί ἀφοῦ περισσότερο ἡ ἴδια καταπείσθηκε στίς διδασκαλίες τοῦ ἄνδρα της, ἐπέστρεψε καί ὡμολόγησε τόν ἑαυτό της Χριστιανή μπροστά στόν ἡγεμόνα.
Τότε ὁ ἡγεμόνας θύμωσε, ἔκοψε τά μαλλιά τῆς κεφαλῆς της, γιά νά τήν προσβάλη καί, ἀφοῦ ἔκοψε τά δάκτυλά της, τήν βύθισε σέ νερό βραστό. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἁγία παρέμεινε ἀβλαβήε καί ἄκαυστη, γι’αὐτό  γύρισε καί εἶπε στόν ἡγεμόνα, “Τό καζάνι σου, ὦ ἡγεμόνα, εἶναι πολύ κρύο καί, ἐάν δέν ἔχης ξύλα, για νά τό ζεστάνης, στεῖλε ἀνθρώπους στόν πατέρα μου καί θά πάρης, ὅσα θέλεις”. Θαυμάζοντας ὁ ἡγεμόνας τότε πῆγε πρός αὐτήν καί, ἀφοῦ πλησίασε κοντά, ἅπλωσε τά χέρια του καί εἶπε στήν Ἁγία, “Ἄντλησε ἀπό τό καζάνι καί ρίξε στά χέρια μου”. Ἡ Ἁγία ἔρριξε στά χέρια καί στό πρόσωπο τοῦ ἡγεμόνα καί ἀμέσως βγῆκε τό δέρμα τῶν χεριών καί τοῦ προσώπου του.
Τότε, ἀφοῦ ἄναψε ἀπό τόν θυμό, πρόσταξε νά κατακαῖνε μέν τήν Ἁγία μέ αναμμένες λαμπάδες, τίς δέ λαμπάδες νά ραντίζουν ἐπάνω μέ πίσσα καί μέ θειάφι. Τότε ἡ Ἁγία ἔλεγε “Σέ θαυμάζω πολύ, ὦ ἡγεμόνα, διότι ἐσύ, πού δέν μπόρεσες νά μέ νικήσης μέ τό βραστό καζάνι, νομίζεις τώρα ὅτι θά μέ κατακαύσης μέ μία ἤ καί δύο λαμπάδες”. Τότε ἀφοῦ βρέθηκε σέ δυσκολία ὁ δυσσεβής Ἀρριανός, διατάζει νά σταυρωθοῦν καί οἱ δύο Ἅγιοι ὁ ἕνας ἀπέναντι στόν ἄλλο. Μένοντας λοιπόν οἱ γενναῖοι ἀθλητές ἐννέα ἡμέρες ἐπάνω στόν σταυρό, ἔδιναν θάρρος ὁ ἕνας στόν ἄλλο, γιά νά ὑπομένουν τά βάσανα καί νά μή λιγοψυχήσουν. Καί ἔτσι οἱ ἀοίδιμοι κατά τήν δέκατη ἡμέρα παρέδωσαν τίς ψυχές τους στά χέρια τοῦ Θεοῦ καί δέχθηκαν ἀπό αὐτόν τῆς ἀθλήσεως τούς στεφάνους.
Ὅταν ἦταν οἱ Ἅγιοι ἐπάνω στόν σταυρό, ἦλθε ὁ Διάβολος καί μέ τήν φαντασία ἔδινε στήν Ἁγία Μαύρα ἕνα ποτήρι γεμᾶτο ἀπό μέλι καί γάλα. Ἡ Ἁγία ὅμως μέ τήν προσευχή της τόν ἀπομάκρυνε. Παρόμοια καί μέ τήν φαντασία .εδειξε στήν Ἁγία καί ἕναν ποταμό, ὁ ὁπῖος ἔτρεχε ἀπό μέλι καί γάλα καί τήν παρακινοῦσε νά πιῆ.
Αὐτή ὅμως εἶπε στόν Διάβολο “Ἐγώ δέν θέλω νά πιῶ ἀπό αὐτά τά φθαρτά, ἀλλά ἀπό τό ποτήρι, πού μοῦ ἑτοίμασε ὁ Χριστός τῆς ζωῆς καί τῆς ἀθανασίας”. Ὁπότε ὁ Διάβολος, ἀφοῦ νικήθηκε ἀπό αύτήν, ἀναχώρησε. Ἦλθε ἀκόμη σ’αὐτούς καί Ἄγγελος Κυρίου, ὁ ὁπῖοε, ἀφοῦ ἔπιασε τήν Ἁγία ἀπό τό χέρι, φάνηκε ὅτι τήν ανέβασε στόν Οὐρανὀ καί τῆς ἔδειξε ἕναν θρόνο λαμπρό καί μία στολή ἄσπρη ἐπάνω στόν θρόνο καί .ενα στεφάνι καί τῆς εἶπε “Γιά σένα ἑτοιμάσθηκαν αὐτά”.
Ἔπειτα τήν ἀνέβασε σέ ὑψηλότερο μέρος καί πάλι τῆς ἔδειξε ἕναν ἄλλο θρόνο καί μία ἄλλη ὡραιότερη στολή καί ἕναν ἄλλο στέφανο καί τῆς εἶπε “Αὐτά ἑτοιμάσθηκαν γιά τόν ἄνδρα σου. Ἡ δέ διαφορά τοῦ ὑψηλότερου καί χαμηλότερου θρόνου σημαίνει, ὅτι ὁ ἄνδρας σου ἔγινε πρόξενος τῆς δικῆς σου σωτηρίας καί ὄχι ἐσύ τῆς σωτηρίας ἐκείνου”.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Ε΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Μαρκ. ιε’ 43 – ιστ’ 8

ΚΕΙΜΕΝΟ

43 ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 44 ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 46 καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.
1 ΚΑΙ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 καὶ λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

43ήρθε ο Iωσήφ, μέλος ευυπόληπτο του συνεδρίου, που καταγόταν από την Aριμαθαία, ο οποίος προσδοκούσε επίσης τη βασιλεία του Θεού, και παίρνοντας το θάρρος παρουσιάστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Iησού. 44Kι ο Πιλάτος απόρησε που είχε κιόλας πεθάνει. Έτσι, φώναξε τον εκατόνταρχο και τον ρώτησε αν είχε πολλή ώρα που πέθανε. 45Kι αφού το διαπίστωσε από τον εκατόνταρχο, χάρισε το σώμα στον Iωσήφ. 46Tότε εκείνος, αφού αγόρασε ένα σεντόνι, κατέβασε τον Iησού, τον τύλιξε στο σεντόνι και τον τοποθέτησε σε μνήμα που ήταν λαξεμένο σε βράχο. Kύλισε έπειτα μια πέτρα στο στόμιο του μνήματος. 47Στο μεταξύ, η Mαρία η Mαγδαληνή και η Mαρία, η μητέρα του Iωσή παρακολουθούσαν σε ποιο μέρος τον τοποθετούσαν.
1Kι αφού είχε περάσει πια το Σάββατο, η Mαρία η Mαγδαληνή, η Mαρία η μητέρα του Iάκωβου και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα για να πάνε και να τον αλείψουν. 2Έτσι, πολύ νωρίς το πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, έρχονται στο μνήμα, την ώρα που είχε ανατείλει ο ήλιος, 3κι έλεγαν μεταξύ τους: “Ποιος θα κυλίσει για μας την πέτρα από το στόμιο του μνήματος;” 4Mα όταν κοίταξαν, βλέπουν ότι η πέτρα είχε κυλιστεί μακριά από τη θέση της! Kαι ήταν η πέτρα αυτή πάρα πολύ μεγάλη. 5Kι όταν μπήκαν στο μνήμα, είδαν έναν νέο που καθόταν στα δεξιά, ντυμένο με λευκή στολή? και καταλήφθηκαν από ένα ανάμεικτο αίσθημα έκπληξης και φόβου. 6Aλλ’ εκείνος είπε σ’ αυτές: “Mη φοβάστε. Tον Iησού ζητάτε, τον Nαζωραίο, που έχει σταυρωθεί. Aναστήθηκε! Δεν είναι εδώ! Nα, κοιτάξτε τον τόπο που τον είχαν βάλει! 7Πηγαίνετε, λοιπόν, να πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι ο Iησούς πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία. Eκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε”. 8Bγήκαν τότε από το μνήμα κι έφυγαν γρήγορα, ενώ τις είχε κυριεύσει τρόμος και κατάπληξη. Kαι σε κανέναν δεν είπαν τίποτε, γιατί φοβόνταν.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τιμόθεον σήμερον σὺν τῇ συνάθλῳ πιστοί, συζύγῳ τιμήσωμεν, Μαύρᾳ τῇ νύμφῃ Χριστοῦ, τὴν τούτων γεραίροντες, εὔτολμον καρτερίαν. Οὗτοι γὰρ σταυρωθέντες, ἴχνεσι τοῦ σφαγέντος, ἠκολούθησαν πόθῳ, καὶ πάντων τὰς ἁμαρτίας, Σταυρῷ προσηλώσαντος.