1.Την Ι.ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ της Υπεραγίας Θεοτόκου, στον Ι.Ν.Αγ.Γεωργίου για να είναι η ζωή μας κάτω από την σκέπη και την προστασία του Θεού και για προστασία από λοιμώδη ασθένεια.
“παροικήσω ἐν τῷ σκηνώματί σου εἰς τούς αἰῶνας,
σκεπασθήσομαι ἐν σκέπει τῶν πτερύγων σου”
(Ψαλμός 60ος Στιχ.5).
Κατά τη διάρκεια της παράκλησης θα εκτίθενται τα ιερά λείψανα του αγίου Λουκά του ιατρού και του αγίου Νεκταρίου και 2 εργόχειρα του οσ. Παϊσίου με Τίμιο Ξύλο.
2. Την Εσπερινή ΟΜΙΛΙΑ “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ” με αφορμή το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, όπου εξάγονται διάφορα συμπεράσματα πνευματικής ζωής, συνύπαρξης, συνεργασίας και γενικά της προσέγγισης του Θεού με σκοπό την σωτηρία, τον αγιασμό, την μίμηση του Ι.Χριστού και τέλος την θέωση του ανθρώπου δια του ενανθρωπίσαντος ΙΣ ΧΡ.
9-4-2020 21η Εσπερινή ΟΜΙΛΙΑ του Α΄ΚΥΚΛΟΥ ΟΜΙΛΙΩΝ “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ”
ΘΕΜΑ: …“Η ενασχόληση με τα φθαρτά μας γεμίζει με άγχος”
Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης
Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου
– Γέροντα, λαϊκοί ποὺ ζοῦν πνευματικά, ὅταν γυρίζουν τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται νὰ κάνουν τὸ Ἀπόδειπνο καὶ στενοχωροῦνται.
– Ὅταν ἐπιστρέφουν ἀργά τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν δουλειά καὶ εἶναι κουρασμένοι, ποτέ νὰ μήν στριμώχνουν μὲ ἄγχος τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ πάντα μὲ φιλότιμο νὰ λένε στὸν ἑαυτό τους: «Ἐὰν δὲν μπορῆς νὰ διαβάσης ὁλόκληρο τὸ Ἀπόδειπνο, διάβασε τὸ μισό ἤ τὸ ἕνα τρίτο» καὶ νὰ προσπαθοῦν ἄλλη φορὰ νὰ μήν κουράζωνται πολύ τὴν ἡμέρα. Νὰ ἀγωνίζωνται, ὅσο μποροῦν, μὲ φιλότιμο καὶ νὰ τὰ ἐμπιστεύωνται ὅλα στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἐνεργήση. Ὁ νοῦς πάντα νὰ βρίσκεται κοντά στὸν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη μελέτη.
– Μία ὑπέρμετρη ἄσκηση, Γέροντα, πῶς εἶναι μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ;
– Ἄν γίνεται ἀπὸ φιλότιμο, χαίρεται καὶ ὁ ἄνθρωπος, χαίρεται καὶ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ φιλότιμο παιδί Του. Ἄν σφίγγεται ἀπὸ ἀγάπη, στὰζει μέλι στὴν καρδιά του. Ἐνῶ, ἄν σφίγγεται ἀπὸ ἐγωισμό, βασανίζεται. Κάποιος ποὺ ἀγωνιζόταν ἐγωιστικά καὶ σφιγγόταν μὲ ἄγχος, εἶπε: «Ὤ Χριστέ μου, πολύ στενή τὴν ἔκανες τὴν πύλη! Δὲν χωράω!». Ἐνῶ, ἄν ἀγωνιζόταν ταπεινά, θὰ χωροῦσε. Ὅσοι ἀγωνίζονται ἐγωιστικά μὲ νηστεῖες, ἀγρυπνίες κ.λπ., ταλαιπωροῦνται χωρίς πνευματική ὠφέλεια, γιατί δέρουν ἀέρα καὶ ὄχι δαίμονες. Ἀντί νὰ διώξουν πειρασμούς, δέχονται περισσότερους, καὶ ἑπόμενο εἶναι νὰ συναντοῦν πολλή δυσκολία στὸν ἀγώνα τους, νὰ νιώθουν πνίξιμο ἀπὸ ἄγχος. Ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται πολύ μὲ πολλή ταπείνωση καὶ μὲ πολλή ἐλπίδα στὸν Θεό, ἡ καρδιά τούς χαίρεται καὶ ἡ ψυχή τούς φτερουγίζει.
Στὴν πνευματική ζωή θέλει προσοχή. Ὅταν οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι κινοῦνται ἀπὸ κενοδοξία, μένουν μὲ ἕνα κενό στὴν ψυχή τους. Δὲν ὑπάρχει τὸ πλήρωμα, τὸ φτερούγισμα τῆς καρδιᾶς καὶ, ὅσο μεγαλώνουν τὴν κενοδοξία τους, μεγαλώνει καὶ τὸ κενό μέσα τους καὶ περισσότερο ὑποφέρουν. Ὅπου ἄγχος καὶ ἀπελπισία, ἐκεῖ ταγκαλίστικη πνευματική ζωή. Γιὰ τίποτε νὰ μήν ἔχετε ἄγχος. Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νὰ ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τὴν οὐρά τοῦ τὸ ταγκαλάκι. Ὁ διάβολος δὲν πηγαίνει κόντρα. Ἄν ὑπάρχη μία τάση, σπρώχνει καὶ αὐτός, γιὰ νὰ ταλαιπωρήση καὶ νὰ πλανήση τὸν ἄνθρωπο. Τὸν εὐαίσθητο λ.χ. τὸν κάνει ὑπερευαίσθητο. Ὅταν ἔχης διάθεση νὰ κάνης μετάνοιες, σπρώχνει καὶ ὁ διάβολος νὰ κάνης περισσότερες ἀπὸ τὴν ἀντοχή σου καὶ, ἄν οἱ δυνάμεις σου εἶναι περιορισμένες, δημιουργεῖται μία νευρικότητα, γιατί δὲν τὰ βγάζεις πέρα, καὶ στὴν συνέχειά σου δημιουργεῖ ἄγχος μὲ ἐλαφρά ἀπελπισία κατ’ ἀρχάς καὶ μετά συνεχίζει… Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν ἀρχάριος μοναχός, ἕνα διάστημα, μόλις ἔπεφτα νὰ κοιμηθῶ, μοῦ ἔλεγε ὁ πειρασμός: «Κοιμᾶσαι; Σήκω! Τόσοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν, τόσοι ἔχουν ἀνάγκη…». Σηκωνόμουν καὶ ἔκανα μετάνοιες, ὅ,τι μποροῦσα. Μόλις ἔπεφτα νὰ κοιμηθῶ, ἄρχιζε ξανά: «Οἱ ἄλλοι ὑποφέρουν κι ἐσύ κοιμᾶσαι; Σήκω!». Σηκωνόμουν πάλι. Μέχρι ποὺ ἔφθασα νὰ πῶ: «Ἄχ, νὰ μοῦ κόβονταν τὰ πόδια, τί καλά! Θὰ ἤμουν τότε δικαιολογημένος, ἀφοῦ δὲν θὰ μποροῦσα νὰ κάνω μετανοιες». Μία Μεγάλη Σαρακοστή τὴν ἔβγαλα μὲ τὸ ζόρι, γιατί πήγαινα νὰ στριμώξω τὸν ἑαυτό μου περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀντοχή μου.
Ὅταν νιώθουμε στὸν ἀγώνα μᾶς ἄγχος, νὰ ξέρουμε ὅτι δὲν κινούμαστε στὸν χῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τύραννος νὰ μᾶς πνίγη. Καθένας νὰ ἀγωνίζεται μὲ φιλότιμο, ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις του, καὶ νὰ καλλιεργῆ τὸ φιλότιμο, γιὰ νὰ ἀναπτυχθῆ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Τότε θὰ πιέζεται ἀπὸ τὸ φιλότιμο, καὶ ὁ ἀγώνας του, δηλαδή οἱ πολλές μετάνοιες, οἱ πολλές νηστεῖες κ.λπ., δὲν θὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρά τὰ ξεσπάσματα τῆς ἀγάπης του, καὶ θὰ προχωρῆ μὲ πνευματική λεβεντιά.
Δὲν πρέπει, δηλαδή, νὰ ἀγωνίζεται κανεὶς μὲ ἀρρωστημένη σχολαστικότητα καὶ νὰ πνίγεται μετά ἀπὸ ἄγχος, παλεύοντας μὲ τούς λογισμούς, ἀλλὰ νὰ ἁπλοποιήση τὸν ἀγώνα του καὶ νὰ ἐλπίζη στὸν Χριστό καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό του. Ὁ Χριστός ὅλο ἀγάπη, καλωσύνη καὶ παρηγοριά εἶναι καὶ ποτέ δὲν πνίγει, ἀλλὰ ἔχει ἄφθονο πνευματικό ὀξυγόνο, θεία παρηγοριά. Ἄλλο εἶναι ἐργασία πνευματική λεπτή, καὶ ἄλλο εἶναι ἀρρωστημένη σχολαστικότητα, ἡ ὁποία πνίγει μὲ τὸ ἐσωτερικό ἄγχος, ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό ἀδιάκριτο ζόρισμα, ποὺ σπάει καὶ τὸ κεφάλι μὲ πονοκέφαλο.
– Γέροντα, ἕνας ποὺ ἀπὸ τὴν φύση τοῦ σκέφτεται πολύ καὶ ζορίζεται τὸ κεφάλι του, πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίση τὰ πράγματα, γιὰ νὰ μήν κουράζεται;
– Ἄν κινῆται κανεὶς ἁπλά, δὲν κουράζεται. Ὅταν ὅμως μπή ἔστω καὶ λίγο ὁ ἐγωισμός, σφίγγεται, γιὰ νὰ μήν κάνη κανένα λάθος, καὶ κουράζεται. Δὲν πειράζει, ἄς κάνη καὶ κανένα λάθος καὶ ἄς τὸν μαλώσουν καὶ λίγο. Αὐτὸ ποὺ λές, μπορεῖ νὰ δικαιολογηθῆ λ.χ. σὲ ἕναν δικαστικό, ποὺ συνέχεια ἔχει νὰ ἀντιμετωπίση δύσκολες ὑποθέσεις καὶ φοβᾶται μήπως κρίνη ἄδικα καὶ γίνη αὐτός αἰτία νὰ τιμωρηθοῦν ἀθῶες ψυχές. Πονοκέφαλος στὴν πνευματική ζωή παρουσιάζεται, ὅταν κανεὶς φέρνη εὐθύνη καὶ βρίσκεται σὲ ἀδιέξοδο, γιατί πρέπει νὰ πάρη μία ἀπόφαση, ἡ ὁποία θὰ εἶναι εἰς βάρος κάποιων καί, ἄν δὲν τὴν πάρη, ἀδικοῦνται ἄλλοι. Ὅταν δηλαδή στριμώχνεται συνέχεια ἡ συνείδηση. Ἐσύ, ἀδελφή, νὰ προσέξης νὰ μήν κάνης πνευματική δουλειά μὲ τὸ μυαλό ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Καὶ νὰ μήν κάνης καὶ δουλειά, χωρίς νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν θεό ταπεινά, γιατί ἀλλιῶς θὰ ἀγωνιᾶς, θὰ κουράζης καὶ τὸ μυαλό καὶ θὰ νιώθης ἄσχημα ψυχικά. Μέσα στὴν ἀγωνία συνήθως εἶναι κρυμμένη ἡ ἀπιστία. Ἀλλά καὶ ἀπὸ ὑπερηφάνεια μπορεῖ νὰ ἔχη κανεὶς ἀγωνία.
Αγ.Νικόδημος Αγιορείτης. “Χρηστοήθεια”.
Γιατί έχουν άγχος οι άνθρωποι;
διότι τρέχουν και μεριμνούν για να στολίσουν με υλικά πράγματα το σώμα τους και όχι την ψυχή τους. Τρέχουν να στολίσουν ό,τι είναι υλικό και φθαρτό. Τρέχουν να στολίσουν ό,τι φαντάζει εξωτερικά στα μάτια του καθενός. Τρέχουν να στολίσουν αυτό που θα τους ανεβάσει τον εγωισμό και την προβολή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους.Όλα αυτά δημιουργούν άγχος και λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο βιβλίο Χρηστοήθεια στον 5 λόγο “εσείς στολίζεστε και αγχώνεστε νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο στολίζετε τον εαυτό σας και τον αληθινό άνθρωπο. Ο κύριος άνθρωπος δεν είναι αυτό που φαίνεται. Δεν είναι το σώμα. Και λέει ο Μέγας Βασίλειος Όχι, δεν είναι αυτό που φαίνεται ο άνθρωπος αλλά η αόρατος ψυχή και ο εσωτερικός νοητός κόσμος διότι η ψυχή είναι αυτή που ζωοποιεί και τρέφει και μετακινεί το σώμα και το κάνει να αισθάνεται. Το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό ακίνητο και αναίσθητο. Οπότε εσείς όταν τ στολίζεται δεν κάνετε τίποτα άλλο παρά να στολίζετε ένα ανδριάντα ένα άγαλμα ακίνητο, αναίσθητο τυφλό και κουφό, όπως στολίζουν και τα αναίσθητα είδωλα. Και λέει ο πρ.Ιερεμίας “τα νόμιμα των Εθνών μάταια, ξύλο είναι από την Βελανιδιά κομμένο έργο κάποιου ξυλουργού και σκάλισμα κάποιου τεχνίτη. Από αργύριο και από χρυσάφι είναι στολισμένα (10,3)
Οπότε αυτή την επιθυμία που έχετε τώρα για να στολίσετε τον έξω και ψεύτικο άνθρωπο μα τη μετατρέψετε στον καλλωπισμό του πραγματικού ανθρώπου, δηλαδή του εσωτερικού μας κόσμου και να τον στολίζετε με αρετές. Ό,τι οδηγείται σε μεγάλη αγνωσία γίνεται με το να στολίζεται το σώμα που σήμερα υπάρχει και αύριο παύει να υπάρχει και στο τέλος να παρουσιάζετε την ψυχή σας Αστόλιστη. Αν και είναι πιο αξιόλογη από το σώμα γιατί είναι αθάνατη. Έτσι λέγει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. “Τι στολίζετε στο σώμα αδιαφορώντας για την ψυχή η οποία είναι γεμάτη ακαθαρσία; Γιατί τόση αμαρτία φορτώνετε στην ψυχή; Στρέψε λοιπόν την φροντίδα σου στο έσω άνθρωπο και πάρε τα κοσμήματα και τα βραχιόλια και βάλτα στην ψυχή σου. (Ομιλία στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κεφ.69) θέλετε να είστε όμορφοι όμως δεν αρκείστε στην ομορφιά που σας χάρισε ο δημιουργός εκτός κι αν θέλετε εσείς, να προσθέσετε ξένους στολισμούς πάνω σε αυτό που ο Θεός έχει δημιουργήσει γιατί έτσι με αυτόν τον τρόπο δείχνετε ότι είστε πιο τέλειοι και πιο σοφοί από τον Θεό για αυτό τάχα θέλετε να διορθώνετε αυτά που ο καλός Θεός σας χάρισε γιατί πιστεύετε εσείς ότι δεν έκανε τα έκανε σωστά ο Θεός. Ο ι. Χρυσόστομος λέγει “θέλεις να φαίνεσαι καλός και ευπρεπής να αρκεστείς σε όσα σου έδωσε ο Θεός. Γιατί προσθέτεις χρυσαφικά; Γιατί θέλεις να διορθώσεις το έργο του Θεού; Λογ.19ος Κολ.). Θέλετε να φαίνεστε ωραίοι; Ντυθείτε, λοιπόν με τη νοημοσύνη, με τη σωφροσύνη, με την ταπείνωση και τις άλλες αρετές, διότι αυτός ο στολισμός των αρετών είναι πιο τίμιος και από το χρυσάφι και από τα διαμάντια και από τα ασημένια. Αυτός ο στολισμός κάνει την γυναίκα και γενικά τον άνθρωπο από ωραίο πιο ωραίο και την άσχημη την κάνει ακόμη πιο όμορφη. Χωρίς αυτό το στολισμό ακόμη και ο ωραίος άνθρωπος γίνεται πιο άσχημος και παράξενος. Έτσι, γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αν θέλεις να φαίνεσαι ωραίος ντύσου με την ελεημοσύνη. Φόρεσε τη φιλανθρωπία. Πάρε για ρούχα τη σωφροσύνη. Αυτά είναι τιμιώτερα και από το χρυσάφι. Αυτά και τον όμορφο άνθρωπο τον κάνουν πιο ωραίο και τον ευπαρουσίαστο πιο πλούσιο. Φυσικά την πονηριά δεν μπορεί κανείς ούτε καλή να την πει κανείς ούτε ωραία, παρά μόνο ότι είναι πάρα πολύ καταστροφική άσχημη και βρώμικη.
