Κυριακή Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ. Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση)
ΘΕΜΑ λειτουργικού κηρύγματος: “Τούς ὁλιγοψύχους παραμύθησον “. Η απάντηση, συν Θεώ, στο λειτουργικό κήρυγμα της Κυριακής ή όταν αυτό αναρτηθεί στην ιστοσελίδα μας https://galilea.gr/λειτουργικα-θειος-λογος/.
Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΕΔΩ
ΑΓΙΟΥ ΑΓΑΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
Αὐτοί οἱ Ἅγιοι ἔζησαν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ, κατά τό ἔτος 297. Καί ὁ μέν Ἀγάπιος ἦταν ἀπό τήν Γάζα, πόλι τῆς Παλαιστίνης, ὁ δέ Τιμόλαος ἦταν ἀπό τήν Μαύρη Θάλασσα. Οἱ δύο Διονύσιοι ἦταν ἀπό τἠν Τρίπολι, πού βρίσκεται στήν Φοινίκη. Ὁ Ρωμύλος ἦταν ὑποδιάκονος τῆς Διοσπόλεως στήν Παλαιστίνη, πού προηγουμένως ὠνομαζόταν Λύδδα καί κοινῶς καλεῖται Ἅγιος Γεώργιος. Ὁ δέ Πλήσιος καί οί δύο Ἀλέξανδροι ἦταν ἀπό τό Μισήρι. Αὐτοί λοιπόν, ἀφοῦ ἔδεσαν πρῶτα τίς ψυχές τους μέ τόν πόθο τοῦ Χριστοῦ, στήν συνέχεια, ἀφοῦ ἔβαλαν ἁλυσίδες σιδερένιες στά χέρια τους, πῆγαν στόν Ούρβανό, τόν ἡγεμόνα τῆς Καισάρειας, καί ὡμολόγησαν τόν ἑυατό τους ὡς Χριστιανούς.
Ὁ ἡγεμόνας, ἀφοῦ δέν μπόρεσε νά ἀλλάξη τήν γνώμη τους καί νά τούς χωρίση ἀπό τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, οὔτε μέ φοβέρες, οὔτε μέ κολακεῖες, διέταξε καί ἀπέκοψαν τίς κεφαλές τους καί ἔτσι ἔλαβαν οἱ μακάριοι τοὐς στεφάνους τοὐ μαρτυρίου.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Δ΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Μαρκ. β’ 1-12
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Ύστερα από μέρες, μπήκε πάλι στην Kαπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. 2Aμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. 3Tότε έρχονται σε αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. 4Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. 5Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: Παιδί μου, συγχωρημένες είναι οι αμαρτίες σου. 6Eκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: 7Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός; 8Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: Γιατί τα διαλογίζεστε αυτά μέσα στο νου σας; 9Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; 10Για να δείτε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη ― λέει στον παράλυτο: 11Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. 12Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο!
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, πεπυρσευμένος τὸν νοῦν, χορείαν συνήθροισας, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, Ἀγάπιε ἔνδοξε, ὅθεν σὺν τούτοις Μάρτυς, ἀριστεύσας νομίμως, ξίφει τὸν σὸν αὐχένα, σὺν αὐτοὶς ἀπετμήθης, μεθ’ ὧν ἐκδυσώπει, δοῦναι ἠμὶν ἄφεσιν.
