Παρακολουθείστε ζωντανά ΕΔΩ :
1.Την Ι.ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ του Μεγαλομάρτυρος Αγἰου Γεωργίου, στον Ι.Ν.Αγ.Γεωργίου κατά τη διάρκεια της οποίας θα εκτίθενται τα ιερά λείψανα του αγίου Λουκά του ιατρού και του αγίου Νεκταρίου και 2 εργόχειρα του οσ. Παϊσίου με Τίμιο Ξύλο.
2.Την Εσπερινή ΟΜΙΛΙΑ “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ” με αφορμή το βιβλίο του Αγίου Παΐσίου του Αγιορείτου “Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο”, όπου εξάγονται διάφορα συμπεράσματα πνευματικής ζωής, συνύπαρξης, συνεργασίας και γενικά της προσέγγισης του Θεού με σκοπό την σωτηρία, τον αγιασμό, την μίμηση του Ι.Χριστού και τέλος την θέωση του ανθρώπου δια του ενανθρωπίσαντος ΙΣ ΧΡ.
5-3-2020 16η Εσπερινή ΟΜΙΛΙΑ του Α΄ΚΥΚΛΟΥ ΟΜΙΛΙΩΝ “ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ”
ΘΕΜΑ: …“Η μεγάλη επιτυχία της εποχής μας “μετατρέπει τις ευκολίες σε δυσκολίες“…
Οσ.Παϊσίου Λόγοι Α΄
Μέ πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. σελ.144 κ.εξ.
Κεφάλαιο 2 – Ἡ ἐποχή τῶν πολλῶν εὐκολιῶν=δυσκολιῶν
Ἐπειδή οἱ ἀνθρώπινες εὐκολίες ξεπέρασαν τὰ ὅρια, ἔγιναν δυσκολίες…Γι’ αὐτὸ ἔγιναν καὶ οἱ καρδιές τῶν ἀνθρώπων σιδερένιες…..Παλιότερα οἱ ἄνθρωποι δούλευαν μὲ τὰ ζῶα καὶ ἦταν σπλαγχνικοί…. Ἄν φόρτωνες τὸ ζῶο λίγο περισσότερο καὶ τὸ κακόμοιρο γονάτιζε, τὸ λυπόσουν. Ἄν ἦταν νηστικό καὶ κοίταζε μὲ παράπονο, σοῦ ράγιζε τὴν καρδιά. Θυμᾶμαι, ὅταν ἀρρώσταινε ἡ ἀγελάδα μας, ὑποφέραμε καὶ ἐμεῖς, γιατί τὴν θεωρούσαμε μέλος τῆς οἰκογενείας μας. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τὰ σίδερα καὶ ἔχουν καρδιές σιδερένιες….
Δὲν σκέφτεται τὸν ἄλλον σήμερα ὁ ἄνθρωπος. Παλιά, ἄν ἔμενε τὸ φαγητό γιὰ τὴν ἄλλη μέρα, θὰ χαλοῦσε, καὶ σκέφτονταν οἱ ἄνθρωποι καὶ κανέναν φτωχό. «Προκειμένου νὰ χαλάση, ἔλεγαν, ἄς τὸ δώσω στὸν φτωχό». Ἕνας ποὺ εἶχε πνευματική κατάσταση ἔλεγε: «Νὰ φάη πρῶτα ὁ φτωχός καὶ ὕστερα ἐγώ». Τώρα τὸ βάζουν στὸ ψυγεῖο καὶ δὲν θυμοῦνται τὸν ἄλλον ποὺ ἔχει ἀνάγκη. Θυμᾶμαι, ὅταν εἴχαμε καλή σοδειά ἀπὸ λαχανικά κ.λπ., δίναμε καὶ στούς γείτονές μας, τὰ μοιράζαμε. Τί νὰ τὰ κάναμε τόσα; Ἔπειτα θὰ χαλοῦσαν κιόλας. Τώρα ἔχουν τὰ ψυγεῖα. «Γιατί νὰ δώσουμε στούς ἄλλους; σοῦ λέει. Τὰ βάζουμε στὸ ψυγεῖο καὶ τάχουμε γιὰ μας». Ἄφησε ποὺ τόννους ὁλόκληρους πετοῦν ἤ θάβουν στὴν χωματερή καὶ ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἀλλοῦ πεινοῦν…
Παλάβωσαν οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς μηχανές
Δὲν ἔχουν τελειωμό τὰ σύγχρονα μέσα. Τρέχουν πιὸ πολύ ἀπὸ τὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, γιατί βοηθάει καὶ ὁ διάβολος. Παλιά οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν εἶχαν αὐτὰ τὰ μέσα, τηλέφωνα, φάξ, μηχανήματα ἕνα σωρό , εἶχαν τὴν γαλήνη του, τὴν ἁπλότητά τους.
– Χαίρονταν, Γέροντα, τὴν ζωή τους!
– Ναί, τώρα παλάβωσαν οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς μηχανές! Βασανίζονται ἀπὸ τὶς πολλές εὐκολίες, τούς πνίγει τὸ ἄγχος. Θυμᾶμαι, οἱ Βεδουΐνοι, τότε ποὺ ἤμουν στὸ Σινά[1], πόσο χαρούμενοι ἦταν. Εἶχαν μία σκηνή καὶ ζοῦσαν ἁπλά. Δὲν μποροῦσαν νὰ ζήσουν στὴν Ἀλεξάνδρεια ἤ στὸ Κάιρο, ἀναπαύονταν στὴν ἐρημιά μέσα στὶς σκηνές. Λίγο τσάι ἄν εἶχαν, ἦταν ὅλο χαρὰ καὶ δοξολογοῦσαν τὸν Θεό. Ἀλλά τώρα μὲ τὸν πολιτισμό ἄρχισαν καὶ αὐτοί νὰ ξεχνοῦν τὸν Θεό. Μπῆκαν καὶ αὐτοί στὸ εὐρωπαϊκό πνεῦμα! Τούς ἐφτίαξαν οἱ Ἑβραῖοι πρῶτα καλύβια. Μετά τούς πούλησαν ὅλα τὰ παλιά αὐτοκίνητά του Ἰσραήλ[2]. Ἔ, τούς Ἑβραίους! Κάθε Βεδουΐνος εἶναι τώρα μὲ ἕνα καλύβι καὶ ἕνα χαλασμένο αὐτοκίνητο ἀπ’ ἔξω, καὶ ἔχουν καὶ ἄγχος. Χαλάει τὸ αὐτοκίνητο, νὰ παιδεύωνται νὰ τὸ φτιάξουν… Καὶ ἄν ἐξετάση κανείς, τί βγάζουν ἀπὸ ὅλα αὐτά; Ἴσα-ἴσα ἔχουν πονοκέφαλο.
Παλιά ἐφτίαχναν τουλάχιστον γερά πράγματα καὶ κρατοῦσαν. Τώρα δίνεις τοῦ κόσμου τὰ χρήματα νὰ πάρης κάτι καὶ ἀμέσως χαλάει. Ὅποτε τὰ ἐργοστὰσια δωσ’ τοῦ βγάζουν νέα πράγματα καὶ μαζεύουν τὰ χρήματα τοῦ κόσμου. Σκοτώνονται στὴν δουλειά οἱ ἄλλοι, γιὰ νὰ τὰ βγάλουν πέρα. Τὰ μηχανήματα εἶναι ἐπιστήμη τῶν Εὐρωπαίων ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ κατσαβίδια. Πρῶτα φτιάχνουν, ἄς ὑποθέσουμε, ἕνα καπάκι, μετά τὸ κάνουν βιδωτό, μετά μὲ κουμπί, πιὸ τέλειο, πιὸ τέλειο… Συνέχεια δηλαδή νέα μηχανήματα τελειότερα καὶ ὁ καημένος ὁ κόσμος ζητάει νὰ πάρη τὸ τελειότερο. Δὲν προλαβαίνουν νὰ ξεχρεώσουν τὸ πρῶτο, παίρνουν δεύτερο καὶ εἶναι χρεωμένοι καὶ κουρασμένοι. Πάει καὶ ὁ φτωχός νὰ πάρη ἕνα αὐτοκίνητο ἀπὸ τὰ πιὸ φθηνά. Πουλάει ὅ,τι ἔχει, τὰ βόδια, τὰ ἄλογα – σὲ λίγο, ὅπως πᾶνε, θὰ βάζουν τὰ γαϊδουράκια στὴν βιτρίνα καὶ θὰ πληρώνουν, γιὰ νὰ βλέπουν γαϊδουράκια! – καὶ ἀγοράζει τὸ αὐτοκίνητο. Μετά τοῦ χαλάει. «Δὲν ὑπάρχουν ἀνταλλακτικά», τοῦ λένε. Ἀναγκάζεται ὁ καημένος νὰ πάρη ἄλλο. Νὰ πάρη ὅμως τέλειο δὲν μπορεῖ. Θὰ πάρη καλύτερο ἀπὸ τὸ προηγούμενο καὶ ἐκεῖνο θὰ πάη στὴν ἄκρη κ.ο.κ. Θέλει προσοχή! Νὰ μήν μποῦμε καὶ ἐμεῖς σ’ αὐτὸ τὸ κανάλι, ἄλλη μόδα πιὸ τελειοποιημένη.
[1]. 1962-1964
[2]. Τὸ Σινά, ποὺ τώρα ἀνήκει στὴν Αἴγυπτο, τότε ἄνηκε στὸ Ἰσραήλ.
ΧΡΗΣΤΙΗΘΕΙΑ ΑΓ.ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ .
(Λόγος Ζ΄130-134)
Είναι πολύ Χρήσιμες οι συμβουλές του Αγίου Νικοδήμου για να ξεφύγουμε από τα καλέσματα της σύγχρονης εποχής και λέγει “Ποιο είναι το όφελος αδελφοί μου όταν από τη μία πλευρά ονομαζόμαστε χριστιανοί αλλά από την άλλη λέμε και κάνουμε διαβολικά έργα και αντιχριστιανικά; Πώς μπορούμε να είμαστε και χριστιανοί και αισχρολόγοι και ανόητοι και καρναβαλιστές. Αυτά είναι πράγματα που δεν συμφωνούν μεταξύ τους όπως είναι αντίθετα το νερό και η φωτιά το φως και το σκοτάδι το καλό με το κακό. Γιαυτό προσπαθήστε να γίνετε άξιοι του ονόματος “Χριστιανός” και θα γίνετε άξιοι κάνοντας χριστιανικά και σεμνά έργα και λέγοντας λόγια Αρετής, όπως μας δίδει εντολή και ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος “Πρέπον οὖν ἐστιν, μὴ μόνον καλεῖσθαι Χριστιανούς ἀλλά καὶ εἶναι”. (Να μη λέγεται κανείς Χριστιανός αλλά και να είναι) Ε.Π.Ε. Αποστ.Πατέρες επιστ.προς Μαγνησίους τ.4.183 και αλλοῦ λέγει “Οὐ γαρ θέλω ὑμᾶς ἀνθρωπαρεσκῆσαι, ἀλλὰ Θεῳ ἀρέσαι, ὥσπερ καὶ ἀρέσκετε…Μόνον μοι δύναμιν αἰτεῖσθε ἔσωθὲν τε ἔξωθεν, ἵνα μὴ μόνον λέγω, ἀλλὰ καὶ θέλω, ἵνα μὴ μόνον λέγωμαι Χριστιανός, αλὰ καὶ εὑρεθῶ…. Οὐ πεισμονῆς τὸ ἔργον, ἀλλὰ μεγέθους ἐστιν ὁ Χριστιανισμός ὅταν μισῆται ὑπὸ τοῦ κόσμου” (Δεν θέλω να αρέσετε στους ανθρώπους αλλά στο Θεό και ευχηθείτε κι εγώ να είμαι και να φαίνομαι Χριστιανός. Τό μεγαλείο του Χριστιανισμού είναι όταν διώκεται κι όχι όταν αποδεικνύεται) Ε.Π.Ε. Αποστ.Πατέρες επιστ.προς Ρωμαίους τ.4.114.
Ας αξιοποιήσουμε αδερφοί μου την παρούσα ζωή διότι δεν είναι για καλοπέραση αλλά για να πενθούμε τις αμαρτίες μας. Και ο Ιωάν.Χρυσόστομος λέγει: ὁὐ διαχήσεως ὁ παρών καιρός ἀλλά πένθους και θλίψεων και ὀδυρμῶν. σύ δε εὐτραπελεύη;”(Ομιλ.ιζ΄εις την προς Ἐφεσ.)
και πάλι “πένθους ὁ παρών καιρός και θλίψεων και ὑποπιασμοῦ και δουλαγωγίας και αγώνων και ἱδρώτων, σὺ δὲ γελᾶς;” (Λογ.ιε΄προς Ἑβραίους).
Και συνεχίζοντας ο άγιος Νικόδημος λέγει λοιπόν αφού αυτός ο καιρός είναι καιρός αγώνων και πολέμων κατά της αμαρτίας και του διαβόλου εσείς κάθεστε και με ανέσεις ζείτε αυτήν την ζωή με χαρές, γέλια και διασκέδασης; Ποιος στρατιώτης βρίσκεται στον πόλεμο και μένει ανέμελος; Δεν βλέπετε πως ο Διάβολος τρέχει πάνω κάτω και βρυχάται σαν λιοντάρι και τρίζει τα δόντια του και φωτιά βγάζει από το στόμα του ζητώντας ποιον να αρπάξει και να τον ρίξει στην καταστροφή;
“Τίς ἀθλητής εἰς το στάδιον εἰσελθών ….(Ποιος αθλητής μπαίνει στο στάδιο και αφού εγκαταλείψει τους αγώνες γίνεται φίλος με τον αντίδικο και αρχίζει να αστειεύεται μαζί του; Ο διάβολος δεν έφυγε από κοντά μας. Γυρίζει από δω και από κει ωρυόμενος για να μας αρπάξει και όλα τα κινεί και τα στρέφει εναντίον μας και τρίζει τα δόντια του και βρυχάται και φωτιά βγάζει για να καταστρέψει τη Σωτηρία μας και εσύ κάθεσαι και ασχολείσαι με αστεία με το σύγχρονο πολιτισμό και κάνεις αυτά που δεν σε σώζουν;) (Λογ.ιε΄προς Ἑβραίους).
Η ζωή αυτή αγαπητοί μου δεν είναι για να περνάμε καλά δεν είναι για να θερίζουμε και να απολαμβάνουμε αλλά είναι καιρός να σπέρνουμε. Έτσι λοιπόν σαν καλοί και φρόνιμοι γεωργοί, με κόπους, με μόχθους, με ιδρώτα και κλάμα να σπείρουμε σε αυτόν τον καιρό του φθινοπώρου ώστε όταν έρθει το καλοκαίρι να χαρούμε θερίζοντας τους καρπούς που σπείραμε μέσα στην καρδιά μας. Καθώς λέγει ο προφήτης Δαβίδ “περπατούσαν κλαίγοντας και ρίχνοντας τα σπέρματα τους και μετά όμως ήρθε ο καιρός που χάρηκαν γιατί θέρισαν τους καρπούς (ψαλμός 120 5,6) έτσι και οι καλοί χριστιανοί σε αυτή τη ζωή πενθούν και κλαίνε τις αμαρτίες τους και κουράζονται για να φυτέψουν στην καρδιά τους τα καλά σπέρματα των αρετών, ώστε τότε στον καιρό της Αναστάσεως να χαρούν και να γελάσουν αιώνιακαι να απολαύσουν την μακαριότητα που θα τους χαρίσει ο καλός Θεός. Και λέγει ο Μέγας Βασίλειος όσοι σε αυτόν τον καιρό κοπιάζουν και κλαίνε για τις αμαρτίες τους τότε εκείνο το πρωί που θα έρθει θα χαρούν μαζί με τον Κύριο που αναστήθηκε (ερμηνεία στον 29 Ψαλμό). Αλλά και πάλι να μη γίνουμε σαν ανόητοι γεωργοί που τον καιρό της σποράς δεν κάνουμε τίποτα αλλά αφήνουμε τη σπορά και περπατούμε εδώ και εκεί απολαμβάνοντας και διασκεδάζοντας και έρχεται μετά το καλοκαίρι και δεν έχουν τίποτα να χαρίσουν και τότε δεν θα έχουν ούτε και μισθό να λάβουν από τον κάλο Θεό. Ας μη γίνουμε λοιπόν ανόητοι χριστιανοί σαν τις μωρές παρθένες και να μην ψάχνουμε τελευταία στιγμή να βρούμε λάδι. Διότι εάν δεν σπείρεις και δεν ποτίσεις πώς είναι δυνατόν το φυτό των αρετών να έχει καρπούς και να τους συλλέξεις και να τους προσφέρεις εις τον Θεόν όταν σου το ζητήσει;
