ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΤΟΥ ΘΩΜΑ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Τα αγγίγματα του Θεού”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΤΟΥ ΘΩΜΑ”
Ιωα. 20,19-31

ΚΕΙΜΕΝΟ

19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον. 21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· 23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. 25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. 26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 28 καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. 29 λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.

 30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

19Kι ενώ το σούρουπο είχε φτάσει πια την ημέρα εκείνη, δηλαδή την Kυριακή, κι ήταν κλειδωμένες οι πόρτες του χώρου που ήταν συγκεντρωμένοι οι μαθητές, γιατί φοβόνταν τους Iουδαίους, ήρθε ο Iησούς και στάθηκε στη μέση, και τους λέει: «Eιρήνη σε σας»!  20Kι αφού το είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια του και το πλευρό του. Xάρηκαν τότε οι μαθητές, που είδαν τον Kύριο. 21Tους ξανάπε τότε ο Iησούς: «Eιρήνη σε σας! Όπως με έχει αποστείλει ο Πατέρας, το ίδιο κι εγώ αποστέλλω εσάς».  22Kι αφού το είπε αυτό, φύσηξε πάνω τους και τους λέει: «Πάρτε Πνεύμα ʼγιο. 23Σε όσους συγχωρείτε τις αμαρτίες τους, θα τους συγχωρεθούν. Σε όσους τις αφήσετε ασυγχώρητες, θα τους μείνουν ασυγχώρητες».   24O Θωμάς, όμως, ένας από τους δώδεκα μαθητές, που λεγόταν Δίδυμος, δεν ήταν μαζί τους όταν ήρθε ο Iησούς. 25Tου έλεγαν, λοιπόν, οι άλλοι μαθητές: «Eίδαμε τον Kύριο»!  Mα εκείνος τους είπε: «Aν δε δω τα σημάδια των καρφιών στα χέρια του και δε βάλω το δάχτυλό μου στα σημάδια αυτά των καρφιών και δεν βάλω το χέρι μου στο πλευρό του, όχι, δε θα πιστέψω»!  26Ύστερα από οχτώ μέρες, ήταν πάλι συγκεντρωμένοι μέσα οι μαθητές του, και μαζί τους κι ο Θωμάς. Ήρθε ο Xριστός, ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές, και στάθηκε στη μέση και είπε: «Eιρήνη σε σας»!  27Έπειτα λέει στο Θωμά: «Φέρε το δάχτυλό σου εδώ, και κοίτα τα χέρια μου. Kαι φέρε το χέρι σου και βάλε το στο πλευρό μου, και μη γίνεσαι άπιστος, αλλά πιστός».  28Tότε ο Θωμάς είπε: «Kύριέ μου! και Θεέ μου!»  29Tου λέει ο Iησούς: «Eπειδή με είδες με τα μάτια σου, πίστεψες. Mακάριοι όσοι πίστεψαν χωρίς να με δουν».   30Bέβαια, έκανε κι άλλα πολλά θαύματα ο Iησούς μπροστά στους μαθητές του, που δεν είναι γραμμένα στο βιβλίο αυτό. 31Kι ο σκοπός γι’  αυτά που έχουν γραφτεί είναι να πιστέψετε ότι ο Iησούς είναι ο Xριστός, ο Γιος του Θεού και πιστεύοντάς το, να έχετε ζωή αιώνια στ’  όνομά του.  

Κυριακή, 19 Απριλίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ , Ιωα. 20,19-31

Τα αγγίγματα του Θεού.

Εμφανίζεται ο Κύριος στην Μαρία τη Μαγδαληνή και της λέει:

– Μη μ’ ακουμπάς. Μη μου άπτου (Ιω.20,17).

– Τι εμφανίστηκες, γιατί εμφανίστηκες τότε και λες μη μ’ ακουμπάς;

Εμφανίζεται και στους άλλους μαθητές, αλλά όχι όταν ήταν ο Θωμάς παρών, απόντος του Θωμά. Και εμφανίζεται άλλη μέρα και του λέει: «Έλα Θωμά, μια και λες ότι άμα δε δω και δεν αγγίξω, δεν πιστεύω. Έλα εδώ, βάλε το χέρι σου, τον δάκτυλό σου στον τύπο των ήλων και το χέρι σου στην πλευρά μου και δες ότι Εγώ είμαι, δεν είμαι φάντασμα».

Στη μία, στη γυναίκα, στη μία περίπτωση: «Μη μ’ αγγίζεις», στην άλλη: «Έλα και άγγιξέ με». Γιατί; Είναι αυτά τα δύο αγγίγματα του Θεού, που μας ζητάει να πάμε να Τον αγγίξουμε, αλλά πού; Πού; Έχουμε κανέναν τάφο μπροστά μας, έχουμε κανέναν Κύριο μπροστά μας να αγγίξουμε πληγές, να πάμε στον τάφο; Πού;

Αγαπητοί μου, λέει ο Απόστολος Παύλος (ο ΙΣ ΧΡ) στους Φαρισαίους: «Είστε τάφοι κεκονιαμένοι» (Μτθ.24,27) . Τάφοι, αλλά στολισμένοι ωραίοι, μέσα είσαστε βρωμιά και δυσωδία και απ’ έξω όλο ομορφιά.

Να ο ένας τάφος, ο εαυτός μας. Ο εαυτός μας είναι ένας τάφος, μέσα εκεί είναι ο Χριστός. Τολμάς να μπεις μέσα στον τάφο του εαυτού σου ή φοβάσαι; Μπαίνεις μέσα στον εαυτό σου για να δεις ποιος είσαι; Δεν είσαι αυτός που φαίνεσαι. Όχι, δεν είμαστε αυτοί που φαινόμαστε. Άλλοι άνθρωποι είμαστε μέσα μας και όποιος φοβάται να μπει εκεί μέσα, στον τάφο του εαυτού του, τον Χριστό δε θα Τον αγγίξει. Τον Χριστό δε θα Τον δει. Θα νομίζει ότι είναι καλός άνθρωπος, ότι κουβεντιάζει ωραία πράγματα, ότι έχει καλή παρέα, πηγαίνει εκκλησία. Ναι. Χριστό όμως δε θα αγγίξει.

Και άμα δεν αγγίξω Χριστό, τότε τι κάνω; Τι κάνω; Ο Απόστολος Θωμάς άγγιξε, είδε και είπε: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Ποιες είναι οι πληγές του Χριστού, για να πάω να τις αγγίξω, να πω και εγώ: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Άντε τον τάφο μου δεν τον θέλω, τον αποστρέφομαι. Οι πληγές του Χριστού ποιες είναι;

Οι πληγές του Χριστού είμαστε εμείς οι άνθρωποι, που Τον πληγώνουμε με τις αμαρτίες μας. Ήταν εκείνες οι πληγές, ναι, συνεχίζουν όμως να υπάρχουν. Τον πληγώνουμε με τις αμαρτίες μας, με την επιπολαιότητά μας, με την: «Α, καλός είμαι, δεν έχω κάνει και τίποτα», με το να μη νοσταλγούμε το να Τον αγγίξουμε, να το νοσταλγώ.

Άμα θα ‘ρθει το παιδάκι σας από το εξωτερικό, ή γέννησε η νύφη σας, η κόρη σας, και φέρει το εγγονάκι στο σπίτι, το παιδάκι, τι θα πείτε: «Α, καλώς ήλθες»; Ή θα ορμήξετε να το αγκαλιάσετε, να το σφίξετε στην αγκαλιά σας και να πείτε: «Καμάρι μου, λεβεντιά μου, ζωή μου».

Τον Χριστό, που μας δίδει αιώνια ζωή; Ε, καλά. Αφού δεν τολμώ να μπω μέσα μου, δεν τολμώ να μπω μέσα μου. Και επαναπαύομαι στο ότι: Καλός άνθρωπος είμαι, καλή μάνα, καλή πεθερά, καλή νύφη, καλός γαμπρός, καλή, και ξέρω εγώ.

Και παρακάτω; Εάν δεν αγγίξουμε με νοσταλγία το μυστήριο του αγγίγματος του Θεού, δε θα κάνουμε τίποτα. Έχουμε κλειστά παράθυρα, και πώς θα μπει ο ήλιος μέσα; Ο ήλιος είναι απ’ έξω. Περιμένει. Άνοιξε το παράθυρο, παιδί μου. Άνοιξε το παράθυρο, νοστάλγησε τον ήλιο να μπει μέσα σου, να σ’ αγγίξει ο Κύριος.

Γιατί πάμε εμείς να αγγίξουμε τον Κύριο, αλλά αν μας πει: «Μη μου άπτου», πώς θα Τον αγγίξω; Γιατί είπε το: «Μη μου άπτου», γιατί ήταν γυναίκα; Όχι βέβαια. Και λένε πολλά και όχι ευσταθή πράγματα. Γιατί λέει: «Μη με αγγίζεις, διότι δεν ανέβηκα ακόμη στον ουρανό». Όχι γιατί είσαι αμαρτωλή, όχι γιατί είσαι γυναίκα, όχι γιατί έρχεσαι και με πλησιάζεις ως άνθρωπος. Όχι. Ήξερε η Μαρία πώς έπρεπε να πλησιάσει.

Αλλά: «Όύπω αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου». Τι σημαίνει αυτό; «Ακόμη δεν ανέβηκα. Διότι όταν θα ανεβώ, θα στείλω τον άλλον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο, που θα σας τα διδάξει πάντα» (Ιω.16,6-8).

Χωρίς Πνεύμα Άγιο στη ζωή μας δεν κάνουμε τίποτα. Γι’ αυτό και στην Θεία Λειτουργία, το έχω πει πολλές φορές, στο “Τα Σά εκ τω Σων” λέμε: «Κατάπεμψον το Πνεύμα Σου το Άγιον». Όχι για να μεταρρυθμίσει το ψωμί και το κρασί σε σώμα και αίμα Χριστού, αυτά τα έκανε ο Λόγος του Θεού. Το λέει σαφέστατα ο Ιερός Χρυσόστομος και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Αλλά να έρθει το Πνεύμα το Άγιο σ’ αυτά, τα προκείμενα δώρα και σε μένα. Γιατί πώς θα αγγίξω; Εγώ είμαι χορτάρι, αυτά είναι φωτιά. Πώς θα τ’ αγγίξω, αν δεν έχω Πνεύμα Άγιο;

Και το λέω πάντα, πώς μια γυναίκα αγγίζει το ταψί στον φούρνο που καίει; Τα χέρια της; Πάει, βάζει ένα γάντι και μπορεί και το αγγίζει. Αυτό το γάντι είναι το Πνεύμα το Άγιο. Αν δεν το ‘χω, κάηκα.

Αγαπητοί μου, λέει ο Κύριος: «Έλα να με αγγίξεις, διότι αν δε σε καλέσω, αν δε σε καλέσω, δεν μπορείς να Με αγγίξεις. Δεν μπορείς να Με αγγίξεις. Ξέρω Εγώ, ξέρει ο Πατήρ, λέει, ποιους καλεί για να Με αγγίξουν, ξέρει».

Και το έλεγε αυτό όταν ήταν και ο Ιούδας εκεί, ήταν και άλλοι άνθρωποι εκεί, οι οποίοι όταν άκουσαν ότι πρέπει να φάνε το σώμα και το αίμα του Χριστού, τη σάρκα και το αίμα Του, έφυγαν. Δεν το άντεξαν. «Ε, σου λέει, τι πράγματα είναι αυτά;» Και λέει και στους μαθητές: «Θέλετε να φύγετε; Φύγετε κι εσείς (Ιω.6,67). Πάτε, καλοί άνθρωποι, κυκλοφορήστε μέσα στον κόσμο, στην οικογένεια, παντού, κυκλοφορήστε. Αλλά πρόσεξε, λέει, ο ένας αρπάζεται και ο άλλος αφήνεται» (Μτθ.24,39-41). Δυο μαζί θα αλέθουν. Δυο μαζί θα οργώνουν. Δυο μαζί θα κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Δυο μαζί, ο άντρας, η γυναίκα, ναι. Αλλά ο ένας θα αρπάζεται στην Βασιλεία του Θεού και ο άλλος θα αφήνεται. Γιατί; Γιατί δε θέλησε να τον αγγίξει ο Κύριος και δε νοστάλγησε, δε νοστάλγησε τον Κύριο.

Το θέμα δεν είναι να ‘μαστε  καλοί άνθρωποι, να κουβεντιάζουμε ωραία πράγματα, να συζητούμε και να λέμε χίλια δυο και να μελετούμε, και, και χίλια δυο. Είναι να νοσταλγήσω. Αν διαβάζω και δε νοσταλγώ τον Κύριο: «Κύριε, έλα να σ’ αγγίξω, έλα να μ’ αγγίξεις, έλα να ενωθούμε, να γίνουμε ένα και οι δυο».

Και αν δεν αγγίξω και τις πληγές των αδελφών μου, των ανθρώπων που σε αυτή τη ζωή τους περιφρονούμε, πονάνε για μας, πονάνε για τον Χριστό. Εμείς όμως τους ζηλεύουμε, τους φθονούμε, τους κακοποιούμε, τους οδηγούμε στο μαρτύριο. Χίλια δυο άλλα πράγματα αυτά. Αυτά τι είναι; Οι πληγές που φορτώνουμε στο σώμα του Χριστού, ο πλησίον μας. Είναι οι πληγές που κουβαλάει ο Χριστός. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ανταναπληρώ τα υστερήματα των παθημάτων του Χριστού» (Κολ.1,24) Είμαι κι εγώ συμμέτοχος στα παθήματα του Ιησού Χριστού, ο οποίος ακόμα πάσχει και περιμένει.

Πώς θα Τον πλησιάσουμε; Ως αδιάφοροι, άσχετοι, με φίλημα προδοτικό του Ιούδα; Καλός ήταν ο Ιούδας, θαύματα έκανε, αλλά δεν μπήκε μέσα στον εαυτό του, στον τάφο του εαυτού του δεν μπήκε. Να αγγίξει τον εαυτό του και να τον καθαρίσει, για να μπορέσει και ο Κύριος ν’ έρθει να τον αγγίξει.

Πώς; Λέει ο προφήτης: «Πρώτα, λέει, θα καθαρίσεις τον εαυτό σου και μετά θα πλησιάσεις ν’ αγγίξεις τον Θεό» (Ψαλμ.23,3 & Ιακ.4,8). Όχι με το σώμα, με την καρδιά, με το συναίσθημα, με το βίωμα. Αν δεν έχουμε πνευματικό συναίσθημα και έχουμε ανθρωπισμό μέσα μας, ανθρωπισμό, δεν κάνουμε τίποτα. Καλά θα περάσουμε σ’ αυτή τη ζωή, θα φάμε, θα πιούμε, θα βολευτούμε, παιδιά, θα κάνουμε, ναι. Αλλά στο τέλος θα πει ο Κύριος:

– Ουκ οίδα υμάς.

– Δε με ξέρεις Κύριε; Ερχόμουνα στην εκκλησία. Δε με ξέρεις;

– Ουκ οίδα υμάς, εργάται της ανομίας (Λουκ.13,7).

Και ανομίας εργάτης είναι καθένας που δεν ελέγχει τον εαυτό του για να βρει μέσα του τον νόμο του Θεού και να τον εφαρμόσει και να νοσταλγήσει.

Όχι να πάω να εξομολογηθώ, γιατί: «Πω πω! Έχω πολλές αμαρτίες, πάμε να τις πούμε να τελειώνουμε». Γιατί μας πίεσαν, γιατί μας είπαν: «Πρέπει να εξομολογηθείς, πρέπει».

Πρέπει να το βιώσω, να πω: «Κύριε, πώς να Σ’ αγγίξω εγώ ο αμαρτωλός. Βίωσα, κατάλαβα τον εαυτό μου, τον κατάλαβα, δεν υπήρχε κουβέντα. Τον κατάλαβα. Θέλω να Σ’ αγγίξω. Πώς; Καθάρισέ με και τότε με χαρούμενη προσωπικότητα, με χαρούμενη διάθεση, θα Σ’ αγγίξω και θα μ’ αγγίξεις (Ιακ.4,8) και μαζί θα πορευτούμε στην Βασιλεία του Θεού».

Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.

Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.