ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Άξιος όποιος μ΄αγαπάει πιο πολύ”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ”
Ματθ. ι΄37- 38

ΚΕΙΜΕΝΟ

32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 33 ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

37 Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.

27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

32 «Έτσι λοιπόν, όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο. 33Όποιος, όμως, με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο».

37.Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μητέρα του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα. Kαι όποιος αγαπάει το γιο ή την κόρη του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα. 38Kαι όποιος δεν παίρνει το σταυρό του να με ακολουθήσει, δεν είναι άξιος για μένα.

   27Aποκρίθηκε τότε ο Πέτρος και του είπε: «Δες! Eμείς τ’ αφήσαμε όλα και σε ακολουθήσαμε. Tι θα συμβεί, λοιπόν, σ’ εμάς;» 28Kι ο Iησούς τους είπε: «Σας βεβαιώνω, πως εσείς που με ακολουθήσατε, στο ξεκίνημα της νέας αναστημένης ζωής, τότε που ο Γιος του Aνθρώπου θα καθίσει στο θρόνο της δόξας του, θα καθίσετε κι εσείς πάνω σε δώδεκα θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Iσραήλ. 29Kι ο καθένας που άφησε σπίτια ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, εκατονταπλάσια θα πάρει και θα κληρονομήσει ζωή αιώνια. 30Όμως, πολλοί πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και τελευταίοι, πρώτοι».  

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2025

ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, Ματθ. ι΄37 – 38

Άξιος όποιος μ΄αγαπάει πιο πολύ.

Σήμερα στο Ιερό Ευαγγέλιο ακούμε κάτι που λέει ο Κύριος για τον εαυτό Του σε σχέση με εμάς. Κάτι που αν το έλεγα εγώ ή εσείς ή η μάνα και ο πατέρας στα παιδιά του θα το λέγαμε: «Τι εγωιστής είναι αυτός! Τι θέλει; Όλα δικά του τα θέλει;»

Τι λέει λοιπόν ο Κύριος: «Αυτός που αγαπάει τη μάνα και τον πατέρα του πιο πολύ από μένα, δε μου είναι άξιος. Και αυτός που αγαπάει τον αδελφό, την αδελφή, τους συγγενείς του πιο πολύ από μένα, δε μου είναι άξιος» (Ματθ.ι,37-38).

Το καταλαβαίνετε; Μ’ αγαπάει πιο πολύ από μένα. Δηλαδή; Αγαπάμε τον Κύριο. Τον αγαπάμε. Λέτε; Τον αγαπάμε; Πώς το αποδεικνύουμε ότι αγαπάμε, με λόγια;

Λέει κάπου ο Κύριος ότι: «Αυτός που λέει ότι με αγαπάει, αλλά δεν αγαπάει τον αδελφό του, λέει ψέματα» (Α΄ Ιω.4,20). Γιατί αυτόν που βλέπει, που δεν βλέπει, λέει ότι τον αγαπάει. Μα αυτόν που βλέπει; Άρα πώς λες ότι αγαπάς αυτόν που δε βλέπεις, που δε φαίνεται, ενώ δεν αγαπάς αυτόν που φαίνεται; Γιατί άραγε το λέει αυτό ο Κύριος;

Έχουμε μέριμνα εμείς να αγαπάμε τον Κύριο; Τον Κύριο. Άσχετα με το τι κάνουμε με τους άλλους ανθρώπους. Τον Κύριο φροντίζουμε να Τον αγαπούμε;

Θα μου πείτε πώς να εκδηλώσω την αγάπη μου προς τον Κύριο; Έχουμε τρόπους να εκδηλώσουμε την αγάπη μας προς τον Κύριο. Τι κοινωνήσαμε προηγουμένως, Σώμα και Αίμα Χριστού. Αυτό το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι το Μυστήριο της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησία, Μυστήρια: Ιεροσύνη, βάπτισμα, γάμος κτλ. Θεία Κοινωνία, λατρεία, εσπερινός κτλ. Ιεροσύνη, ιερείς. Εμείς όλοι είμαστε ένα σώμα με το σώμα του Ιησού Χριστού. «Ο τρώγων Μου την Σάρκα και πίνων Μου το Αίμα, εν Εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιω.στ.54). Και είμαστε όλοι ένα, μέλη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, μέλη ενός σώματος του Ιησού Χριστού. Και όλο αυτό λέγεται Εκκλησία.

Εκκλησία δεν λέγονται τα κτίρια. Αυτά είναι ένας χώρος απλώς για να μπορέσουμε να τελέσουμε τα Μυστήριά μας. Όταν γκρεμίσουν οι εκκλησίες δε σημαίνει ότι τελειώσαμε. Τα μυστήρια τελούνται, και στο ύπαιθρο και παντού. Άρα λοιπόν αυτό που λέγεται Εκκλησία πέρα από τους τοίχους, τα ντουβάρια, πάω καθαρίζω την Εκκλησία, την αγαπώ την Εκκλησία, ανάβω τα καντήλια, κάνω τούτο, κάνω εκείνο, πέρα από αυτό. Αυτό είναι εφήμερο. Θα τελειώσει μια μέρα. Ναι μεν έχει έπαινο, αλλά θα τελειώσει. Το άλλο δεν τελειώνει.

Ποιο; Λέει ο Κύριος σε μια.. προς τους μαθητές του, και δεν το έχουμε προσέξει αυτό στη ζωή μας: «Ο θερισμός λέει είναι πολύς. Οι εργάτες όμως είναι λίγοι» (Ματθ.θ,37). Άρα τι θέλει να πει εδώ; Ότι ο Κύριος θέλει να δουλέψει για να μας σώσει. Δεν έχει εργάτες.

Μην πάει το μυαλό σας στην εποχή μας που δεν έχει εργάτες για να δουλέψουν. Όλοι θέλουμε ένα γραφείο και άμα τους πεις δουλειά… Είχαμε στο μοναστήρι στο Στόμιο κάποιον που τον καλούσαμε για εργασία και μας ρωτούσε από το τηλέφωνο: «Τι να φέρω μαζί μου;» Άμα του λέγαμε φέρε φτυάρι, έφερνε. Αν του λέγαμε φέρε κασμά, δεν ερχότανε .O κασμάς είναι βαριά δουλειά. Δεν ερχότανε.

Άρα, λοιπόν, θέλει εργάτες ο Κύριος. Το σκεφτήκατε ποτέ να παρακαλέσετε τον Κύριο, όλοι μαζί να παρακαλέσουμε τον Κύριο να βγάλει εργάτες στον χώρο της εκκλησίας του; Αυτό θα πει αγαπώ την Εκκλησία. Ψάχνει ο Κύριος. Ψάχνει. Ψάχνει. Εργάτες. «Θέλω εργάτες».

Αν αγαπώ την Εκκλησία θα πήγαινα και θα έλεγα: «Εγώ Κύριε να ‘ρθω. Εγώ Κύριε να έρθω να σε υπηρετήσω. Ναι. Εγώ να έρθω να σε υπηρετήσω».

Αλλά ξέρετε, υπάρχει κάτι στη ζωή μας που δεν το δίνουμε σημασία όπως πάρα πολλά άλλα. Λέμε πολλές φορές: «Αυτός πάει για παπάς. Είναι καλό παιδί». «Πάει για παπάς». Ο παπάς δεν πηγαίνει. Ο παπάς γίνεται. Γίνεσαι παπάς. Δεν πηγαίνεις για παπάς. Είναι βλάσφημο να λέμε: «Γίνομαι παπάς». Πότε ξεκινάει κανείς να γίνεται παπάς; Ξέρετε πότε ξεκινάει; Από την ημέρα που το παιδί σαραντίζει στην Εκκλησία. Από τότε ξεκινάει να γίνει παπάς. Έχετε προσέξει όταν είναι αγόρι το παίρνουμε και το πάμε μέσα στο ιερό πίσω από την Αγία Τράπεζα και το ξαναβγάζουμε και το παραδίδουμε. Αυτό σημαίνει: «Κύριε, σου παραδίδω το παιδί μου». Όπως έκανε η Αγία Άννα τον γιό της, τον Σαμουήλ. «Σου παραδίδω. Κάντον ό,τι θέλεις. Απλώς εγώ το μεγαλώνω ώστε εσύ αργότερα να βρεις έτοιμο έδαφος και να διδάξεις αυτά που θέλεις». Και όταν είναι κοπέλα, την φέρουμε εδώ μπροστά στην Ωραία Πύλη, για να πούμε: «Ναι Κύριε, και αυτή η κοπέλα θα ετοιμαστεί να γίνει πρεσβυτέρα». Ποιος από εμάς το λέει αυτό; Κανένας μας.

Άρα βλέπετε, δεν αγαπάμε την Εκκλησία. Θέλουμε παπάδες. «Α πού είναι ο παπάς, τι κάνει ο παπάς, τι κάνει τούτο, τι κάνει εκείνο». Έχετε σκεφτεί ότι τα παιδιά σας, στα επόμενα χρόνια, δε θα βρίσκουν παπά για να τελέσουν μια Θεία Λειτουργία; Από που ξεφυτρώνουν οι παπάδες; Έτσι βρέχει και βγαίνουν οι ιερείς μας; Και πως οι ιερείς γίνονται σωστοί και συνετοί; Έτσι στο ξαφνικό πήραμε ένα πτυχίο θεολογίας, πήραμε διδακτορικό, πήραμε μεταπτυχιακό; Άχρηστα είναι αυτά. Αυτά είναι απλώς τυπικά προσόντα.

Οι Απόστολοι ξέρετε τι λέγανε; «Εμείς, λέει, δε μιλάμε από μόνοι μας. Δεν είμαστε διδαγμένοι από ανθρώπους. Είμαστε διδακτοί Θεού» (Α΄Κορ.β,13). Ποιος από εμάς φροντίζει να πει τον εαυτό του: «Είσαι διδακτός Θεού; Διδάσκεσαι από τον Θεό;» Ποιος από εμάς λέει στο παιδί του: «Παιδάκι μου, αυτό που κάνεις δεν το διδάσκει ο Θεός». Το να είσαι αγενής -τα είπαμε και την άλλη φορά-, το να είσαι ασεβής, το να μη μιλάς στον πατέρα σου σωστά, στη μάνα σου σωστά. Αυτά είναι βασικότατα στοιχεία στη ζωή μας.

Κι όμως, ενώ αυτά είναι βασικότατα στοιχεία, με τι ασχολούμαστε; Με την κάρτα του πολίτη. Θα πάρω κάρτα ή δε θα πάρω; Είπα θα σας το πω, θα το πω άλλη φορά, δε θα το πω τώρα. Κυκλοφορεί πολύ ανοησία στην εποχή μας. Κάρτα του πολίτη. Όχι το να γίνω έτσι όπως θέλει ο Θεός και να εργαστώ στο θέλημα του Θεού. Μπα, δεν μας τρομάζει αυτό. Το ότι θα μείνω έξω από τον Παράδεισο; Δε με τρομάζει αυτό. Το ότι θα μείνω έξω από την αγορά, με τρομάζει. Την οποία αγορά θα τη χάσω.

Άρα τι κάνουμε στη ζωή μας; Τι αγάπη έχουμε για την Εκκλησία; Που να πούμε: «Κύριε, πονάω για την Εκκλησία σου. Θέλω να βγουν εργάτες».

Πάμε καμιά φορά σε κανέναν εσπερινό ή καμιά άλλη εκδήλωση, και σου λέει ο άλλος: «Τι είναι αυτά που μας είπες; Δε μας άρεσαν». Ωραία, έλα εσύ να κάνεις κάτι καλύτερο. Έλα εσύ να δουλέψεις καλύτερα. «Δε μ’ αρέσει ο δεσπότης, δε μ’ αρέσει ο παπάς της ενορίας, δε μ’ αρέσει…» Κατηγορούμε, κατακρίνουμε ιερείς, παπάδες, χίλια δυο. Έκανες εσύ κανένα παιδί παπά για να κάνει κάτι το καλύτερο;

Το να κατηγορώ έναν μπογιατζή, γιατί δεν ξέρει να μπογιατίσει. Πολύ ωραία, εύκολο είναι. Να κατηγορούμε είναι εύκολο. Φτιάξ’ το εσύ αυτό, αφού αυτός δεν το κάνει καλά. Φτιάξ’ το εσύ αυτό. Αφού δεν μπορείς να το κάνεις, τότε γιατί γκρινιάζεις και διαμαρτύρεσαι; «Μαγείρεψε γυναίκα ένα φαγητό». Πολύ ωραία, δε σου αρέσει. Έλα εσύ να φτιάξεις καλύτερο. «Έλα εσύ άντρα να φτιάξεις καλύτερο». «Έλα εσύ, κοπέλα μου, να σιδερώσεις καλύτερα τα ρούχα σου». «Έλα εσύ, αγοράκι μου, να βγάλεις λεφτά για να έχεις να τρως, γιατί ξοδεύεις, ξοδεύεις, ξοδεύεις».

Πού μεγαλώνουμε τελικά; Έξω από την εκκλησία μεγαλώνουμε. Γιατί ό,τι αγαπάμε, το θέλουμε κοντά μας. Θέλουμε να είμαστε και εμείς εκεί μέσα. Δεν είναι δυνατόν δύο ερωτευμένοι άνθρωποι, ο ένας να είναι από εδώ και ο άλλος να είναι από εκεί. Θέλουμε να είμαστε μαζί. Αν αγαπώ την εκκλησία θέλω να είμαι εκεί μαζί της.

Λέει στο Άσμα Ασμάτων ότι: «Κοιμήθηκε κάποια στιγμή η νύμφη». Συμβολικό, πολύ ωραίο συμβολικό βιβλίο. «Κοιμήθηκε και ήρθε ο Νυμφίος, τον οποίο αναζητούσε, και χτυπούσε την πόρτα». Και λέει: «Αδελφή μου, νύμφη μου, αγαπητή μου, άνοιξε με. Άνοιξε με». Και λέει η νύμφη: «Πού τώρα; Τώρα έπεσα να κοιμηθώ, έβγαλα τα ρούχα μου, έπλυνα τα πόδια μου. Τώρα πού να σε ανοίξω;» Και έφυγε ο Νυμφίος (ΆσμΑσμ.ε,2-6).

Έτσι λέμε και εμείς. «Τι, χτυπάει η καμπάνα Κυριακή πρωί; Πφ, τώρα! Πάω εγώ εκκλησία; Είμαι κουρασμένος, έχω δουλειές. Έχω να πάω στα χωράφια, έχω να πάω από εδώ, έχω να πάω από εκεί. Καλά, εντάξει». 

Και έφυγε ο Νυμφίος. Και μετά κατάλαβε τι έκανε και πήγε να ανοίξει την πόρτα, για να βρει τον Νυμφίο. Και όποιος έπιασε το πόμολο, λέει, γέμισαν τα χέρια με άρωμα, με ευωδία.

Πού είναι αυτά τα βιώματά μας για την εκκλησία μας; Πού είναι; Μας αρέσει να βλέπουμε έναν καλό παπά. Μας αρέσει να βλέπουμε μια καλή εκκλησία. Τα παιδιά μας; Τα παιδιά μας; Ο εαυτός μας; «Όχι, θα τα βρίσκω έτοιμα». Και μετά θα πει ο Κύριος: «Τι θέλεις, να μπεις στον Παράδεισο; Ετοίμασες τίποτε για τον Παράδεισο;» Προσέξτε! «Ετοίμασες τίποτε για τον Παράδεισο;»

Τι να ετοιμάσω; Μα εμείς θα είμαστε το στόλισμα του Παραδείσου. Τα λουλούδια του Παραδείσου. Όπως λέμε για τους Αγίους Πατέρες που γιορτάζουν, οι Άγιοι πάντες, που γιορτάζουν σήμερα. «Τα μυρίπνοα άνθη. Τα μυρίπνοα άνθη» (Δοξαστ.Αγ.Πατέρων). Πατέρες, γεμάτη η Εκκλησία μας, με Αγίους. Τα άνθη της Εκκλησίας, εμείς είμαστε. Και του Παραδείσου τα άνθη, εμείς είμαστε. Άρα λοιπόν, τι φτιάχνω τον εαυτό μου; Τον φτιάχνω άνθος ή τον φτιάχνω γαϊδουράγκαθα. Και θα μου πει ο Κύριος: «Δε σε θέλω. Έχεις αγκάθια. Φύγε».

Αγαπητοί μου, ας χωνέψουμε: απ’ τη μάνα, που είναι η Εκκλησία, δε ζητάμε μόνο. Δίδουμε κιόλας. Στη μάνα μας. Αν ζητάμε, ζητάμε, ζητάμε. Κάποιες στιγμή θα στερέψει. Η μάνα που θηλάζει το παιδί της, κι έχουμε την Παναγία την Γαλακτοτροφούσα, γι’ αυτόν τον λόγο. Θηλάζει. Αλλά τρώει κιόλας. Παίρνει κιόλας. Δε δίνει.

Άρα λοιπόν, αγαπητοί μου, ας προσέχουμε την Εκκλησία μας, καλύτερα και από το σπίτι και τον άντρα μας και τα παιδιά μας. Γιατί είπε: «Αυτός που δε μ’ αγαπάει περισσότερο από τον πατέρα και τη μάνα -αυτό εννοεί, να θυσιαστώ για την Εκκλησία- αυτός δε μου είναι άξιος» (Ματθ.ι,37-38)..

Και όμως ο Κύριος, με τόση αγάπη, λέει  στην Παλιά Διαθήκη: «Εάν η μάνα σου, κάποια στιγμή, μπορεί να σε ξεχάσει-  δεν ξεχνάει ποτέ η μάνα του παιδί, αλλά αν καμιά φορά το ξεχάσει- να θυμάσαι ότι Εγώ δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ.  Σε έχω γράψει εδώ στο χέρι και σε βλέπω πάντα. Και σε θυμάμαι πάντα» (Ης.49,15-16).

Εμείς που έχουμε γραμμένη την Εκκλησία; Στα παπούτσια μας; Στο παλιά μας τα παπούτσια; Δε βαριέσαι. Ωραία θέλω να την βρίσκω. Έτοιμη θέλω να την βρίσκω. Γάμο θέλω να κάνω. Βαπτίσεις θέλω να κάνω. Το ένα θέλω να κάνω. Το άλλο θέλω να κάνω. Το πώς κρατιέται μια Εκκλησία, δε με ενδιαφέρει. Αλλά αυτό δεν είναι επίγειο. Είναι αιώνιο.

Την Εκκλησία του Χριστού, ξέρει ο Κύριος: «Συντήρησον αυτήν Κύριε δια της Θεοτόκου» (Αγίου Ρωμανού του μελωδού – κοντάκιον εις τους Αγίους Πάντας), είπαμε στο κοντάκιο σήμερα. Τη συντηρεί ο Κύριος με την Παναγία που μας θρέφει. Αλλά κάποια στιγμή θα πει η Παναγία: «Παιδιά με στραγγίσατε -πνευματικά εννοώ-, πνευματικά με στραγγίσατε, δε δίδετε τίποτα. Ούτε παιδιά στην Ιεροσύνη δίδετε, ούτε τον εαυτό σας τον εθελοντισμό στον χώρο της Εκκλησίας δίδετε από αγάπη και από ευσέβεια τίποτα δε δίνετε. Τι να σας κάνω, θα πει ο Θεός; Δε μου είστε άξιοι». Αλλά όχι για μας, να μην πει ότι δεν είμαστε άξια παιδιά Του.

Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.

Διόρθωση προσαρμογή και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.