ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ – ΑΓΙΑΣ ΜΕΛΑΝΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΑΣ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:

«Μία ευχή χωρίς αντίκρισμα»

.

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΕΛΑΝΗΣ

Τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία κατατάχθηκε μεταξὺ τῶν ἐπίσημων θεσμῶν τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, κάποιες κυρίες τῆς ἀνώτερης ἀριστοκρατίας τῆς Ρώμης, σαγηνευμένες  ἀπὸ τὶς διηγήσεις γιὰ τοὺς ἀσκητικοὺς ἄθλους τῶν μοναχῶν τῆς Αἰγύπτου καὶ ἀπὸ τὰ φλογερὰ κηρύγματα τοῦ ἁγίου Ἰερωνύμου, ἀπέταξαν τὶς ματαιότητες τοῦ κόσμου γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὴν στενὴ ἀτραπὸ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Οἱ ἅγιες Ἀσέλλα, Φαβιόλα, Μαρκέλλα, ἡ ἁγία Παύλα καὶ ἡ κόρη της Εὐστοχία, ἡ ἁγία Μελάνη ἡ Πρεσβυτέρα καὶ ἡ ἐγγονὴ της Μελάνη ἡ Νεωτέρα, ποὺ τιμοῦμε σήμερα, ἐγκατέλειψαν πλούτη, δόξα καὶ τρυφηλὸ βίο, γιὰ νὰ ἀφοσιωθοῦν στὴν ἀγαθοεργία καὶ στοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες, εἴτε στὴν ἴδια τὴν Ρώμη, εἴτε στοὺς Ἁγίους Τόπους.
Ἡ Βαλέρια Μελάνη γεννήθηκε τὸ 383 καὶ σὲ ἡλικία μόλις δεκατεσσάρων ἐτῶν ὑποχρεώθηκε νὰ νυμφευθεῖ παρὰ τὴν θέλησή της τὸν Πινιανό, ἕναν στενὸ συγγενὴ της. Μόλις ὁλοκληρώθηκε ἡ γαμήλια τελετή, πρότεινε στὸν νεαρὸ σύζυγό της νὰ ζήσουν ἐν παρθενία∙ μετὰ ἀπὸ ἀρχικὲς ἀντιρρήσεις, ἐκεῖνος τῆς πρότεινε νὰ ἐξασφαλίσουν πρῶτα ἀπογόνους ἀποκτώντας δύο παιδιά, καὶ κατόπιν ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἀποτάξουν τὸν κόσμο. Ἀπέκτησαν μία κόρη, τὴν ὁποία ἀφιέρωσαν ἀμέσως στὸν Κύριο. Καὶ ἐνῶ φαινομενικὰ ζοῦσε τὴν κοσμικὴ ζωὴ πλούσιας ἀριστοκράτισσας, ἡ νεαρὴ Μελάνη ἄρχισε ὡστόσο νὰ φορᾶ τρίχινο χιτώνα κάτω ἀπὸ τὶς μεταξωτὲς ἐσθῆτες καὶ νὰ σκληραγωγεῖται. Τὸ 403, ἔφερε πρόωρα στὸν κόσμο ἕναν γιὸ ποὺ πέθανε λίγο ἀργότερα, καὶ ἡ ἴδια γλύτωσε τὸν θάνατο μόνον ἀφοῦ ἀπέσπασε τὴν ὑπόσχεση τοῦ συζύγου της ὅτι δὲν θὰ σταθεῖ ἐμπόδιο στὸν βαθύτερο πόθο της. Ἡ γιαγιὰ της, Μελάνη ἡ Πρεσβυτέρα, εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ τὴν προηγούμενη χρονιά, μετὰ ἀπουσία τριάντα ἑπτὰ ἐτῶν, γιὰ νὰ στηρίξει καὶ νὰ ἐνθαρρύνει τὴν ἀπόφασή της. Τέλος, μετὰ τὸν θάνατο τῆς κόρης τους καὶ τοῦ πατέρα τοῦ Πινιανού, οἱ δύο σύζυγοι ἀπελευθερώθηκαν ἀπὸ κάθε δεσμό∙ ἐγκατέλειψαν τὴν πολυτελὴ κατοικία τους, ἀποσύρθηκαν σὲ κτῆμα τους στὰ περίχωρα τῆς Ρώμης καὶ ἀφοσιώθηκαν στὴν μέριμνα γιὰ τοὺς ταξιδιῶτες, τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς φυλακισμένους. Ἡ Μελάνη ἔφτιαξε μὲ τὰ ἴδια της τὰ χέρια ἕναν τρίχινο χιτώνα γιὰ τὸν Πινιανό, καὶ μιμούμενη τὸ παράδειγμα Ἐκείνου ὁ ὁποῖος πλούσιος ὢν ἐπτώχευσε ὥστε ἐμεῖς μέσα ἀπὸ τὴν πτωχεία του νὰ πλουτίσουμε (βλ. Β΄ Κορ. 8,9), ἄρχισε νὰ ἐκποιεῖ τὴν τεράστια περιουσία της, γιατὶ ἐκείνη κι ὁ Πινιανός εἶχαν δεῖ σὲ ἐνύπνιο ὅτι ἔπρεπε νὰ περάσουν ἕναν τοῖχο ὑψηλὸ πρὶν διαβοῦν τὴν στενὴ πύλη ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τὸ ἐγχείρημα ὅμως δὲν ἦταν καὶ τόσο εὔκολο: τὰ κτήματά τους ἁπλώνονταν σὲ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία: στὴν Βρετανία, στὴν Ἀφρική, στὴν Ἱσπανία, στὴν Ἰταλία, καὶ οἱ ἐπαύλεις τους ἦταν τόσο πολυτελεῖς ποὺ μόνο ὁ αὐτοκράτορας θὰ μποροῦσε νὰ τὶς ἀγοράσει. Ἡ ἀνακατανομὴ τόσου πλούτου ἔθετε σὲ κίνδυνο τὴν ἴδια τὴν οἰκονομία τοῦ κράτους, καὶ κάποιοι συγγενεῖς τους, μέλη σημαίνοντα τῆς Συγκλήτου, ἔκαναν ὅτι μποροῦσαν γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὴν ὑλοποίηση τοῦ ἐγχειρήματος. Τελικά, χάρις στὴν παρέμβαση τῆς αὐτοκράτειρας, ἡ Μελάνη ἀπελευθέρωσε 8.000 δούλους της, δίνοντας στὸν καθένα τρία χρυσὰ νομίσματα∙ κατόπιν, μὲ τὴν μεσολάβηση ἀνθρώπων ἔμπιστων, δαπάνησε ἄφθονο χρυσὸ σὲ Δύση καὶ Ἀνατολὴ: σχεδὸν παντοῦ ἵδρυσε ναοὺς καὶ μοναστήρια∙ χρυσός, πολύτιμοι λίθοι, σκεύη καὶ ἀνεκτίμητα ὑφάσματα ἀφιερώθηκαν στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ∙ ἀπέραντες ἐκτάσεις παραχωρήθηκαν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ προϊὸν τῆς πώλησής τους διανεμήθηκε σὲ ἐλεημοσύνες. Ὅταν οἱ Γότθοι τοῦ Ἀλαρίχου κατέλαβαν τὴν Ρώμη (410) κι ἔσπειραν τὸν τρόμο σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία, οἱ δύο σύζυγοι κατέφυγαν μαζὶ μὲ ἑξήντα παρθένους καὶ τριάντα μοναχούς, στὴν Σικελία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Βόρειο Ἀφρική, ὅπου ὁλοκλήρωσαν τὴν ἐκποίηση τῶν περιουσιακῶν τους ἀγαθῶν ἱδρύοντας μονὲς καὶ συνδράμοντας τὰ θύματα τῆς βαρβαρικῆς εἰσβολῆς.
Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολουθεῖ μοι (Ματθ. 19,21). Ἀντίθετα ἀπὸ τὸν πλούσιο νέο τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ Μελάνη μὲ χαρὰ ἀποποιήθηκε τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Κύριο. Ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς περιουσίας, ἐπιδόθηκε στὸν στίβο τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων. Ἦταν μόλις τριάντα ἐτῶν καὶ τόσο φλεγόταν ἀπὸ τὸν πόθο γιὰ τὸν Κύριο, ὥστε ὑποτάχθηκε σὲ σκληραγωγία ἀντάξια τῶν πλέον ἔμπειρων ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου, δίχως νὰ κάνει κανένα συμβιβασμὸ μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ἀπὸ μικρὴ εἶχε ἀνατραφεῖ μὲς στὴν τρυφή. Φοροῦσε πάντα ἕναν τρίχινο χιτώνα καὶ μετὰ ἀπὸ σταδιακὴ ἄσκηση πέρασε ὅλο τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της νηστεύοντας πέντε ἡμέρες τὴν ἑβδομάδα καὶ τρώγοντας λίγη τροφὴ τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακή. Μόνο μετὰ ἀπὸ ἐπίμονες παρακλήσεις τῆς μητέρας τῆς Ἀλβίνης, ἡ ὁποία τὴν ἀκολουθοῦσε παντοῦ, συγκατατέθηκε νὰ καταλύει λίγο ἐλαιόλαδο τῆς τρεῖς ἡμέρες μετὰ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Τροφὴ της ἦταν ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων καὶ τὰ συγγράμματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποία διάβαζε στὰ λατινικὰ καὶ στὰ ἑλληνικά. Μετὰ σύντομη ἀνάπαυση δύο ὡρῶν, ἔμενε ξάγρυπνη ὅλη τὴν νύχτα καὶ δίδασκε στὶς παρθένους ποὺ τὴν εἶχαν ἀκολουθήσει ὅτι ἡ ἁγνότητα πρέπει νὰ συνδέεται μὲ τὴν ἀγρυπνία καὶ τὴν διάπυρο προσδοκία τοῦ Νυμφίου. Παρὰ τὸν ὅλο καὶ μεγαλύτερο πόθο της νὰ ζεῖ μόνο γιὰ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀφιερώνει ὅλο τὸν χρόνο της ἀπερίσπαστη στὴν προσευχή, δὲν μποροῦσε νὰ ἀποσυρθεῖ στὴν ἡσυχία ἐξαιτίας τῶν πολλῶν τῆς ὑποχρεώσεων∙ ἀφιέρωνε λοιπὸν τὶς ἡμέρες σὲ ἔργα φιλανθρωπίας καὶ στὴν πνευματικὴ καθοδήγηση  τῶν ὑποτακτικῶν της καὶ τὶς νύχτες της μόνο στὸν Θεό, κλεισμένη σὲ ἕνα εἶδος κιβωτίου, ὅπου δὲν μποροῦσε κὰν νὰ τεντώσει τὰ πόδια της. Στὶς ἐπιθέσεις τοῦ δαίμονα τῆς κενοδοξίας ἀντέτασσε τὴν καταφρόνησή της καὶ καλλιεργοῦσε τέτοιο πνεῦμα πραότητας πρὸς ὅλους ὥστε στὶς παραμονὲς τοῦ θανάτου της μποροῦσε νὰ λέει ὅτι ποτὲ δὲν ἀποκοιμήθηκε ἔχοντας θυμὸ στὴν καρδιά.
 Μετὰ ἑπτὰ χρόνια στὴν Ἀφρική, πῆγε νὰ προσκυνήσει στοὺς Ἁγίους Τόπους, μαζὶ μὲ τὴν μητέρα της καὶ τὸν σύζυγό της, ποὺ εἶχε γίνει πλέον πνευματικὸς της ἀδελφός. Σταμάτησε στὴν Ἀλεξάνδρεια γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν ἅγιο Κύριλλο. Στὰ Ἱεροσόλυμα, περνοῦσε ὅλες τὶς ἡμέρες στὸν ναὸ τῆς Ἀναστάσεως, καὶ ὅταν μὲ τὸ ἡλιοβασίλεμα ἔκλειναν οἱ πύλες τοῦ ναοῦ, πήγαινε στὸν Γολγοθὰ καὶ περνοῦσε ἐκεῖ τὶς νύχτες. Ταξίδεψε ἐκ νέου στὴν Αἴγυπτο καὶ ἐπισκέφθηκε τοὺς ὁσίους ἐρημίτες τῆς Νιτρίας καὶ κατόπιν ἐγκαταστάθηκε στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, σὲ ἕνα μικρὸ κελλὶ ἀπὸ σανίδες, ποὺ εἶχε βάλει ἡ μητέρα της νὰ φτιάξουν κατὰ τὴν ἀπουσία της. Ἐγκαταβίωσε ἐκεῖ ἐπὶ δεκατέσσερα ἔτη (417-431). Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Τεσσαρακοστῆς, ἀπὸ τὰ Θεοφάνεια ἕως τὸ Πάσχα, κλεινόταν στὸ κελλὶ της, φορώντας τρίχινο χιτώνα, ξαπλώνοντας πάνω σὲ τέφρα καὶ σποδό, χωρὶς νὰ δέχεται κανέναν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μητέρα της, τοῦ Πινιανού καὶ τῆς νεαρῆς έξαδέλφη της Παύλας, κόρη τῆς ἁγία Παύλας. Ὁ αὐστηρὸς αὐτὸς ἐγκλεισμὸς δὲν τὴν ἐμπόδισε ὡστόσο νὰ ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ της στὰ ζητήματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτρεφε διάπυρο ζῆλο γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ μὲ σθένος ἀντιτάχθηκε στοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Πελαγίου, ποὺ ἔδιναν ὑπερβολικὴ σημασία στὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου∙ ἀκολουθοῦσε τὴν διδαχὴ τοῦ ἁγίου Ἰερωνύμου, τὸν ὁποῖο συνάντησε στὴν Βηθλεέμ, καὶ τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου, ὁ ὁποῖος ἔτρεφε γιὰ κείνην μεγάλο θαυμασμὸ καὶ τῆς ἀφιέρωσε τὸ ἔργο του Περὶ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος (418).
Ὅταν ἐκοιμήθη ἡ μητέρα της (431), ἡ Μελάνη ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση καὶ ἵδρυσε στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν μοναστήρι, τὸ ὁποῖο ἀκολούθησε τὸ ρωμαϊκὸ λειτουργικὸ τυπικὸ καὶ χάρις στὴν δραστηριότητα τοῦ Πινιανοῦ σύντομα ἔφθασε νὰ ἀριθμεῖ ἐνενήντα παρθένους. Μὲ ἄκρα ταπείνωση, ἡ ὁσία ἀρνήθηκε νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγουμενία∙ διόρισε ἠγουμένη μιὰν ἄλλη μοναχή, καὶ ἀρκέστηκε νὰ παρέχει πνευματικὴ διδασκαλία μὲ τοὺς λόγους καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τῆς βιοτής καὶ τῶν ἔργων της. Ὅπως ὁ Κύριος κατέστη καὶ ἐκείνη διάκονος πάντων καὶ πασὼν: ἐπισκεπτόταν κρυφίως καὶ παρηγοροῦσε τὶς ἀδελφὲς ποὺ ἀρρώσταιναν καὶ ἀναλάμβανε τὰ πλέον ταπεινὰ διακονήματα. Δίδασκε τὶς ἀδελφὲς νὰ καθαγιάζουν σῶμα καὶ ψυχὴ διὰ τῆς παρθενίας, τὶς συμβούλευε νὰ ἐξασκοῦν ἀδιάκοπα τὴν βία ἐκείνη ποὺ συνιστᾶ ὁ Κύριος (Ματθ. 11,12) γιὰ νὰ ἀποκόψουν κάθε ἴδιον θέλημα καὶ στὸ θεμέλιο τῆς ὑπακοῆς νὰ ἀποδομήσουν τὸν πνευματικὸ ναὸ τῶν ἀρετῶν. Χρησιμοποιώντας παραδείγματα ἀπὸ τοὺς Βίους τῶν Πατέρων, τὶς παρότρυνε νὰ ἐπιμένουν στὸν πνευματικὸ ἀγώνα, νὰ ἐπαγρυπνοῦν ἐνάντια στὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, νὰ συγκεντρώνουν μὲ ζῆλο τὸ νοῦ τους στὴν νυκτερινή προσευχή, καὶ κυρίως νὰ ἔχουν ἀγάπη μεταξὺ τους. «Πάσα ἀρετὴ καὶ πάσα ἄσκησις ματαία ἐστὶ ἄνευ ἀγάπης. Ὁ διάβολος εὐκόλως μιμεῖται πάσας τὰς ἀρετὰς ἡμῶν, καὶ μόνον ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ταπείνωσις κατατροπώνουν αὐτῶν», ἔλεγε. Ὁ πνευματικὸς της ἀδελφὸς Πινιανός ἐκοιμήθη τὸ 432. Τὸν ἔθαψε πλάι στὴ μητέρα της Ἀλβίνα, κοντὰ στὸ σπήλαιο ὅπου ὁ Χριστὸς  εἶχε προφητεύσει στοὺς μαθητὲς Του τὸν ἀφανισμὸ τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἐγκαταβίωσε ἐπὶ τέσσερα χρόνια σὲ ἕνα κελλὶ δίχως κανένα ἄνοιγμα, τελείως ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν κόσμο∙ κατόπιν ἀνέθεσε στὸν μαθητὴ καὶ βιογράφο της, τὸν ἱερέα Γερόντιο, νὰ ἱδρύσει ἀνδρώα μονὴ καὶ ἀνέλαβε τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῶν μοναχῶν -σπάνια περίπτωση στὰ χρονικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Πρὸς τὸ τέλος τοῦ 436, μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη μετὰ ἀπὸ παράκληση τοῦ θείου της, τοῦ ἰσχυροῦ Βολουσιανοῦ, ποὺ ἐπέμενε στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων. Φθάνοντας, τὸν βρῆκε σοβαρὰ ἄρρωστο καὶ κατόρθωσε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ πατριάρχη ἁγίου Πρόκλου [20 Νοεμ.] νὰ τὸν πείσει νὰ βαπτιστεῖ πρὶν πεθάνει. Μεγάλη ἀναταραχὴ ἐπικρατοῦσε τότε στὴν Βασιλεύουσα ἐξαιτίας τῆς διαμάχης μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων καὶ τῶν ὀπαδῶν τοῦ αἱρεσιάρχη Νεστορίου∙ ἡ ὁσία Μελάνη ἔδωσε ἀγώνα ὑπὲρ τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος, πρὶν ἐπιστρέψει ἐσπευμένα στὴ μονὴ της στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τὸ ἑπόμενο ἔτος, ἡ αὐγούστα Εὐδοκία πῆγε νὰ προσκυνήσει τοὺς Ἁγίους Τόπους μετὰ ἀπὸ συμβουλὴ τῆς ὁσίας Μελάνης, τὴν ὁποία εἶχε συναναστραφεῖ στὴν Βασιλεύουσα καὶ θεωροῦσε σὰν πνευματικὴ της μητέρα. Πέρα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῆς ἁγίας καὶ τὸ ψυχωφελὲς κλίμα τοῦ μοναστηριοῦ, ἡ αὐτοκράτειρα ζήτησε τὴν συμβουλὴ της γιὰ τὰ πολλὰ ἱδρύματα καὶ τὶς γενναῖες δωρεὲς ποὺ ἔκανε σὲ ναοὺς καὶ μονές.
Ὁ Θεὸς ἐνώτιζε ἀμέσως τὶς δεήσεις τῆς δούλης του ὑπὲρ τῶν ἀσθενῶν∙ ἡ Μελάνη, ὅμως, γνωρίζοντας τὶς παγίδες τοῦ δαίμονα τῆς κενοδοξίας, ἔδινε πάντα σὲ ὅσους ζητοῦσαν τὶς προσευχὲς της λάδι ἀπὸ τὶς κανδήλες ποὺ ἔκαιγαν πάνω στὸν τάφο κάποιου μάρτυρος εἴτε ἀντικείμενα ποὺ ἀνῆκαν ἄλλοτε σὲ κάποιον ὅσιο, ὥστε νὰ μὴν νομίζουν ὅτι ἡ ἴαση ὀφειλόταν στὴν δικὴ της ἀρετή.
Ἔχοντας διανύσει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν πορεία τοῦ βίου της, διαρκῶς ἐπιζητώντας τὸν Ἐπουράνιο Νυμφίο, ὁ μόνος της πόθος ἦταν νὰ ἀποδεσμευθεῖ ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτὴ γιὰ νὰ βρεθεῖ μὲ τὸν Χριστὸ (Φιλ. 1, 23). Ἀσθένησε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ στὴν Βηθλεὲμ (439)∙ μόλις ἐπέστρεψε στὰ Ἱεροσόλυμα, συγκέντρωσε γύρω της τὶς μοναχὲς γιὰ νὰ τοὺς ἀφήσει τὶς πνευματικὲς ὑποθῆκες. Τὶς διαβεβαίωσε ὅτι θὰ εἶναι πάντα ἀοράτως παροῦσα μεταξὺ τους, ὅρισε τὸν Γερόντιο ἠγούμενο καὶ πνευματικὸ καὶ τῶν δύο μοναστηριῶν, καὶ κατόπιν ἐκοιμήθη ἤρεμα λέγοντας: «Ὡς τῷ Κυρίω ἔδοξεν, οὕτο καὶ ἐγένετο». Μοναχοὶ ἦλθαν ἀπὸ ὅλες τὶς μονές, τὶς ἐρήμους καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἐσχατιὲς τῆς Παλαιστίνης, καὶ τέλεσαν ὁλονύχτια ἀγρυπνία∙  τὴν ὥρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ, τὰ χαράματα, σκέπασαν τὴν σορὸ της μὲ ἐνδύματα, ζῶνες, κουκούλια καὶ ἄλλα ἀντικείμενα ποὺ εἶχαν λάβει εὐλογία ἀπὸ διάφορους ὁσίους. Ἡ μονὴ τῆς ὁσίας Μελάνης καταστράφηκε τὸ 614, ὅταν οἱ Πέρσες κατάκτησαν τοὺς Ἁγίους Τόπους, μέχρι καὶ σήμερα ὅμως τιμᾶται τὸ σπήλαιό της στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τέταρτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Μαρκ.α΄1-8

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΑΡΧΗ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. 2 Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου· 3 φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ, 4 ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. 5 καὶ ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται, καὶ ἐβαπτίζοντο πάντες ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ ὑπ’ αὐτοῦ ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. 6 ἦν δὲ ὁ Ἰωάννης ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, καὶ ἐσθίων ἀκρίδας καὶ μέλι ἄγριον. 7 καὶ ἐκήρυσσε λέγων· ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ. 8 ἐγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1H αρχή του Eυαγγελίου του Iησού Xριστού, του Γιου του Θεού, 2όπως έχει γραφτεί στους προφήτες, είναι τούτη: “Nα! Πριν από σένα στέλνω εγώ τον αγγελιαφόρο μου. Aυτός θα προετοιμάσει το δρόμο πούναι να διαβείς. 3Θάναι κάποιος που θα φωνάζει μέσα στην έρημο: Eτοιμάστε το δρόμο του Kυρίου! Ίσια κάντε τα μονοπάτια του”! 4Έτσι, λοιπόν, παρουσιάστηκε ο Iωάννης, που βάφτιζε στην έρημο και κήρυττε βάφτισμα μετάνοιας για τη συγχώρηση των αμαρτιών. 5Kι ερχόταν προς αυτόν ο κόσμος απ΄ όλη τη χώρα της Iουδαίας καθώς και οι κάτοικοι της Iερουσαλήμ, και βαφτίζονταν απ΄ αυτόν όλοι στον ποταμό Iορδάνη, αφού εξομολογούνταν τις αμαρτίες τους. 6Kαι ήταν ο Iωάννης ντυμένος με τρίχες καμήλας και φορούσε μια δερμάτινη ζώνη στη μέση του. Kαι για φαγητό έτρωγε ακρίδες και μέλι άγριο.   7Kήρυττε λοιπόν λέγοντας: -Έρχεται κατόπι μου ο δυνατότερός μου, του οποίου εγώ δεν είμαι άξιος ούτε καν να σκύψω και να λύσω το λουρί των υποδημάτων του. 8Eγώ, βέβαια, σας βάφτισα με νερό, εκείνος όμως θα σας βαφτίσει με Πνεύμα Ἁγιο.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οσίως ανύσασα, των αρετών την οδόν, τω Λόγω νενύμφευσαι, ω Ανυσία σεμνή, και χαίρουσα ήθλησας, αίγλη δε απαθείας, λαμπρυνθείσα Μελάνη, ήστραψας εν τω κόσμω, αρετών λαμπηδόνας, και νυν ημίν ιλεούσθε, Χριστόν τον Κύριον.