Θεία Λειτουργία – Yπαπαντή του Σωτήρος Χριστού 2/2/2026
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἠμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβῦτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἠμῶν, χαριζόμενον ἠμὶν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Μία μεγάλη ἀλήθεια κρύβεται στήν ἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς:Ὁ γέροντας καί φθαρείς ἀπό τήν ἁμαρτία κόσμος ὑποδέχεται τό βρέφος καί δι’αὐτοῦ τόν Νέο κόσμο τήν ἀπολύτρωση καί τή σωτηρία. Ὑπαπαντή εἶναι ἡ ὑποδοχή τοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν γέροντα Συμεών. Εἶναι Δεσποτική ἑορτή, ἀλλά συγχρόνως καί Θεομητορική. Εἶναι δηλαδή ἀφιερωμένη στόν Δεσπότη Χριστό, πού βρέφος 40 ἡμερῶν προσέρχεται στόν Ναό, ὅπως ὅριζε ὁ Νόμος γιά τά πρωτότοκα ἀγόρια, ἀλλά συγχρόνως ἑορτάζουμε καί τήν ΠΑναγία μας, πού κι αύτή προσέρχεται νά προσφέρει τή θυσία της προκειμένου νά καθαρισθεῖ ἀπό τή λοχία, ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως ὅριζε ὁ Μωσαϊκός Νόμος γιά τίς μητέρες. Ἡ ἀρχή τῆς ἑορτῆς αὐτῆς βρίκσεται πολύ παλαιά, στά χρόνια πού ὁ λαός τοῦ Θεοῦ οἱ Ἰσραηλίτες, βρίσκονταν αἰχμάλωτοι στούς Αἰγυπτίους. Μία ἀπό τίς δέκα πληγές, μέ τίς ὁποῖες ὁ Θεός τιμώρησε τόν Φαραώ καί μάλιστα ἡ πιό σκληρή, ἦταν ἡ σφαγή ἀπό Ἄγγελο Κυρίου, ὅλων τῶν πρωτότοκων παιδιῶν τῶν Αἰγυπτίων. Ὕστερα ἀπό αὐτήν τήν φοβερή πληγή, ὁ Θεός ζήτησε κι ἀπό τούς Ἰσραηλίτες νά Τοῦ ἀφιερώνουν κάθε πρωτότοκο ἀγόρι, «πᾶν ἄρσεν τό διανοῖγον μήτραν». Ἡ φράση αὐτή «πᾶν ἄρσεν τό τήν μήτραν διανοῖγον» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν ἕνας τύπος, μιά προεικόνιση, γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐφ’ὄσον δέν ἁρμόζει σέ κανένα ἄλλο πρωτότοκο παιδί παρά μόνον στόν Δεσπότη Χριστό, γιατί Αὐτόν κυρίως προτύπωνε τούτη ἡ ἀφιέρωση τῆς φράσης ἐφ’ὅσον μόνον ὁ Κύριος ἄνοιξε τήν παρθενική μήτρα τῆς μητέρας Του καί τήν ἄφησε πάλι Παρθένον. Ἀργότερα ὄταν ἔγινε ἡ Σκηνή τοῦ Μαρτυρίου καί τήν ὑπηρεσία σ’αὐτήν εἶχαν οἱ Λευΐτες, ὁ Θεός τούς ὅρισε τά παιδιά αὐτά ποῦ ἀφιέρωναν στό Θεό΄νά μποροῦν νά ἐξαγοράζονται ἀπό τούς γονεῖς τους.
Ἀκόμα ὁ Μωσαϊκός Νόμος ὅριζε ὅτι καί ἡ γυναίκα πού γεννοῦσε ἀγόρι γιά 40 ἡμέρες ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτη, γι’αὐτό τήν τεσσαρακοστή ἔπρεπε νά πάει στόν Ναό καί νά προσφέρει «ἀμνόν ἐνιαύσιον εἰς ὁλοκαύτωμα καί νεοσσόν περιστερᾶς ἦ τρυγόνα περί ἀμαρτίας….». Ὁ Ἱερέας ἔκανε αὐτή τήν θυσία καί τήν καθάριζε. Ὅποια ὅμως γυναίκα ἦταν πτωχή μποροῦσε νά προσφέρει ἀντί γιά ἀμνό «δύο τρυγόνας ἤ δύο νεοσσούς περιστερῶν…», ὅπως χαρακτηριστικά άναφέρεται στό Λευϊτικό, Βιβλίο τῆς Παλαιάς Διαθήκης. Τό γράμμα αὐτῶν τῶν ἐντολῶν τοῦ Νόμου ἔρχεται νά ἐκτελέσει καί ὁ ἴδιος ὁ Νομοθέτης, ὁ Κύριος μαζί μέ τήν Παναγία Μητέρα Του. Ἔτσι ἡ Θεοτόκος μέ τό Βρέφος καί τόν Ἰωσήφ ἔρχονται στόν Ναό καί ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες δέν πρόσφεραν ἀμνόν γιά τήν πτωχεία τους, ἀλλά, διότι ἀμνός ἀληθινός ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος μέ ἀπόλυτη ὑπακοή στόν Οὐράνιο Πατλερα, πρόσφερε τόν ἐαυτόν Του ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Σὐμφωνα μέ τόν Ἰερό Εὐαγγελιστή Λουκᾶ, ὁ ἀπερινόητος Θεός, ἔφθασε στόν Ναό συγκαταβαίνοντας τόσο ὥστε νά ἐξαγορασθεῖ μέ τήν προσφορά τῶν πτωχῶν, τά περιστέρια ἥ τά τρυγόνια. Σάν μπῆκε στόν Ναό ἐκείνη τή στιγμή κινούμενος ἀπό τό φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔσπευσε νά τόν ὑποδεχθεῖ ἕνας ἄνθρωπος βαθύγερος, ὀνόματι Συμεών, ποῦ ἦταν Δίκαιος καί εὐλαβής καί περίμενε ἐδῶ καί πολλά χρόνια τήν ἐκπλήρωση τῆς προφητείας, πού τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Θεός, ὅτι δηλαδή δέν θά πέθανε πρίν νά δεῖ καί νά ἀγγίξει μέ τά χέρια του τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ὁ γέροντας αὐτός, ἄπλωσε τά τρεμάμενα χέρια του, γιά νά πάρει στήν ἀγκαλιά του τόν Σωτήρα, καί, εὐχαριστῶντας τόν Θεό εἶπε: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλον σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμα σου ἐν εἰρήνη, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ὅ ἠτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καί δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ». Ὁ Δίκαιος Συμεών ἀπό αὐτή τή στιγμή πού κρατᾶ στήν ἀγκαλιά του, τόν χορηγό τής ζωῆς δέν φοβάται τόν θάνατο καί τό διατρανώνει. Τά γεροντικά μάτια τοῦ Συμεών μέ συγκίνηση ἀντίκρυσαν τόν ἐρχόμενο Μεσσία. Ὁ Συμεῶν τόν ὑποδέχεται. Ἡ Παλαιά Διαθήκ ὑποδέχεται τήν Καινή Διαθήκη. Ἡ Παλαιά Διαθήκη τοῦ Ἰσραήλ καί ὁ ἀρχαίος Νόμος ζητοῦσαν διά μέσου του Πρεσβύτη Συμεών νά ἀποσυρθοῦν μπροστά στό φῶς τῆς χάριτος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ γέροντας αὐτός, βλέποντας καί ἀγκαλιάζοντας τόν Χριστό πού εἶχαν προαναγγείλει ὅλοι οἱ Δίκαιοι καί οἱ Προφῆτες ἀπό αἰῶνες, μποροῦσε πιά νά ζητήσει μέ παρρησία ἀπό τόν Θεό νά τόν λυτρώσει ἀπό τά δεσμά τῆς σάρκας καί τῆς φθορᾶς, γιά νά κάνει τόπο στήν αἰώνια νεότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκόμα προλέγει στήν Μητέρα Του ὅτι τήν ψυχή της θά τήν διαπεράσει ὀδυνηρή ρομφαία, πόνος δυνατός, προλέγοντας τή Σταύρωση τοῦ Υἱοῦ της καί ἀκόμα ὅτι ὁ Ἰησοῦς:«θά κεῖται εἰς πτῶσιν κι εἰς ἀνάστασιν πολλῶν…». Τόσο μέ τό πάθος Του, ὅσο καί μέ τήν Ἀνάστασή Του θά εἶναι σημεῖο ἀντιλεγόμενο, πού θά φέρει πτώση στούς ἀσεβεῖς καί ἐξύψωση σέ ὅσους πιστέψουν εἰς Αὐτόν.
Ἐκεῖ στόν Ναό βρισκόταν καί μία γυναίκα ἡ Ἄννα, χήρα ἀπό πολλά ἔτη ὑπηρετοῦσε διαρκῶς τόν Θεό, περιμένοντας τήν ἕλευση τοῦ Μεσσία μέ νηστεία καί προσευχή, προσώρησε μέ χαρά πρός τό Παιδίον καί ἄρχισε νά δοξάζει τόν Θεόν ἀναγγέλοντας σέ ὅλους τήν λύτρωση τοῦ Ἰσραήλ πού ἤδη ἔφθασε.
Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, ΑΘΗΝΑ 2010, Εκδόσεις ΑΘΩΣ.
