19:30μμ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΘΏΝ – ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

«Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ τὰ ἅγια, σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν. Τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ραπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφύραν χλαίναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἥλους, τὴν λόγχην καὶ πρὸ πάντων τὸν σταυρὸν καὶ τὸν θάνατον, ἂ δι ἡμᾶς κατεδέξατο, ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ τοῦ συσταυρωθέντος Αὐτῶ σωτήριον ἐν τῶ σταυρῶ ὁμολογίαν».
Ὁ Χριστὸς δέχθηκε νὰ πάθει γιὰ τὴ δικὴ μας σωτηρία, νὰ νικήσει κατὰ κράτος τὸν κοσμοκράτορα ποὺ δυναστεύει μὲ τὴν ἁμαρτία τὴ σάρκα μας. Ξεντύθηκε τὰ ἐνδύματά του καὶ φόρεσε τὴν «πορφυρᾶν χλαῖναν» γιὰ νὰ ἀποβάλει καὶ ἀπὸ ἐμᾶς τὸν δερμάτινο χιτώνα, ποὺ φόρεσε ὁ Ἀδὰμ ὕστερα ἀπὸ τὴν παρακοή. Πῆρε στὰ χέρια του τὸν κάλαμο, γιὰ νὰ πάψει τὸ κράτος, ἡ ἐξουσία ποὺ εἶχε πάνω μας ὁ Διάβολος. Ἐπάνω στὸ ξύλο σταυρώθηκε ὁ Χριστὸς μας, γιὰ νὰ δείξει τὸ ξύλο τῆς γνώσεως. Γεύτηκε τὸ ξύδι καὶ τὴ χολὴ μὲ τὴν πίκρα της, γιὰ νὰ σβήσει τὴν γλυκιὰ γεύση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ τῆς παρακοῆς καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ἅπλωσε τὰ πληγωμένα ἅγια χέρια του ἐπάνω στὸ Σταυρό, γιὰ νὰ γιατρέψει ἐκεῖνο τὸ παλιὸ ἅπλωμα τῶν χεριῶν τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας πρὸς τὸ δένδρο ποὺ τοὺς εἶχε ἀπαγορευτεῖ  ν’ ἀγγίξουν. Ἀκόμη ἅπλωσε τὰ χέρια του γιὰ νὰ ἑνώσει τὰ ἀπὸ καιρὸ διεστῶτα, δηλαδὴ τοὺς ἀγγέλους μὲ τοὺς ἀνθρώπους, τὰ οὐράνια μὲ τὰ ἐπίγεια. Ἔσβησαν τὰ ἀστέρια καὶ ὁ ἥλιος γιὰ νὰ δείξουν τὸ πένθος τους γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο Θεό. Ἐσκίστηκαν οἱ πέτρες τῆς γῆς γιατὶ ἐπάνω στὸ Σταυρὸ πονοῦσε καὶ ὑπέφερε ἡ πέτρα τῆς ζωῆς, ὁ Χριστός. Ἀνέβηκε στὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν πτώση τοῦ Ἀδάμ. Καὶ οἱ σταυρωτὲς Του, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, ἀνεβασμένοι ἐκεῖ στὸ Γολγοθὰ ποὺ ὁ Ἰησοῦς ὑψώθηκε ἐν μέσω δύο ληστῶν, πανηγύριζαν καὶ ἀπολάμβαναν τὸν ἠθικὸ θάνατο τοῦ Ἰησοῦ. Κανεὶς ἀπὸ τοὺς μαθητὲς Του δὲν τὸν πλησίαζε. Μόνο ἡ Παναγία μητέρα Του καὶ ὁ μαθητὴς Ἰωάννης στέκονταν κάτω ἀπὸ τὸν σταυρό. Μάλιστα ὅταν τοὺς εἶδε πνιγμένους στὸν πόνο καὶ στὴν ὀδύνη τοὺς ἀπευθύνεται μὲ λόγια ἀγάπης καὶ ἔγνοιας: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱὸς σου!», «Ἰωάννη ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου!» Τώρα ὁ υἱὸς μπορεῖ νὰ γείρει ἥσυχα τὴν κεφαλή, ἀφήνοντας ὡς κορυφαία λέξη τοῦ θείου δράματος τὸ «Τετέλεσται». Τελείωσαν ὅλα καὶ νικητὴς περνᾶ στὸ θρίαμβο.
Ὁ ἀδύνατος στὰ μάτια τοῦ κόσμου Ἐσταυρωμένος, ἀρχίζει νὰ δείχνει τὴν παντοδυναμία του πάνω στὸ σταυρό. Σεισμὸς μέγας συγκλονίζει ὁλόκληρη τὴν κτίση. Σχίστηκαν οἱ πέτρες, ἄνοιξαν οἱ τάφοι, νεκροὶ βγῆκαν ἀπὸ τὰ μνήματα, σείστηκαν τὰ Ἱεροσόλυμα, σείστηκε ὁ Ναὸς καὶ τὸ καταπέτασμα σχίστηκε. Σκοτείνιασε ὁ ἥλιος μέσα στὸ μεσημέρι. Τὸ σύμπαν ὁλόκληρο σείσθηκε ἀπὸ τὸ πρωτοφανὲς γεγονός. Ἄλλη σεισμικὴ δόνηση ἔκανε νὰ σεισθεῖ ἕνας ἄλλος σκληρὸς βράχος, ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑκατόνταρχου, ὥστε ἐνώπιον ὅλου τοῦ πλήθους νὰ ὀμολογήσει τὴν μεγάλη ἀλήθεια: Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος!». Ποιὸς τὸν φώτισε νὰ πεῖ μιὰ τέτοια ἀλήθεια; Αὐτὸ ποὺ ὀμολόγησε ὁ Ἑκατόνταρχος εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀλήθεια τῆς πίστης μας.
Ὁ Ἐσταυρωμένος Θεὸς μαζὶ μὲ τὸν σεισμὸ ποὺ ἔκανε τὰ βράχια νὰ σεισθοῦν συγκλόνισε καὶ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τοῦ Ἑκατόνταρχου, ὥστε νὰ δώσει τὴν θαυμαστὴ του διακήρυξη ὅτι: «Ἀληθῶς Υἱὸς Θεοῦ ἦν οὕτως!». Οἱ σεισμικὲς δονήσεις τῆς Παντοδυναμίας τοῦ Ἐσταυρωμένου συγκλόνισαν καὶ τὸν ὄχλο, ὅλον ἐκεῖνο τὸν συρφετό, ποὺ ἄλλοι ἀπὸ περιέργεια καὶ ἄλλοι ἀπὸ ἐμπάθεια εἶχαν ἔλθει νὰ δοῦν τὴν σταύρωση τῶν καταδίκων καὶ ἰδίως τοῦ ἀθώου Ἰησοῦ. Κάνουν τὰ χέρια τους γροθιὰ καὶ χτυποῦν τὰ στήθη τους, δείχνοντας μεταμέλεια. «Καὶ πάντες οἱ συμπαραγενόμενοι, μᾶς λέγει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὄχλοι ἐπὶ τὴν θεωρίαν ταύτην ὑπέστρεφον». Σκληροὶ καὶ ἀγέρωχοι ἀνέβηκαν στὸν Γολγοθά, συγκλονισμένοι κατεβαίνωνουν.
Μεγαλύτερος ὅμως σεισμὸς ἦταν ἐκεῖνος ποὺ ἔγινε στὴν καρδιὰ τοῦ συσταυρωθέντος ληστοῦ. Σείσθηκε, ράγισε καὶ μὲ τὰ χείλη του ὀμολόγησε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἐλθης ἐν τὴ βασιλεία Σου». Αὐτὸς ὁ λόγος του δὲν φανερώνει μόνο θερμὴ πίστη ἀλλὰ προδίδει καὶ βαθιὰ ταπείνωση. Δὲν ζητὰ πρωτοκαθεδρία καὶ διακεκριμένη θέση. Δὲν ζητὰ τιμές. Ἀλλὰ ἁπλῶς καὶ μόνο ζητὰ νὰ τὸν ἐνθυμηθεῖ ὁ Ἰησοῦς. Πόσο δραστικὴ εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ποιὰ θαύματα διενεργεῖ στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ὅταν καλοπροαίρετα ἐπιζητοῦν τὴν σωτηρία τους! Τὸ βλέπουμε ὁλοκάθαρα πὼς στὴν σκληρὴ καὶ τραχεία καρδιὰ τοῦ ληστὴ αὐτοῦ, ποὺ εἶχε διαπράξει μεγάλα κακουργήματα, ἐμπνέει αἰσθήματα ἥμερα, ἅγια καὶ ταπεινά. Κι ὁ καρδιογνώστης Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ, ποὺ δὲν ἔπαψε νὰ ἀποζητᾶ τὸ ἀπολωλός, τοῦ λέγει: «ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῶ Παραδείσω»! Ὦ! χαριέστατος λόγος, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος κάνει κληρονόμον τοῦ Παραδείσου τὸν πρὶν φονέα καὶ κλέπτην. Ὁ ληστὴς ζητοῦσε μιὰ ἐνθύμηση, μιὰ ἄκρη καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ δίνει θέση. «Τί γὰρ ὁρᾶς, βασιλέως ὡς ληστή; Ρωτᾶ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος. Ραπίσματα, ἐμπτύσματα, ἥλους καὶ ξύλον, τὰ τῶν Ἰουδαίων σκώμματα καὶ τὴν λόγχην τῶν στρατιωτῶν γυμνουμένην; Συγκρίνοντας ὁ Ἱερὸς Πατέρας τὸν ληστὴ μὲ τὸν Ἰούδα προσθέτει: «Ὦ τῶν ξένων καὶ παραδόξων πραγμάτων ὁ ληστὴς μετὰ Χριστοῦ καὶ ὁ μαθητὴς Ἰούδας μετὰ τοῦ διαβόλου. Τὸ φῶς γέγονε σκότος καὶ τὸ σκότος εἰς φῶς μετεβάλλετο. Ὁ ἀμνὸς λύκος καὶ ὁ λύκος αμνός…» καὶ τελειώνει: «Ἀμήν, λέγω σοι (λάβε καὶ σὺ τὸ ἀμήν, ὦ ληστά, ὁ σήμερον ληστὴς) σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῶ Παραδείσω». Εἶδες φιλοσοφίαν ληστοῦ; Εἶδες σύνεσιν καὶ διδασκαλίαν;»
Κι ὁ Ἱερὸς Αὐγουστίνος προσθέτει: «Ἀπὸ τοὺς δύο ληστὲς ὁ ἕνας σώθηκε, μὴν ἀπελπίζεσθε! Ἀπὸ τοὺς δύο ληστὲς ὁ ἕνας χάθηκε, μὴν ἐπαναπαύεσθε. Ἀγωνίζεσθε! Μπορεῖτε νὰ γίνετε καὶ σεῖς συμμέτοχοι τοῦ Δικαίου Ληστὴ «ἐν τῶ Παραδείσω»!

Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017