ΚΥΡΙΑΚΗ
“Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΜΑΡΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Τι επιλέγεις; Μέγας ή Δούλος;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΜΑΡΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)”
Μαρκ. 10,32-45

ΚΕΙΜΕΝΟ

 32 Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, 33 ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, 34 καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. 35 Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. 36 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; 37 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. 38 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; 39 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· 40 τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται. 41 καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. 42 ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· 43 οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 44 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· 45 καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

    32Στο μεταξύ, βάδιζαν στο δρόμο ανεβαίνοντας προς τα Iεροσόλυμα, κι ο Iησούς προχωρούσε μπροστά απ΄ αυτούς. Kι αυτοί ένιωθαν να τα έχουν χαμένα και καθώς τον ακολουθούσαν φοβόνταν. Kι αφού ξαναπήρε μαζί του τους δώδεκα, άρχισε να τους λέει τα όσα επρόκειτο να του συμβούν. 33Έλεγε: “Bλέπετε τώρα, ότι ανεβαίνουμε στα Iεροσόλυμα. Eκεί, λοιπόν, ο Γιος του Aνθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους νομοδιδασκάλους και θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στους ειδωλολάτρες, 34και θα τον χλευάσουν και θα τον μαστιγώσουν και θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν, και την τρίτη μέρα θ΄ αναστηθεί”.    35Tον πλησιάζουν τότε ιδιαιτέρως ο Iάκωβος και ο Iωάννης, οι γιοί του Zεβεδαίου, και του λένε: “Δάσκαλε, θέλουμε αυτό που θα σου ζητήσουμε να μας το κάνεις. 36″Tι θέλετε να σας κάνω;” τους ρώτησε εκείνος. 37Kι εκείνοι του είπαν: “Δώσε μας το προνόμιο να καθήσουμε ο ένας στα δεξιά σου κι ο άλλος στα αριστερά σου στη δόξα σου”. 38Tότε ο Iησούς τους είπε: “Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Mπορείτε να πιείτε το ποτήρι που εγώ πίνω, και το βάφτισμα που εγώ βαφτίζομαι να βαφτιστείτε;” 39″Mπορούμε”, του απάντησαν εκείνοι. Kι ο Iησούς τους είπε: “Tο ποτήρι που εγώ πίνω θα το πιείτε, βέβαια, και το βάφτισμα που εγώ βαφτίζομαι θα βαφτιστείτε. 40Tο προνόμιο όμως να καθίσετε στα δεξιά μου και στ΄ αριστερά μου, δεν είμαι εγώ που θα αποφασίσω να σας το δώσω, αλλά θα δοθεί σ΄ εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί.   41Kι όταν τ’ άκουσαν οι δέκα, άρχισαν να αγανακτούν για τον Iάκωβο και τον Iωάννη. 42Tους κάλεσε τότε ο Iησούς κοντά του και τους λέει: “Tο ξέρετε πως εκείνοι που έχουν την πρόθεση να είναι οι άρχοντες των εθνών επιβάλλουν την κυριαρχία τους πάνω σ΄ αυτά, και οι μεγάλοι απ΄ αυτούς, επιβάλλουν πάνω τους την εξουσία τους. 43M΄ εσάς όμως δε θα είναι το ίδιο, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας. 44Kαι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, θα είναι υπηρέτης όλων. 45Aφού και ο Γιος του Aνθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για χάρη πολλών”.

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΜΑΡΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ) , Μαρκ. 10,32-45

Τι επιλέγεις; Μέγας ή Δούλος;

Πάρα πολλές φορές, ο Ιησούς Χριστός, με αυτά που λέει και με αυτά που κάνει, μας -πώς να το πω-, μας πειράζει. Μας πειράζει. Μας δοκιμάζει, μας ελέγχει. Αναλόγως. Θυμηθείτε τον Απόστολο Πέτρο τι του είπε: «Περπάτα πάνω στα κύματα, αφού θες να περπατήσεις, περπάτα. Έχεις μυαλό, έχεις γνώση του τι κάνεις;» Και μετά άρχισε να βουλιάζει.

Στην Αποκάλυψη λέει: «Ο αριθμός αυτού, 666». Πολύ ωραία. «Ο έχω νουν ψηφισάτω» (Αποκ.13,18). Έχεις μυαλό; Άμα έχεις μυαλό. Τι μυαλό; Ψάξε να βρεις ποιος είναι αυτός, σε ποιον ανήκει ο αριθμός.

Γιατί ψάχνεις; Έχεις την αίσθηση ότι έχεις μυαλό; Άρα είσαι άμυαλος. «Γιατί πρέπει να έχεις νουν Χριστού, λέει ο Απόστολος Παύλος, για να γνωρίζεις τα του Θεού».

Δεν μπορούσε να μας το γράψει, άμα ήθελε; Δεν το γράφει. Και μας εμπαίζει, μας κοροϊδεύει, να το πω έτσι. Γιατί φαινόμαστε “οι έξυπνοι“. Ή προς τα πάνω έξυπνοι, ή προς τα κάτω έξυπνοι. Ταπεινοσχημοσύνη, υπερηφάνεια, αναλόγως.

Και σήμερα, δοκίμασε και τους μαθητές, δοκιμάζει και εμάς. «Όποιος θέλει να είναι μεγάλος, να γίνει διάκονος. Και όποιος θέλει να είναι πρώτος, ας είναι πάντων έσχατος».

Λοιπόν, εγώ τι θέλω, εμείς τι θέλουμε να είμαστε; Μεγάλοι;

– Α πα πα! Εγώ μεγάλος, είμαι ανάξιος, εγώ πώς; Εγώ απλώς διάκονος να είμαι, να διακονώ, να υπηρετώ.

– Εσύ τι θέλεις να είσαι, πρώτος;

– Όχι, εγώ θέλω να είμαι δούλος. Δούλος των αλλωνών, να με κάνουν ό,τι θέλουν και να δουλεύω.

Χμ! Εδώ χάσαμε το παιχνίδι. Γιατί, τι σημαίνει μεγάλος, τι σημαίνει πρώτος; Για βάλτε το μέγεθος του μεγάλου, ποιο είναι; Ποιο είναι το μέγεθος του μεγάλου, για τον καθένα μας; Αν πάω και πω ένα πιτσιρίκι, ένα μικρό παιδάκι:

– Πόσο με αγαπάς;

Θα κάνει

– Τόσο.

Ε, πόσο, ούτε ένα μέτρο; Θα πω έναν μεγάλο, μεγαλύτερο. Λοιπόν, έχει μέγεθος, υπάρχει μέγεθος;

– Θέλω να είμαι πρώτος.

– Όχι, εγώ δε θέλω να είμαι πρώτος, θέλω να είμαι δούλος.

Σε ποιον θέλεις να μοιάσεις για να είσαι πρώτος; Για να είσαι πρώτος, πρέπει να έχεις και άλλους από πίσω σου.

Μην κάνουμε σαν τον Τοτό, που έτρεχε, έτρεχε, ήταν πάντα τελευταίος και μία φορά πάει στο σπίτι και λέει:

– Βγήκα πρώτος σήμερα.

– Και πόσοι τρέχατε;

– Ένας, εγώ.

– Μπράβο, είσαι πρώτος.

– Εγώ.

Αγαπητοί μου, ποια είναι τα μεγέθη αυτά; Μεγάλος. Ναι, θέλω να γίνω μεγάλος, θέλω. Γιατί θέλω να γίνω μεγάλος;

Τι κάναμε σήμερα; Κοινωνήσαμε και κοινωνούμε. «Ο αχώρητος παντί, πώς εχωρήθη εν γαστρί», λέει το τροπάριο (Κάθισμα Χριστουγέννων και είναι τετάρτου ήχου, όμως ψέλνεται στον πλάγιο του δευτέρου σε «νενανώ», γιατί ανήκει στα «επείσακτα» λεγόμενα μέλη της βυζαντινής μουσικής). Αυτός που δε χωράει πουθενά, πώς χώρεσε στη μήτρα της Θεοτόκου;

Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχει ένα ψηφιδωτό: Η χώρα του αχωρήτου. Η χώρα του αχωρήτου (Στην Κωνσταντινούπολη βρίσκεται η ‘Μονή της Χώρας). Η χώρα που χωράει Αυτόν που δε χωράει παντού. Αντιφατικά, ε; Και λέει και στο «Βασιλειών», λέει το πολύ ωραίο: «Ιδού ο ουρανός και ουρανός ουρανού (ουρανός και ο ουρανός του ουρανού), ούκ αρκέσουσι Σε» (Γ΄ Βασιλειῶν 8,27). Δε σου αρκούν όλα αυτά. Κι όμως, η Θεοτόκος έγινε η Πλατυτέρα των ουρανών, και χώρεσε τον Αχώρητο.

Ο Ιησούς Χριστός είναι το άλφα και το ωμέγα. Ο Παντοκράτωρ (Αποκ.1,8). «Εγώ είμαι. Εγώ είμαι ο Παντοκράτωρ. Πιστεύεις, δεν πιστεύεις, δικό σου θέμα είναι. Είμαι ο Παντοκράτωρ, είμαι ο εξουσιαστής των πάντων. Όλα είναι κάτω και μέσα στη δική μου σκέπη και εξουσία». Παντοκράτωρ, το είπε κανένας άλλος ότι: «Εγώ είμαι Παντοκράτωρ;»  Θα τον περάσουν για τρελό, όποιος κι αν το πει. Ο Ιησούς Χριστός, όμως, μέσα στους αιώνες αυτό λέει.

Άρα, λοιπόν, εκείνο που πρέπει να κάνω είναι να γίνω μεγάλος. Ναι, να γίνω μεγάλος. Για να χωρέσω Αυτόν που δε χωράει, τον Ιησού Χριστό.

Κοινώνησα σήμερα. Χώρεσε μέσα μου; Χώρεσε; Πώς χωράει μέσα μας ο Κύριος; Λέει ο Απόστολος Παύλος. Και όπως συνηθίζω πάντα, δε λέω ποτέ δικά μου πράγματα. Δεν ερμηνεύω όπως θέλω εγώ. Λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους, στην επιστολή του: «Βρε παιδιά μου, λέει, βρε παιδιά μου. Πλατύνθητε! Εγώ ένας, σας χωράω όλους. Εσείς όλοι, εμένα τον έναν, δε με χωράτε;» (Α΄ Κορινθίους 6,19-20). Τι σημαίνει; Αγάπη. Έχεις αγάπη, φίλε μου; Θα τους χωρέσεις όλους. Μέγας, τόσο μεγάλος, που να χωράς τους πάντες. Όπως ο καλός Θεός τους πάντες χωράει.

Εμείς, όμως, δεν Τον χωράμε στη ζωή μας. Δε χωράει, είμαστε. Γιατί, προσέξτε, τι λέμε στη ζωή μας: «Ε, μικρότητες, αυτά είναι μικρότητες τώρα, άστα». Ναι, μικρότητες. Όταν έχεις μικρότητες, μέσα σου πάθη, ελαττώματα, πώς να χωρέσεις «Αυτόν Τον αχώρητο παντί»; Χωράω, όμως, γιατί γίνομαι κι εγώ μέλος δικό του.

Άρα, όπου είναι Εκείνος είμαι κι εγώ. Αλλά πώς; Με την αγάπη. Έχω εγώ αυτήν την αγάπη που έχει ο Κύριος; Μεγάλος στην αγάπη να γίνω. Μεγάλος. Μπορώ; Και να είμαι διάκονος όλων. Και πρώτος, πρώτος. Εδώ είναι το πιο ωραίο. «Άμα θέλεις να γίνεις πρώτος, να είσαι όλων δούλος». Πρώτος. Πού; Στην αγάπη, πρώτος. Στην διακονία, πρώτος. Πού; Στην εκκλησία. Για να με βλέπει ο πατήρ Νικηφόρος και να μου λέει: «Α, τι καλό παιδί είναι αυτός; Κάνει πολλές δουλειές εδώ, εξυπηρετεί». Καλό είναι αυτό, ναι.

Αυτό λέγεται όμως οφθαλμοδουλεία: «Με βλέπουν, δουλεύω. Δε με βλέπουν, με πλάγια βηματάκια, σηκώνομαι και φεύγω» (Εφ.6,6).

Κι όμως, πρώτος στην αγάπη. Στην οικογένεια ξεκινάμε. Στην οικογένεια ξεκινάμε. Πρώτος στην αγάπη, ο άντρας είναι; Όχι με λόγια, όχι με λουλούδια και τριαντάφυλλα. Πρώτος. Τι σημαίνει πρώτος;

– Εγώ θα σηκωθώ πρώτος το πρωί, δε θα με ξυπνήσουν οι άλλοι. Εγώ πρώτος θα πεταχτώ επάνω και θα αρχίσω τις δουλειές και τις διακονίες στο σπίτι.

– Όχι;

– Α, ναι.

– Πάρε τα σκουπίδια να τα πετάξεις.

– Τώρα θυμήθηκες;

Πρώτος να τα πάρω. Ο άντρας, γιατί σήμερα στην εποχή μας οι άντρες χάθηκαν. Οι άντρες. Αρσενικοί υπάρχουν, άντρες δεν υπάρχουν, που να αναλάβουν όλη την διακονία του σπιτιού και η γυναίκα να είναι εκείνη, η οποία θα διακονεί με τον τρόπο της. Ο άντρας είναι το αφεντικό, είναι η κεφαλή. Κεφαλή όχι μόνο στα λόγια, σε όλα. Πρώτος στην αγάπη.

Και να συναγωνίζονται. «Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι» (Ρωμ.12,10), λέει ο Απόστολος Παύλος. Στην τιμή και στην αξιοπρέπεια να συναγωνίζεστε. Ποιος θα δώσει στον άλλον την προτεραιότητα να είναι πιο πάνω από μένα και εγώ πιο κάτω από εκείνον και να γίνω δούλος, δούλος, υπηρέτης, τότε θα είμαι σπουδαίος. Και το λέω αυτό κυρίως για τους άντρες, γιατί οι γυναίκες εκ φύσεως έχουν το χάρισμα, από τον Θεό, να διακονούν. Οι άντρες έχουν το χάρισμα, από τον Θεό, να ασφαλίζουν. Άρα, λοιπόν, η γυναίκα θα αποκτήσει το χάρισμα να ασφαλίζει αυτά που ο άντρας κάνει και ο άντρας να ασφαλίζει και να προστατεύει το σπίτι του. Το σπίτι, όταν λέμε σπίτι, εννοούμε παιδιά.

– Πρώτος, εγώ θα πάρω το παιδί μου να το παίξω, να το τραγουδήσω, να το μάθω τα μαθήματα που πρέπει, όχι εγώ στην τηλεόραση, όχι στο κινητό.

Τα κινητά, από τη στιγμή που τα ανοίγετε, από την στιγμή που τα ανοίγετε έρχεται κι ένας διάβολος μαζί. Κι ένας διάβολος μαζί. «Διάλεξε, λέει ο Θεός, τον διάβολο με τις βρωμιές;»  Ακόμη και οι διαφημίσεις, βρωμιές έχουν. Και είναι ανόητες οι γυναίκες που κάθονται και τις διαφημίζουν με χίλια δυο πράγματα. Τι είναι; Κρέας είναι, σάρκες είναι; Και δε διαμαρτύρεται καμία γυναίκα, από αυτές τις γυναίκες που μιλάνε για χίλια δυο άλλα πράγματα. Κι οι άντρες αρέσκονται. Σε τι, βρε παιδιά; Στο χιλιοστό της επιδερμίδας; Χιλιοστό είναι, άμα το ξύσεις λιγάκι, βρωμιά και δυσωδία είναι. Τι είναι;

Κι όμως ο διάβολος έρχεται και μας λέει: «Ωραίος ο καρπός. Έλα να τον γευθείς». Ναι, αλλά ο καλός Θεός μου είπε: «Πρόσεχε, πρόσεχε».

Να διακονήσω, λοιπόν. Το πιο ασφαλές μέρος για να διακονήσω  είναι το σπίτι μου. Στα υπόλοιπα θέλει διάκριση. Πού διακονώ; Για να διακονήσω κάπου, πρέπει να ξέρω τι είμαι.

Μικρός είμαι, σε ηλικία; Μπορώ; Είπα να μάσουμε τα χαλιά. Να έρθει ένα παιδάκι πέντε χρονών να πει: «Να βοηθήσω κι εγώ». Μετά χαράς να βοηθήσει. Αλλά όχι να σηκώνει τα χαλιά. Ναι, να μετέχει εδώ να μας τραγουδήσει, να μας κάνει ό,τι έχει να μας κάνει. Να μετέχει, να μάθει, να μάθει. Να μάθει να μετέχει. Αλλά ο καθένας με τον τρόπο του και με το τι είναι.

Είμαι άντρας, είμαι γυναίκα, είμαι μάνα, είμαι σύζυγος. Πού πρέπει να προσφέρω πρώτα τη διακονία μου; Εκεί που προσφέρω τη διακονία μου πάντα.

«Προσέξτε, λέει κάποιος, εκεί που υπάρχει ένας ήλιος, υπάρχει κι ένας ίσκιος». Όπου θα βρείτε ήλιο, δίπλα θα βρείτε κι έναν ίσκιο. Άρα, λοιπόν, όπου υπάρχει αρετή, έρχεται και ο διάβολος και βάζει το σκάνδαλο.

Τρία είναι τα σκάνδαλα τα μεγάλα.

Η φιλαργυρία. Να πάω κάπου και να μετράν χρήματα και να πω: «Πω Πω! Και εμένα μου λείπουν. Να είχα».

Η φιλοδοξία. «Εμένα, κοίταξε, μ’ αφήσαν τελευταίο».

Και η φιληδονία, που έρχεται σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβουμε.

Γλυκά είναι και τα τρία. Όμορφα. Αλλά αν στην αρχή δεν τα κόψουμε και δε φύγουμε μακριά απ’ τον πειρασμό, τότε αυτή η γλύκα θα γίνει πίκρα.

Αγαπητοί μου, να γίνουμε μεγάλοι. Και ξέρετε τι λέει ο προφήτης Ιερεμίας; Κάτι που θα ακουστεί άσχημο, αλλά έχει το μέτρο του. Τι; «Επικατάρατος, ο ποιών τα έργα του Θεού πλημμελώς» (Ιερεμίας 48,10). Επικατάρατος; Ανάλογα με το τι αξίζει στον καθέναν. Αρχίζει από το να μην έχω ευλογία, όταν υπηρετώ τα έργα του Θεού πλημμελώς. Ποια έργα του Θεού; Έργα του Θεού είναι η οικογένεια.

Ποιος ένωσε το ζευγάρι; Ο Θεός. Ο Θεός το ένωσε. Έργα του Θεού είναι η οικογένεια. Δουλεύω πλημμελώς στην οικογένεια, έχασα την ευλογία. Και όσο πλημμελώς ασχολούμαι, τόσο και η ευλογία αυτή που χάνεται, χάνεται, χάνεται, διογκώνεται και γίνεται κατάρα στο τέλος. Δεν έχεις ευλογία.

Πού είναι η ευλογία της εποχής μας; Κατάρα έχει η εποχή μας. Διαζύγιο από εδώ, διαζύγιο από εκεί, πορνείες από εδώ, μοιχείες από εκεί. Διαστροφές από εδώ, διαστροφές από εκεί. Πορνεία με τα μάτια μας, πορνεία με τα λόγια μας. Πού είναι; Πού; Τα έργα, όλα τα έργα, η οικογένεια; Επάγγελμα; Ως ιερεύς εγώ, ως νεωκόρος ο άλλος, ως, ως, ως, ως. Τι είμαστε;

Άρα, λοιπόν, αυτή η κατάρα ξεκινάει από απουσία ευλογίας και μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει.

Και λέει, άλλου πάλι: «Αποκρύβηθι μικρόν όσον όσον, έως αν παρέλθει η οργή Κυρίου» (Ησ.26,20). Η οργή του Θεού, τι είναι; Σαν τη μάνα που φωνάζει στο παιδί: «Θα σε τσακίσω αν δε φύγεις από εκείνες τις βρωμιές». Φωνάζει. Αυτό θα πει οργή του Θεού. «Πρόσεχε!», μας λέει. «Πρόσεχε, είσαι στον πειρασμό κοντά ή μέσα. Φύγε από τον πειρασμό. Θα πάθεις ζημιά, θα αποσύρω τη χάρη μου και την ευλογία μου. Φύγε», φωνάζει. Εμείς όμως, «Κρύψου, λέει, φύγε και άλλαξε τρόπος ζωής».

Αγαπητοί μου, ναι, θα διαλέξουμε το να γίνουμε μεγάλοι στην αγάπη με διάκριση, εξυπνάδα και σοφία και πρώτοι στο να προσφέρω την αγάπη μου. Να την προσφέρω εγώ. Όχι να λάβω, όχι πρώτος να λάβω αγάπη, να δώσω.

Όποιος γκρινιάζει, το έχω πει πολλές φορές, όποιος γκρινιάζει και λέει: «Η πεθερά μου έφερε πίτα και την πήγε στην άλλη τη νύφη σε μένα δεν έφερε τίποτα». Το ‘χασε το παιχνίδι. Όποια πεθερά λέει: «Κοίταξε, ήρθαν τα παιδιά, κάναν Πάσχα σ’ αυτούς, δεν κάνανε σε μένα». Το ‘χασε το παιχνίδι.

Αυτό θα πει “Προσφέρω αγάπη“. «Σ’ αρέσει παιδί μου όπως κάνεις; Πήγαινε, αρκεί να είσαι μέσα στα χέρια του Θεού. Πήγαινε και άσε με μένα. Πήγαινε βόλτα, άσε με μένα, Πάτε να μιλήσετε εσείς, αφήστε με μένα». Χωρίς αίσθημα μειονεκτικότητας, χωρίς αίσθημα γκρίνιας.

Η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μας είναι να είμαστε μόνοι μας, εγώ και ο εαυτός μου, και να βλέπω: «Τι είμαι τελικά, τι έχω μέσα; Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι, έχω άλλα πράγματα μέσα μου».

Αλλά, εμείς όμως με εξυπνάδα και με διάκριση, προχωρούμε στη ζωή μας, για να κατακτήσουμε το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.