Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ

Σοφία Σειράχ, κεφάλαιο 20

30 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (51)
  1. 1

    ΕΣΤΙΝ ἔλεγχος ὃς οὐκ ἔστιν ὡραῖος, καὶ ἔστι σιωπῶν καὶ αὐτὸς φρόνιμος.

    Υπάρχει ἔλεγχος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι καλὸς καὶ ὠφέλιμος, καὶ ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ σιωπᾷ, καὶ αὐτὸς εἶναι φρόνιμος καὶ συνετός.

  2. 2

    ὡς καλὸν ἐλέγξαι ἢ θυμοῦσθαι, καὶ ὁ ἀνθομολογούμενος ἀπὸ ἐλαττώσεως κωλυθήσεται.

    Πόσον προτιμότερον εἶναι νά ἐλέγξῃς τὸν πταίσαντα εἰς σέ, παρὰ νὰ εἶσαι θυμωμένος ἐναντίον του. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ κατόπιν τοῦ ἐλέγχου ἀναγνωρίζει καὶ ὁμολογεῖ τὸ σφάλμα του, θὰ προφυλαχθῇ ἀπὸ ἐπανάληψιν αὐτοῦ καὶ μείωσιν τῆς ὑπολήψεώς του.

  3. 4

    ἐπιθυμία εὐνούχου ἀποπαρθενῶσαι νεάνιδα, οὕτως ὁ ποιῶν ἐν βίᾳ κρίματα.

    Ὅπως εἶναι ἀνίσχυρος καὶ ἄνευ ἀποτελέσματος ἡ ἐπιθυμία εὐνούχου νὰ καταστρέψῃ τὴν παρθενίαν τῆς νεαρᾶς κόρης, ἔτσι ὁμοιάζει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ δίκαιον διὰ τῆς βίας.

  4. 5

    ἔστι σιωπῶν εὑρισκόμενος σοφός, καὶ ἔστι μισητὸς ἀπὸ πολλῆς λαλιᾶς.

    Ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ σιωπᾷ, καὶ ὁ ὁποῖος διὰ τῆς σιωπῆς του ἀποδεικνύεται σοφός· καὶ ὑπάρχει ἄλλος, ποὺ γίνεται μισητὸς ἀπὸ τὴν πολυλογίαν του.

  5. 6

    ἔστι σιωπῶν, οὐ γὰρ ἔχει ἀπόκρισιν, καὶ ἔστι σιωπῶν εἰδὼς καιρόν.

    Δύο εἴδη σιωπῆς ὑπάρχουν. Σιωπᾷ ἕνας, διότι δὲν ἔχει τί νὰ εἴπῃ· καὶ σιωπᾷ ἄλλος, διότι γνωρίζει τὸν κατάλληλον καιρόν, κατὰ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ὁμιλήσῃ.

  6. 7

    ἄνθρωπος σοφὸς σιγήσει ἕως καιροῦ, ὁ δὲ λαπιστὴς καὶ ἄφρων ὑπερβήσεται καιρόν.

    Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος θὰ σιωπᾷ, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ὁ κατάλληλος καιρὸς νὰ ὁμιλήσῃ· ὁ ἀλαζὼν ὅμως καὶ ἀνόητος δὲν θὰ προσέξῃ, ἀλλὰ θὰ ὑπερπηδήσῃ καὶ θὰ παρίδῃ τὸν κατάλληλον χρόνον.

  7. 8

    ὁ πλεονάζων λόγῳ βδελυχθήσεται, καὶ ὁ ἐνεξουσιαζόμενος μισηθήσεται.

    Ἐκεῖνος ποὺ λέγει πολλὰ λόγια, θὰ γίνῃ βδελυκτὸς καὶ ἀηδής, καὶ ἐκεῖνος ποὺ παίρνει μόνος του καὶ ἐξουσιαστικῶς τὸν λόγον, θὰ καταστῇ μισητός.

  8. 9

    ἔστιν εὐοδία ἐν κακοῖς ἀνδρί, καὶ ἔστιν εὕρημα εἰς ἐλάττωσιν.

    Ὑπάρχει εὐόδωσις καὶ πνευματικὴ ὠφέλεια εἰς τὰ κακὰ καὶ τὴν δυστυχίαν ἀνθρώπου, καὶ ὑπάρχει εὔρημα εὐτυχίας, ἡ ὁποία μεταστρέφεται εἰς ἀπώλεια

  9. 10

    ἔστι δόσις, ἣ οὐ λυσιτελήσει σοι, καὶ ἔστι δόσις, ἧς τὸ ἀνταπόδομα διπλοῦν.

    Ὑπάρχει δωρεὰ καὶ δόσιμον ἐκ μέρους σου, ἡ ὁποία, ὡς μὴ προερχομένη ἐξ ἀγαθῶν ἐλατηρίων, δὲν θὰ σὲ ὠφελήσῃ, καὶ ὑπάρχει δόσιμον καὶ ἐλεημοσύνη, διὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἀνταμοιβή σου θὰ εἶναι διπλῆ καὶ πλουσία.

  10. 11

    ἔστιν ἐλάττωσις ἕνεκεν δόξης, καὶ ἔστιν ὃς ἀπὸ ταπεινώσεως ᾖρε κεφαλήν.

    Ὑπάρχει ταπείνωσις καὶ ἐξευτελισμός, προερχόμενα ἐκ ματαίας δόξῃς, καὶ ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ταπεινῆς θέσεως καὶ καταστάσεως ἐσήκωσε κεφάλι καὶ ἀνυψώθη.

  11. 12

    ἔστιν ἀγοράζων πολλὰ ὀλίγου καὶ ἀποτιννύων αὐτὰ ἑπταπλάσιον.

    Ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ ἀγοράζει δίδων ὀλίγα χρήματα διὰ πολλὰ φθηνὰ ὀψώνια καὶ ὁ ὁποῖος εἰς τὴν πραγματικότητα ἐπλήρωσε δι’ αὐτὰ ἑπταπλάσια, ἐπειδὴ τὰ φθηνὰ εἶναι συνήθως καὶ κακῆς ποιότητος.

  12. 13

    ὁ σοφὸς ἐν λόγῳ ἑαυτὸν προσφιλῆ ποιήσει, χάριτες δὲ μωρῶν ἐκχυθήσονται.

    Ὁ σοφὸς καὶ συνετὸς εἰς τὰ λόγια του θὰ καταστήσῃ τὸν ἑαυτόν του προσφιλῆ καὶ ἀξιαγάπητον, τὰ ἀνόητα ὅμως χαριτολογήματα τῶν ἀφρόνων καὶ μωρῶν σκορπίζονται εἰς τὸν ἀέρα καὶ χάνονται.

  13. 14

    δόσις ἄφρονος οὐ λυσιτελήσει σοι, οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀνθ᾿ ἑνὸς πολλοί·

    Τὸ δῶρον, ποὺ θὰ σοῦ κάμῃ ὁ ἄφρων καὶ ἀσύνετος, δὲν θὰ σὲ ὠφελήσῃ, διότι τὰ μάτια, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ σὲ κυττάζῃ διὰ νὰ σὲ ἐκμεταλλευθῇ, ἀντὶ ἐνὸς θά εἶναι πολλά.

  14. 15

    ὀλίγα δώσει καὶ πολλὰ ὀνειδίσει καὶ ἀνοίξει τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς κῆρυξ· σήμερον δανιεῖ καὶ αὔριον ἀπαιτήσει, μισητὸς ἄνθρωπος ὁ τοιοῦτος.

    Ὀλίγα θὰ σοῦ δώσῃ καὶ διὰ πολλῶν θὰ σὲ μεμφθῇ καὶ θὰ σὲ ἐξευτελίσῃ· θὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του σὰν δημόσιος διαλαλητής. Σήμερον θὰ σὲ δανείσῃ καὶ αὔριον θὰ ζητήσῃ ἐπιμόνως τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ δανείου. Ὁ τοιοῦτος εἶναι ἄνθρωπος, ποὺ προκαλεῖ τὸ μῖσος καὶ τὴν ἀποστροφήν.

  15. 16

    μωρὸς ἐρεῖ· οὐχ ὑπάρχει μοι φίλος, καὶ οὐκ ἔστι χάρις τοῖς ἀγαθοῖς μου· οἱ ἔσθοντες τὸν ἄρτον μου, φαῦλοι γλώσσῃ·

    Ὁ ἀσύνετος καὶ ὁ μωρὸς ἄνθρωπος θὰ εἴπῃ: Δὲν ἔχω κανένα φίλον καὶ δὲν ὑπάρχει εὐγνωμοσύνη καὶ ἀναγνώρισις διὰ τὰς εὐεργεσίας καὶ τὰ καλὰ ποὺ κάνω. Αὐτοὶ ποὺ τρώγουν τὸ ψωμί μου, εἶναι κακόγλωσσοι ἐναντίον μου.

  16. 17

    ποσάκις καὶ ὅσοι καταγελάσονται αὐτοῦ; -

    Πόσες φορὲς καὶ πόσοι ἄνθρωποι θὰ γελάσουν εἰς βάρος αὐτοῦ, ποὺ σκέπτεται μὲ τὸν τρόπον αὐτόν;

  17. 18

    ᾿Ολίσθημα ἀπὸ ἐδάφους μᾶλλον ἢ ἀπὸ γλώσσης, οὕτως πτῶσις κακῶν κατὰ σπουδὴν ἥξει.

    Προτιμότερον ὀλίσθημα εἰς τὸ ἔδαφος παρὰ τὸ ὀλίσθημα μὲ τὴν γλῶσσαν. Ἔτσι γρήγορη καὶ καταστρεπτικὴ θὰ ἐπέλθῃ καὶ ἡ πτῶσις τῶν κακῶν.

  18. 19

    ἄνθρωπος ἄχαρις, μῦθος ἄκαιρος· ἐν στόματι ἀπαιδεύτων ἐνδελεχισθήσεται.

    Σὰν τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶναι ἀποκρουστικὸς καὶ δὲν ἔχει ἐπάνω του καμμίαν χάριν, ἔτσι εἶναι καὶ ὁ λόγος ὁ ἀκατάλληλος, ποὺ δὲν λέγεται εἰς τὸν πρέποντα καιρόν· καὶ λόγος τέτοιος θὰ συνεχίζεται ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀμορφώτων καὶ ἀδιαπαιδαγωγήτων,

  19. 20

    ἀπὸ στόματος μωροῦ ἀποδοκιμασθήσεται παραβολή, οὐ γὰρ μὴ εἴπῃ αὐτὴν ἐν καιρῷ αὐτῆς.

    Σπουδαία παροιμία καὶ σοφὸν ἀπόφθεγμα δὲν θὰ γίνῃ δεκτὸν λεγόμενον ἀπὸ τὸ στόμα μωροῦ καὶ ἀνοήτου, διότι δὲν θὰ τὸ εἴπῃ εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν του.

  20. 21

    ῎Εστι κωλυόμενος ἁμαρτάνειν ἀπὸ ἐνδείας, καὶ ἐν τῇ ἀναπαύσει αὐτοῦ οὐ κατανυγήσεται.

    Ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζεται να ἁμαρτήσῃ ἕνεκα στερήσεως τῶν μέσων ὅπως διαπράξῃ τὸ κακὸν καὶ ὅταν εὑρίσκεται ἐν ἀναπαύσει, δὲν τύπτεται ὑπὸ τῆς συνειδήσεως, ἀλλὰ διατίθεται σὰν νὰ μὴ εἶναι ἔνοχος.

  21. 22

    ἔστιν ἀπολλύων τὴν ψυχὴν αὐτοῦ δι᾿ αἰσχύνην, καὶ ἀπὸ ἄφρονος προσώπου ἀπολεῖ αὐτήν.

    Ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος χάνει τὴν ψυχήν του λόγῳ ἐντροπῆς, καὶ θὰ τὴν ἀπολέσῃ ἕνεκα συστολῆς, τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται πρὸς ἄνθρωπον ἀνόητον καὶ ἄφρονα, τὸν ὁποῖον δὲν θέλει νὰ δυσαρεστήση.

  22. 23

    ἔστι χάριν αἰσχύνης ἐπαγγελόμενος φίλῳ, καὶ ἐκτήσατο αὐτὸν ἐχθρὸν δωρεάν. -

    Ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ ἐξ ἐντροπῆς καὶ συστολῆς δίδει ὑποσχέσεις εἰς φίλον του, καὶ ἐπειδὴ εὑρίσκεται εἰς ἀδυναμίαν νὰ ἐκπληρώσῃ ταύτας, τὸν κάμνει καὶ τὸν ἔχει ἐχθρόν του χωρὶς σοβαρὸν λόγον.

  23. 24

    Μῶμος πονηρὸς ἐν ἀνθρώπῳ ψεῦδος, ἐν στόματι ἀπαιδεύτων ἐνδελεχισθήσεται.

    Στίγμα καὶ μομφὴ μεγάλη διὰ τὸν ἄνθρωπον εἶναι τὸ νὰ λέγῃ ψέματα· εἰς τὸ στόμα ὅμως τῶν ἀδιαπαιδαγωγήτων καὶ ἀμορφώτων θὰ συνεχίζεται τὸ ψεῦδος διαρκῶς.

  24. 25

    αἱρετὸν κλέπτης ἢ ὁ ἐνδελεχίζων ψεύδει, ἀμφότεροι δὲ ἀπώλειαν κληρονομήσουσιν.

    Προτιμότερον τὸ νὰ εἶναι κάποιος κλέπτῃς, παρὰ ἐκεῖνος ποὺ συνεχίζει διαρκῶς τὸ ψεῦδος· καὶ οἱ δύο ὅμως θὰ κληρονομήσουν τὴν ἀπώλειαν.

  25. 26

    ἦθος ἀνθρώπου ψευδοῦς ἀτιμία, καὶ ἡ αἰσχύνη αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐνδελεχῶς.

    Ὁ χαρακτὴρ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ λέγει ψέματα, εἶναι ἀνυπόληπτος καὶ περιφρονημένος, ἡ καταισχύνῃ δὲ θὰ εἶναι συνεχῶς παντοτινὸς σύντροφός του.

  26. 27

    ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΒΟΛΩΝ. - ῾Ο σοφὸς ἐν λόγοις προάξει ἑαυτόν, καὶ ἄνθρωπος φρόνιμος ἀρέσει μεγιστᾶσιν.

    ΛΟΓΟΙ ΥΠΟ ΜΟΡΦΗΝ ΓΝΩΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΩΝ - Ὁ συνετὸς καὶ σοφὸς εἰς τὰ λόγια του θὰ προκόψῃ καὶ θὰ προαγάγῃ ἑαυτόν, καὶ ὁ φρόνιμος καὶ μυαλωμένος ἄνθρωπος θὰ εἶναι ἀρεστὸς εἰς τοὺς ἄρχοντας.

  27. 28

    ὁ ἐργαζόμενος γῆν ἀνυψώσει θημωνίαν αὐτοῦ, καὶ ὁ ἀρέσκων μεγιστᾶσιν ἐξιλάσεται ἀδικίαν.

    Ὅποιος ἐργάζεται καὶ καλλιεργεῖ τὴν γῆν, θὰ κάμῃ ὑψηλὴν ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν δεματιῶν τὴν θημωνιάν του, καὶ ἐκεῖνος ποὺ μὲ τὴν φρονιμάδα του ἀρέσκει εἰς τοὺς ἄρχοντας, θὰ ἐξιλεωθῇ καὶ θὰ συγχωρηθῇ διὰ τὰς τυχὸν ἀδικίας του.

  28. 29

    ξένια καὶ δῶρα ἀποτυφλοῖ ὀφθαλμοὺς σοφῶν καὶ ὡς φιμὸς ἐν στόματι ἀποτρέπει ἐλεγμούς.

    Φιλοξενία καὶ δῶρα τυφλώνουν τὰ μάτια καὶ τῶν συνετῶν δικαστῶν καὶ σὰν φίμωτρον εἰς τὸ στόμα ἐμποδιζουν τοὺς ἐλέγχους καὶ τὰς ἐπιτιμήσεις.

  29. 30

    σοφία κεκρυμμένη καὶ θησαυρὸς ἀφανής, τίς ὠφέλεια ἐν ἀμφοτέροις;

    Ἀπὸ σοφίαν, ποὺ παραμένει κρυμμένη, καὶ ἀπὸ θησαυρόν, ποὺ δὲν φαίνεται, ποία ὠφέλεια ὑπάρχει καὶ δύναται νὰ προέλθῃ καὶ ἀπὸ τὰ δύο;

  30. 31

    κρείσσων ἄνθρωπος ἀποκρύπτων τὴν μωρίαν αὐτοῦ ἢ ἄνθρωπος ἀποκρύπτων τὴν σοφίαν αὐτοῦ.

    Προτιμότερος καὶ ἀνώτερος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ κρύβει τὴν μωρίαν του, παρὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ κρύβει τὴν σοφίαν καὶ τὴν ὠφέλιμον γνῶσιν του.