Ψαλμός 103
- 1
(Μασ. 104) ΕΥΛΟΓΕΙ, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε ὁ Θεός μου, ἐμεγαλύνθης σφόδρα, ἐξομολόγησιν καὶ μεγαλοπρέπειαν ἐνεδύσω
Εὐλόγει καὶ δόξαζε, ὦ ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε, τὸν ὁποῖον ἔχω καὶ λατρεύω ὡς μόνον Θεόν μου, ἀπεδείχθης καὶ ἐφανερώθης καθ’ ὑπερβολὴν μέγας ἐν τῇ μαρτυρούσῃ τὴν παντοδυναμίαν καὶ πανσοφίαν σου δημιουργίᾳ σου. Αἶνον καὶ μεγαλοπρέπειαν ἐνεδύθης,
- 2
ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον, ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέρριν·
ρίπτων τριγύρω σου τὸ φῶς καὶ περιβαλλόμενος αὐτὸ ὡς ἱμάτιον καὶ ἑξαπλώνων ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἄκρου τοῦ ὁρίζοντος εἰς τὸ ἄλλο τὸν ἔναστρον οὐρανὸν ὡς σκηνὴν δερματίνην.
- 3
ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ, ὁ τιθεὶς νέφη τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων·
Αὐτὸς εἶναι ποὺ μὲ τὰ ὕδατα τῶν νεφῶν στεγάζει τὰ ἀνώτερα μέρη τοῦ οὐρανίου στερεώματος· ὁ ὁποῖος κατέστησε τὰ ἐλαφρὰ καὶ ταχέως κινούμενα νέφη ἅρμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπιβαίνει καὶ περιπατεῖ φερόμενος ἐπὶ τῶν πτερύγων τῶν ἀνέμων, διευθύνων καὶ ἅρμα καὶ ἀνέμους κατὰ τὴν κυρίαρχον βούλησίν του.
- 4
ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα.
Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἔπλασε τοὺς ἀγγέλους του τόσον ταχεῖς καὶ λεπτοὺς ὡς οἱ ἄνεμοι καὶ τοὺς ὑπηρετοῦντας αὐτὸν ἀΰλους λειτουργούς του μὲ δραστικὴν ἐνέργειαν καὶ φωτεινὴν λαμπρότητα σὰν τοῦ πυρὸς τὴν φλόγα.
- 5
ὁ θεμελιῶν τὴν γῆν ἐπὶ τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς, οὐ κλιθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.
Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁποῖος ἐθεμελίωσε τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ἀσφαλῶν βάσεών της, δὲν θὰ κλίνῃ δεξιὰ ἢ ἀριστερά, καὶ δὲν θὰ ταλαντευθῇ οὐδὲ θὰ κλονισθῇ ἀπὸ αὐτὰς οὐδέποτε εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.
- 6
ἄβυσσος ὡς ἱμάτιον τὸ περιβόλαιον αὐτοῦ, ἐπὶ τῶν ὀρέων στήσονται ὕδατα·
Ἡ ἄβυσσος τῶν ὑδάτων ἄλλοτε ἐσκέπαζεν αὐτὴν ὁλόκληρον, καὶ ὡς ἄλλο ἱμάτιον ἦτο αὐτὴ τὸ περιβόλαιόν της, καὶ ἐπ’ αὐτῶν δὲ τῶν ὀρέων της ἵσταντο ὕδατα καὶ κατεκάλυπτον αὐτά.
- 7
ἀπὸ ἐπιτιμήσεώς σου φεύξονται, ἀπὸ φωνῆς βροντῆς σου δειλιάσουσιν.
Ἀλλ’ ἀντήχησεν ἡ προσταγή σου· καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιτιμητικὴν κραυγήν σου πεφοβισμένα τὰ ὕδατα φεύγουν, ἀπὸ τὴν βροντώδη φωνήν σου δειλιοῦν καὶ ἀποχωροῦν διὰ να ἀποκαλυφθῇ ἡ ξηρά.
- 8
ἀναβαίνουσιν ὄρη καὶ καταβαίνουσι πεδία εἰς τὸν τόπον ὃν ἐθεμελίωσας αὐτά·
Ἀναφαίνονται ἤδη ἀναβαίνοντα πρὸς τὰ ἄνω ὑψηλὰ τὰ ὅρη καὶ ἀποκαλύπτονται οἱονεὶ καταβαίνουσαι πρὸς τὰ κάτω αἱ πεδιάδες· οὕτω δὲ καὶ βουνὰ καὶ πεδιάδες περιορίζονται εἰς τὸν τόπον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐθεμελίωσας καὶ ἐστερέωσας αὐτά.
- 9
ὅριον ἔθου, ὃ οὐ παρελεύσονται, οὐδὲ ἐπιστρέψουσι καλύψαι τὴν γῆν.
Ἔθεσας σύνορον μεταξὺ τῶν θαλασσῶν καὶ τῆς γῆς, τὸ ὁποῖον, ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἀφρίζουν τὰ κύματά των, δὲν θὰ τὸ ὑπερπηδήσουν, οὔτε θὰ ἐπιστρέψουν διὰ νὰ καλύψουν καὶ πάλιν τὴν γῆν.
- 10
ὁ ἐξαποστέλλων πηγὰς ἐν φάραγξιν, ἀνὰ μέσον τῶν ὀρέων διελεύσονται ὕδατα·
Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐξαποστέλλει τὰς πηγὰς νὰ ρέουν μέσα εἰς τὰς φάραγγας καὶ τὰς στενὰς κοιλάδας, διὰ μέσου τῶν ὀρέων διέρχονται τὰ ὕδατά των.
- 11
ποτιοῦσι πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ, προσδέξονται ὄναγροι εἰς δίψαν αὐτῶν·
Τὰ ἄφθονα αὐτὰ νερὰ θὰ ποτίσουν ὅλα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ. Θὰ τὰ δεχθοῦν καὶ θὰ τὰ πίουν εὐχαρίστως οἱ ἄγριοι ὄνοι κατὰ τὴν δίψαν των πρὸς κατάσβεσιν αὐτῆς.
- 12
ἐπ᾿ αὐτὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσει, ἐκ μέσου τῶν πετρῶν δώσουσι φωνήν.
Εἰς τοὺς θάμνους καὶ τὰ δένδρα, ποὺ φύονται παρὰ τὰς ὄχθας αὐτῶν, θὰ κατασκηνώσουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ἀπὸ τὰς τριγύρω πέτρας θὰ ἀναδώσουν τὸ χαρωπὸν κελάδημά των ὡς ὕμνον πρὸς τὸν Προνοητὴν τῶν πάντων Θεόν.
- 13
ποτίζων ὄρη ἐκ τῶν ὑπερῴων αὐτοῦ, ἀπὸ καρποῦ τῶν ἔργων σου χορτασθήσεται ἡ γῆ.
Αὐτὸς εἶναι, ὁ ὁποῖος ποτίζει τὰ ξηρὰ ὄρη μὲ τὰς βροχὰς ποὺ πίπτουν ἀπὸ τὸ στερέωμα, τὸ ὁποῖον σὰν ὑπερῷα καὶ ἐπουράνιον στέγην ἤπλωσεν ὁ Θεὸς ὑπεράνω τῆς γῆς. Ἀπὸ τὴν βροχήν, ἥτις εἶναι καρπὸς τῶν ἔργων σου, θὰ χορταίνῃ ἡ γῆ.
- 14
ὁ ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς·
Αὐτὸς εἶναι, ὁ ὁποῖος ἐκβλαστάνει ἀπὸ τὴν γῆν χόρτον διὰ τὴν διατροφὴν τῶν κτηνῶν, καὶ ἥμερον καὶ χλοερὰν φυτείαν πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν τῶν ἀνθρώπων,
- 15
καὶ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου τοῦ ἱλαρῦναι πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ, καὶ ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει.
ὥστε νὰ ἐξάγῃ ὁ ἄνθρωπος ἄρτον ἀπὸ τὴν γῆν καὶ οἶνον, ὁ ὁποῖος εὐφραίνει τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου· ὥστε νὰ ἱλαρύνῃ καὶ ἁπαλύνῃ μὲ ἔλαιον τὸ πρόσωπόν του ὁ ἄνθρωπος διὰ τῆς ἐπαλείψεως αὐτοῦ καὶ νὰ στηρίζῃ ὁ ἄρτος τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, παρέχων δύναμιν καὶ ἐνίσχυσιν εἰς τὸ σῶμα του.
- 16
χορτασθήσονται τὰ ξύλα τοῦ πεδίου, αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου, ἃς ἐφύτευσας.
Θὰ χορτασθοῦν μὲ τὴν βροχὴν καὶ αὐτὰ τὰ ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν ὀρέων δένδρα, αἱ πελώριαι κέδροι τοῦ Λιβάνου, περὶ τῆς αὐξήσεως τῶν ὁποίων καμμίαν φροντίδα δὲν κατέβαλεν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐφύτευσας ταύτας σύ.
- 17
ἐκεῖ στρουθία ἐννοσσεύσουσι, τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ οἰκία ἡγεῖται αὐτῶν.
Ἐκεῖ, εἰς τοὺς κλάδους τῶν δένδρων, στρουθία μικρὰ στήνουν τὰς φωλεάς των, μεταξὺ δὲ αὐτῶν τοῦ ἐρωδιοῦ (τοῦ τσικνιᾶ) ἡ φωλεὰ προεξέχει ὑψηλότερον ἐκτισμένη.
- 18
ὄρη τὰ ὑψηλὰ ταῖς ἐλάφοις, πέτρα καταφυγὴ τοῖς λαγωοῖς.
Τὰ ὑψηλὰ ὅρη ὥρισεν ὡς τόπον διαμονῆς τῶν ἐλάφων καὶ τῶν ἀγρίων αἰγῶν, τὰς πέτρας δὲ ὡς καταφύγιον τῶν λαγωῶν.
- 19
ἐποίησε σελήνην εἰς καιρούς, ὁ ἥλιος ἔγνω τὴν δύσιν αὐτοῦ.
Ἐποίησεν ὁ Κύριος τὴν σελήνην πρὸς προσδιορισμὸν τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν καιρῶν τοῦ ἔτους καὶ τῶν ἑορτῶν, ὁ ἥλιος δὲ ὡς νὰ ἦτο διὰ νοῦ προικισμένος, γνωρίζει καὶ τὴν ὥραν καὶ τὸ σημεῖον τῆς δύσεώς του.
- 20
ἔθου σκότος, καὶ ἐγένετο νύξ· ἐν αὐτῇ διελεύσονται πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ.
Καθώρισας σὺ νὰ ἐπέρχεται σκότος καὶ δι' αὐτὸ γίνεται νύξ· κατ’ αὐτὴν θὰ περιφέρωνται ἐλευθέρως ὅλα τὰ θηρία τοῦ δάσους.
- 21
σκύμνοι ὠρυόμενοι τοῦ ἁρπάσαι καὶ ζητῆσαι παρὰ τῷ Θεῷ βρῶσιν αὐτοῖς.
Τὰ μικρὰ τῶν λεόντων βρυχῶνται διὰ νὰ ἀρπάσουν καὶ διὰ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Θεὸν φαγητὸν πρὸς κορεσμὸν τῆς πείνης των.
- 22
ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, καὶ συνήχθησαν καὶ εἰς τὰς μάνδρας αὐτῶν κοιτασθήσονται.
Ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ ἰδοὺ πάντα τὰ θηρία συνηθροίσθησαν καὶ εἰς τὰς μάνδρας καὶ τὰ σπήλαιά των θὰ κοιμηθοῦν.
- 23
ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας.
Τότε δὲ μὲ τὰς πρώτας αὐγὰς τῆς ἡμέρας θὰ ἐξέλθῃ ἐκ τῆς κατοικίας του ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸ ἔργον αὐτοῦ καὶ θὰ ἐνασχοληθῇ εἰς τὴν ἐργασίαν του μέχρι τῆς ἑσπέρας.
- 24
ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας, ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτίσεώς σου.
Πόσον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ εἶναι τὰ ἔργα σου, Κύριε· ὅλα καὶ τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα καὶ τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα, καὶ τὰ ὅρη καὶ τὰς πεδιάδας, ὅλα ἀνεξαιρέτως μὲ σοφίαν τὰ ἐδημιούργησας· ἐγέμισεν ἡ γῆ ἀπὸ τὰ κτίσματά σου.
- 25
αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος, ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, ζῷα μικρὰ μετὰ μεγάλων·
Ἰδοὺ καὶ ἡ θάλασσα αὐτή, ἡ μεγάλη καὶ πλατεῖα εἰς ἔκτασιν καὶ χῶρον. Ἐκεῖ ὑπάρχουν ἰχθύες καὶ ἑρπετὰ ἀναρίθμητα εἰς πλῆθος, ἐντὸος αὐτῆς ζοῦν καὶ κινοῦνται ζῶα μικρὰ μαζὶ μὲ μεγάλα.
- 26
ἐκεῖ πλοῖα διαπορεύονται, δράκων οὗτος, ὃν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῇ.
Ἐκεῖ διαπλέουν καὶ διασχίζουν αὐτὴν πλοῖα, φέροντα εἰς ἐπικοινωνίαν τὰς πλέον μεμακρυσμένας χώρας· ἐκεῖ ζῇ καὶ ὁ δράκων οὗτος, τὸ μέγα κῆτος, τὸ ὁποῖον ἔπλασας διὰ νὰ ἐμπαίζῃ τὴν θάλασσαν, ἀδιαφόρων πρὸς τὰς τρικυμίας της ἢ καὶ ἐκσφενδονίζων εἰς ὕψος τὰ ὕδατά της, ὅπως πράττει τοῦτο ἡ φάλαινα.
- 27
πάντα πρὸς σὲ προσδοκῶσι, δοῦναι τὴν τροφὴν αὐτῶν εἰς εὔκαιρον.
Ὅλα τὰ ζῶα αὐτά, τὰ χερσαῖα καὶ τὰ θαλάσσια, ἀπὸ σὲ περιμένουν νὰ τοὺς δώσῃς τὴν τροφήν των εἰς τὴν κατάλληλον ὥραν.
- 28
δόντος σου αὐτοῖς συλλέξουσιν, ἀνοίξαντός σου τὴν χεῖρα, τὰ σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος.
Καὶ ὅταν σὺ δώσῃς ταύτην, θὰ σπεύσουν αὐτὰ νὰ τὴν συλλέξουν. Ὅταν σὺ θὰ ἀνοίξῃς τὴν χεῖρα σου, θὰ σκορπίσῃς τόσα ἀγαθά, ὥστε τὰ σύμπαντα θὰ γεμίσουν ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν εὐεργεσιῶν καὶ δωρεῶν σου.
- 29
ἀποστρέψαντος δέ σου τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται· ἀντανελεῖς τὸ πνεῦμα αὐτῶν, καὶ ἐκλείψουσι καὶ εἰς τὸν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν.
Ἐὰν ὅμως ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου καὶ παύσῃς νὰ ἐνδιαφέρεσαι δι' αὐτά, ὅλα θὰ καταληφθοῦν ὑπὸ ταραχῆς καὶ τρόμου. Θὰ τοὺς ἀφαιρέσῃς τὴν ζωτικὴν πνοήν των καὶ ἀμέσως θὰ ἐκλείψουν καὶ θὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν χοῦν, ἐκ τοῦ ὁποίου τὰ ἔπλασες.
- 30
ἐξαποστελεῖς τὸ πνεῦμά σου, καὶ κτισθήσονται, καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.
Θὰ ἐξαποστείλῃς τὸ ζωοποιὸν καὶ δημιουργικὸν πνεῦμα σου ἐπὶ τῶν νεκρωθέντων καὶ θὰ κτισθοῦν ἀναδημιουργούμενα, καὶ θὰ ἀνακαινίσῃς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.
- 31
ἤτω ἡ δόξα Κυρίου εἰς τοὺς αἰῶνας, εὐφρανθήσεται Κύριος ἐπὶ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ·
Ἂς εἶναι ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἄπαυστος καὶ αἰωνία. Ἂς εὐφραίνεται ὁ Κύριος βλέπων, πόσον καλὰ καὶ ἐν πόσῃ σοφίᾳ ἔχουν ποιηθῇ τὰ ἔργα του.
- 32
ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται.
Αὐτὸς ποὺ ἐν μόνον βλέμμα του ρίπτει εἰς τὴν γῆν καὶ τὴν κάμνει νὰ τρέμῃ καὶ νὰ συνταράσσεται ἀπὸ σεισμούς· Αὐτὸς ποὺ ἀρκεῖ μόνον νὰ θίξῃ τὰ ὅρη καὶ ἀμέσως ταῦτα καπνίζονται ἀπὸ ἐκρήξεις τῶν ἡφαιστείων.
- 33
ᾄσω τῷ Κυρίῳ ἐν τῇ ζωῇ μου, ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω·
Θὰ ᾄδω ᾄσματα αἴνου καὶ δοξολογίας εἰς τὸν Κύριον καθ’ ὅλην τὴν ζωήν μου, θὰ ψάλλω ὕμνους εἰς τὸν Θεόν μου, ἐφ’ ὅσον θὰ ὑπάρχω.
- 34
ἡδυνθείη αὐτῷ ἡ διαλογή μου, ἐγὼ δὲ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ Κυρίῳ.
Εἴθε νὰ ἀρέσῃ εἰς αὐτὸν ἡ διάλεξις καὶ τὸ ποίημά μου τοῦτο. Ἐγὼ δὲ θὰ εὐφραίνωμαι καὶ θὰ ἀπολαμβάνω ἄρρητον χαρὰν δοξολογῶν τὸν Κύριον καὶ ἐπικοινωνῶν πρὸς αὐτόν.
- 35
ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτούς. εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον.
Εἴθε νὰ ἐκλίπουν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τὴν γῆν καὶ οἱ ἄνομοι, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχουν, ἀλλ’ οἱ πάντες νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸν Θεὸν καὶ σύμφωνον μετὰ τῆς ὅλης φύσεως νὰ ἀναπέμπουν εἰς αὐτὸν αἶνον. Εὐλόγει καὶ σύ, ὦ ψυχή μου, τὸν Κύριον.
