Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ

Παροιμίαι, κεφάλαιο 26

28 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (29)
  1. 1

    ΩΣΠΕΡ δρόσος ἐν ἀμήτῳ καὶ ὥσπερ ὑετὸς ἐν θέρει, οὕτως οὐκ ἔστιν ἄφρονι τιμή.

    Όπως κατὰ τὸν θερισμὸν ἡ δροσιά, ποὺ ὑγραίνει καὶ μαλακώνει τὰ στάχυα, καὶ ἡ κατὰ τὸ θέρος βροχὴ εἶναι ἀνεπιθύμητα, ἀλλὰ καὶ ἀσυμβίβαστα πρὸς τὴν κρατοῦσαν θερμοκρασίαν, ἔτσι δὲν ταιριάζει εἰς τὸν ἀσύνετον καὶ ἄφρονα ἡ ἐξουσία καὶ τὸ τιμητικὸν ἀξίωμα.

  2. 2

    ὥσπερ ὄρνεα πέταται καὶ στρουθοί, οὕτως ἀρὰ ματαία οὐκ ἐπελεύσεται οὐδενί.

    Ὅπως τὰ ὄρνεα καὶ τὰ στρουθία πετοῦν ὑψηλὰ καὶ δὲν τὰ πλησιάζει κανείς, ἔτσι καὶ ἡ ἄδικος κατάρα δὲν θὰ πέσῃ καὶ δὲν θὰ βλάψῃ κανένα ἀθῶον.

  3. 3

    ὥσπερ μάστιξ ἵππῳ καὶ κέντρον ὄνῳ, οὕτως ράβδος ἔθνει παρανόμῳ.

    Ὅπως τὸ μαστίγιον χρειάζεται διὰ τὸ ἄλογον καὶ τὸ κεντρὶ διὰ τὸν δυσκίνητον ὄνον, ἔτσι χρειάζονται ἡ ράβδος καὶ αἱ τιμωρίαι διὰ τὰ ἄνομα καὶ ἁμαρτωλὰ ἔθνη.

  4. 4

    μὴ ἀποκρίνου ἄφρονι πρὸς τὴν ἐκείνου ἀφροσύνην, ἵνα μὴ ὅμοιος γένῃ αὐτῷ·

    Μὴ ἀπαντᾷς εἰς τὸν ἄφρονα καὶ αὐθάδη μὲ ἀπρεπῆ καὶ ἀσύνετα λόγια σὰν τὰ ἰδικά του, διὰ νὰ μὴ ἐξισωθῇς μὲ αὐτὸν καὶ τοῦ ὁμοιάσῃς.

  5. 5

    ἀλλὰ ἀποκρίνου ἄφρονι κατὰ τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ, ἵνα μὴ φαίνηται σοφός παρ᾿ ἑαυτῷ.

    Δῶσε ὅμως συνετὴν ἀπάντησιν εἰς τὸν ἄφρονα εἰς ὥραν κατάλληλον, διὰ νὰ καταλάβῃ ὅτι εἶναι ἀνόητος καὶ νὰ μὴ τοῦ περνᾷ ἡ ἰδέα ὅτι εἶναι σοφὸς καὶ αὐτοθαυμάζεται.

  6. 6

    ἐκ τῶν ὁδῶν ἑαυτοῦ ὄνειδος ποιεῖται ὁ ἀποστείλας δι᾿ ἀγγέλου ἄφρονος λόγον.

    Ἐκεῖνος ποὺ διαβιβάζει μὲ ἀνόητον ἄνθρωπον μίαν παραγγελίαν, θὰ ἐντροπιασθῇ, διότι ἐνήργησε μὲ τὸν τρόπον αὐτόν.

  7. 7

    ἀφελοῦ πορείαν σκελῶν καὶ παρανομίαν ἐκ στόματος ἀφρόνων.

    Ἐμπόδισε τὰ πόδια τῶν ἀνοήτων νὰ βαδίσουν καὶ πρόλαβε τὰς ἀνοησίας, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα των. Μὴ τοὺς στέλλῃς νὰ χειρισθοῦν καὶ διεκπεραιώσουν κάποιαν ὑπόθεσίν σου, διότι θὰ σὲ ἐκθέσουν.

  8. 8

    ὃς ἀποδεσμεύει λίθον ἐν σφενδόνῃ, ὅμοιός ἐστι τῷ διδόντι ἄφρονι δόξαν.

    Πρὸς ἐκεῖνον ποὺ ἀφήνει νὰ ξεφύγῃ τὸ λιθάρι ἀπὸ τὴν σφενδόνην χωρὶς νὰ ξέρῃ ποὺ θὰ πάη ἡ πέτρα, πρὸς αὐτὸν ὁμοιάζει καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δίδει ἐξουσίαν καὶ ἀποδίδει τιμὴν εἰς τὸν τρελλὸν καὶ τὸν ἀσυνείδητον.

  9. 9

    ἄκανθαι φύονται ἐν χειρὶ μεθύσου, δουλεία δὲ ἐν χειρὶ τῶν ἀφρόνων.

    Ἀγκάθια δυστυχίας φυτρώνουν εἰς τὸ χέρι τοῦ μεθύσου καὶ ὑποδούλωσις ἀναμένει τὰ χέρια τῶν ἀφρόνων, οἱ ὁποῖοι κατασωτεύουν ἀνωφελῶς τὴν περιουσίαν των.

  10. 10

    πολλὰ χειμάζεται πᾶσα σάρξ ἀφρόνων· συντρίβεται γὰρ ἡ ἔκστασις αὐτῶν.

    Πολλὰ δεινὰ δοκιμάζει κάθε σῶμα ἀφρόνων καὶ ἀσυνέτων ἀνθρώπων, διότι οἱ ὁραματισμοὶ καὶ τὰ σχέδια των διαλύονται ὡσὰν ὄνειρα.

  11. 11

    ὥσπερ κύων ὅταν ἐπέλθῃ ἐπὶ τὸν ἑαυτοῦ ἔμετον καὶ μισητὸς γένηται, οὕτως ἄφρων τῇ ἑαυτοῦ κακίᾳ ἀναστρέψας ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ ἁμαρτίαν. 11α ἔστιν αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν, καί ἐστιν αἰσχύνη δόξα καὶ χάρις.

    Ὅπως ἕνας σκύλος, ὅταν ξαναγυρίσῃ εἰς τὸν ἐμετόν του, γίνεται σιχαμερός, ἔτσι καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς γίνεται ἀηδὴς καὶ ἐπαχθής, ἐὰν ὑπὸ τὴν ὤθησιν τῆς κακίας του ξαναγυρίσῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ἀπὸ τῆς ὁποίας ἐχωρίσθη διὰ τῆς μετανοίας. 11α Ὑπάρχει ἐντροπὴ καὶ συστολὴ ἀξιοκατάκριτοι, ποὺ φέρνει μαζί της τὴν ἁμαρτίαν, ὑπάρχει ὅμως καὶ ἐντροπή, ποὺ εἶναι δόξα καὶ χάρις, διότι ὁδηγεῖ εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν.

  12. 12

    εἶδον ἄνδρα δόξαντα παρ᾿ αὑτῷ σοφὸν εἶναι, ἐλπίδα μέντοι ἔσχε μᾶλλον ἄφρων αὐτοῦ.

    Εἶδον ἄνθρωπον δοκησίσοφον, ποὺ ἐφαντάσθη ὅτι εἶναι σοφός. Ὁ ἄφρων ὅμως ἔχει περισσοτέρας ἐλπίδας διορθώσεως ἀπὸ αὐτόν.

  13. 13

    λέγει ὀκνηρὸς ἀποστελλόμενος εἰς ὁδόν· λέων ἐν ταῖς ὁδοῖς, ἐν δὲ ταῖς πλατείαις φονευταί.

    Ὁ ὀκνηρός, ὅταν ἀποστέλλεται εἰς κάποιαν ἐργασίαν, προβάλλει γελοίας προφάσεις λέγων· εἰς τοὺς δρόμους ὑπάρχει λιοντάρι καὶ εἰς τὰς πλατείας ὑπάρχουν φονιάδες.

  14. 14

    ὥσπερ θύρα στρέφεται ἐπὶ τοῦ στρόφιγγος, οὕτως ὀκνηρὸς ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ.

    Ὅπως ἡ θύρα γυρίζει εἰς τὴν στρόφιγγά της καὶ δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτήν, ἔτσι καὶ ὁ ὀκνηρὸς γυρίζει ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι του καὶ δὲν μετακινεῖται ἀπὸ αὐτό.

  15. 15

    κρύψας ὀκνηρὸς τὴν χεῖρα ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ, οὐ δυνήσεται ἐπενεγκεῖν ἐπὶ στόμα.

    Ὁ τεμπέλης, ἐπειδὴ ἔχει διαρκῶς τὸ χέρι του χωμένον εἰς τὸν κόλπον του καὶ δὲν ἐργάζεται, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸ φέρῃ οὔτε εἰς τὸ στόμα του νὰ φάγῃ.

  16. 16

    σοφώτερος ἑαυτῷ ὀκνηρὸς φαίνεται τοῦ ἐν πλησμονῇ ἀποκομίζοντος ἀγγελίαν.

    Ὁ ὀκνηρός, ἐπειδὴ ζῇ εἰς βάρος τῶν ἄλλων, φαντάζεται τὸν ἑαυτόν του ἐξυπνότερον ἀπὸ τὸν ὑπηρέτην ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει πολλὰς φορὰς εἰς τοὺς κυρίους του ὅτι ἐπιτυχῶς ἐξεπλήρωσε τὰς ἐντολάς των.

  17. 17

    ὥσπερ ὁ κρατῶν κέρκου κυνός, οὕτως ὁ προεστὼς ἀλλοτρίας κρίσεως.

    Ὅπως ἐκεῖνος, ποὺ κρατεῖ τὴν οὐρὰν σκύλου, κινδυνεύει νὰ δαγκωθῇ ἀπὸ αὐτόν, ἔτσι κινδυνεύει νὰ κτυπηθῇ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἀναμειγνύεται ἀπρόσκλητος εἰς φιλονικίαν ἄλλων.

  18. 18

    ὥσπερ οἱ ἰώμενοι προβάλλουσι λόγους εἰς ἀνθρώπους, ὁ δὲ ἀπαντήσας τῷ λόγῳ πρῶτος ὑποσκελισθήσεται,

    Ὅπως οἱ ὑπὸ θεραπείαν φρενοβλαβεῖς ἀπευθύνουν προσβλητικὰ λόγια πρὸς τοὺς περαστικοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὅποιος ἀπαντήσῃ εἰς αὐτοὺς πρῶτος θὰ κουρελιασθῇ καὶ θὰ ἐντροπιασθῇ ἐκ μέρους των, διότι αὐτοὶ ἔχουν τὸ ἀκαταλόγιστον,

  19. 19

    οὕτως πάντες οἱ ἐνεδρεύοντες τοὺς ἑαυτῶν φίλους, ὅταν δὲ ὁραθῶσι, λέγουσι ὅτι παίζων ἔπραξα.

    ἔτσι δὲν εἶναι ὑγιεῖς τὰς φρένας καὶ ὅσοι στήνουν παγίδας εἰς τοὺς φίλους των καὶ τοὺς ἐπιβουλεύονται. Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἀνακαλυφθοῦν, δικαιολογοῦνται καὶ λέγουν τὸ ἔκαμα αὐτὸ ἀστειευόμενος διὰ νὰ σὲ δοκιμάσω.

  20. 20

    ἐν πολλοῖς ξύλοις θάλλει πῦρ, ὅπου δὲ οὐκ ἔστι δίθυμος, ἡσυχάζει μάχη.

    Μὲ τὰ πολλὰ ξύλα ζωηρεύει καὶ φουντώνει περισσότερον ἡ φωτιά, ὅπου δὲ δὲν ὑπάρχει ὁ ἀσύμφωνος καὶ εὐερέθιστος ἄνθρωπος, ἡ φιλονικία εἶναι ἄγνωστος.

  21. 21

    ἐσχάρα ἄνθραξι καὶ ξύλα πυρί, ἀνὴρ δὲ λοίδορος εἰς ταραχὴν μάχης.

    Ἡ ἐσχάρα εἶναι διὰ τὰ κάρβουνα καὶ τὰ ξύλα διὰ τὴν φωτιά. Ἄνθρωπος δὲ ἐριστικὸς καὶ ὑβριστὴς εἶναι ἀρκετὸς διὰ νὰ ἀνάψῃ ταραχώδης φιλονικία καὶ σύγκρουσις.

  22. 22

    λόγοι κερκώπων μαλακοί, οὗτοι δὲ τύπτουσιν εἰς ταμιεῖα σπλάγχνων.

    Οἱ λόγοι τῶν ἀπατεώνων εἶναι μαλακοὶ καὶ εὐχάριστοι, ἐντυπώνονται ὅμως εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τὴν διαφθείρουν διὰ τοῦ ψεύδους τῆς κολακείας.

  23. 23

    ἀργύριον διδόμενον μετὰ δόλου, ὥσπερ ὄστρακον ἡγητέον. χείλη λεῖα καρδίαν καλύπτει λυπηράν.

    Χρῆμα ποὺ δίδεται μὲ πονηρίαν καὶ ὑστεροβουλίαν, νὰ τὸ θεωρῇς ὡσὰν τὸ ἄνευ περιεχομένου θαλασσινὸν ὄστρακον. Χείλη μαλακὰ καὶ σαγηνευτικὰ σκεπάζουν ὑποκριτικῶς καρδίαν κακήν, διεφθαρμένην καὶ πικράν.

  24. 24

    χείλεσι πάντα ἐπινεύει ἀποκλαιόμενος ἐχθρός, ἐν δὲ τῇ καρδίᾳ τεκταίνεται δόλους.

    Μὲ τὰ χείλη καὶ τὴν ὅλην ἐξωτερικήν του ἐμφάνισιν ὁ ἐχθρὸς προσποιεῖται ὅτι συμφωνεῖ μαζί σου καὶ φαίνεται ὅτι συγκινεῖται καὶ κλαίει, εἰς τὴν καρδίαν του ὅμως μηχανορραφεῖ καὶ δολιεύεται ἐναντίον σου.

  25. 25

    ἐάν σου δέηται ὁ ἐχθρὸς μεγάλῃ τῇ φωνῇ, μὴ πεισθῆς, ἑπτὰ γάρ εἰσι πονηρίαι ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ.

    Ἐὰν ὁ ἐχθρός σου σὲ παρακαλῇ μὲ μεγάλην φωνήν, μὴ τὸν ἐμπιστεύεσαι, διότι μέσα εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του εἶναι κρυμμέναι πολλαὶ πονηρίαι.

  26. 26

    ὁ κρύπτων ἔχθραν συνίστησι δόλον, ἐκκαλύπτει δὲ τὰς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας εὔγνωστος ἐν συνεδρίοις.

    Ἐκεῖνος ποὺ κρύπτει τὴν ἔχθραν καὶ δὲν τὴν ἐκδηλώνει, δολιεύεται διὰ νὰ ἐπιτεθῇ αἰφνιδίως. Ἀποκαλύπτει δὲ καὶ ξεσκεπάζει τὰς ἁμαρτίας του εἰς τὰ συνέδρια καὶ τὰς κοινὰς συγκεντρώσεις, καθιστάμενος εὐδιάκριτος καὶ πασίγνωστος δι’ αὐτάς.

  27. 27

    ὁ ὀρύσσων βόθρον τῷ πλησίον ἐμπεσεῖται εἰς αὐτόν, ὁ δὲ κυλίων λίθον ἐφ᾿ ἑαυτὸν κυλίει.

    Ἐκεῖνος ποὺ ἀνοίγει ὑπούλως λάκκον διὰ τὸν πλησίον του, θὰ πέσῃ εἰς αὐτὸν ὁ ἴδιος, καὶ ὁποῖος κυλᾷ λιθάρι ἐναντίον τοῦ ἄλλου, εἰς τὸ τέλος θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι τὸ κυλᾷ διὰ τὸν ἑαυτόν του.

  28. 28

    γλῶσσα ψευδὴς μισεῖ ἀλήθειαν, στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκαταστασίας.

    Ἡ γλῶσσα τοῦ ψεύστου μισεῖ καὶ ἀποστρέφεται τὴν ἀλήθειαν, τὸ δὲ ἄφρακτον καὶ ἀσυγκράτητον στόμα προξενεῖ ἀναστατώσεις καὶ ταραχάς.