Νεεμίας, κεφάλαιο 2
- 1
ΚΑΙ ἐγένετο ἐν μηνὶ Νισὰν ἔτους εἰκοστοῦ ᾿Αρθασασθὰ βασιλεῖ καὶ ἦν ὁ οἶνος ἐνώπιον ἐμοῦ, καὶ ἔλαβον τὸν οἶνον καὶ ἔδωκα τῷ βασιλεῖ, καὶ οὐκ ἦν ἕτερος ἐνώπιον αὐτοῦ.
Κατὰ τὸν μῆνα Νισὰν τοῦ εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, κάποιαν ἡμέραν ποὺ ἔπρεπε νὰ προσφέρω τὸ κρασί, ποὺ εἶχα ἐμπρός μου, καὶ ἐνῷ δὲν εὑρίσκετο κανεὶς ἄλλος παρὼν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἐπῆρα τὸ κρασὶ καὶ τοῦ τὸ ἐπρόσφερα.
- 2
καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεύς· διατί τὸ πρόσωπόν σου πονηρὸν καὶ οὐκ εἶ μετριάζων; καὶ οὐκ ἔστι τοῦτο, εἰ μὴ πονηρία καρδίας. καὶ ἐφοβήθην πολὺ σφόδρα,
Μοῦ εἶπε δὲ τότε ὁ βασιλεύς: Διατὶ εἶναι σκυθρωπὸ τὸ προσωπό σου καὶ δὲν εἶσαι ἤρεμος; Αὐτὸ εἶναι σημάδι ὅτι κάτι βασανίζει τὴν καρδιά σου. Τὰ λόγια του αὐτὰ μὲ ἔκαμαν νὰ κυριευθῶ ἀπὸ πολὺ μεγάλον φόβον.
- 3
καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα ζήτω· διατί οὐ μὴ γένηται πονηρὸν τὸ πρόσωπόν μου, διότι ἡ πόλις, οἶκος μνημείων πατέρων μου, ἠρημώθη καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς κατεβρώθησαν ἐν πυρί;
Καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα: Εὔχομαι νὰ ζῇ ὁ βασιλεύς μου αἰωνίως! Ὅμως πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ εἶναι σκυθρωπὸ τὸ προσωπό μου, ὅταν ἡ πόλις, ὅπου εὑρίσκονται οἱ τάφοι τῶν πατέρων μου, ἔχῃ ἐρημωθῆ καὶ ἔχῃ καταφάγει ἡ φωτιὰ τὰς πύλας της;
- 4
καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεύς· περὶ τίνος τοῦτο σὺ ζητεῖς; καὶ προσηυξάμην πρὸς τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ
Καὶ ὁ βασιλεὺς μοῦ εἶπε: Τί εἶναι λοιπὸν αὐτό, ποὺ ζητεῖς ἀπὸ ἐμέ; Προσευχήθηκα τότε ἀμέσως μυστικὰ πρὸς τὸν Θεὸν τὸν οὐρανοῦ καὶ ἐζήτησα τὸν φωτισμόν Του,
- 5
καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· εἰ ἐπὶ τὸν βασιλέα ἀγαθόν, καὶ εἰ ἀγαθυνθήσεται ὁ παῖς σου ἐνώπιόν σου ὥστε πέμψαι αὐτὸν ἐν ᾿Ιούδᾳ εἰς πόλιν μνημείων πατέρων μου, καὶ ἀνοικοδομήσω αὐτήν.
καὶ εἶπα εἰς τὸν βασιλέα: Ἐὰν φαίνεται καλὸν εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐὰν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εὑρῆκα χάριν ἐνώπιόν σου καὶ μὲ ἐκτιμᾷς, ἤθελα νὰ στείλῃς ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν ὅπου ὑπάρχουν οἱ τάφοι τῶν πατέρων μου, καὶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς νὰ τὴν ἀνοικοδομήσω.
- 6
καὶ εἶπέ μοι ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ παλλακὴ ἡ καθημένη ἐχόμενα αὐτοῦ· ἕως πότε ἔσται ἡ πορεία σου καὶ πότε ἐπιστρέψεις; καὶ ἠγαθύνθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, καὶ ἀπέστειλέ με, καὶ ἔδωκα αὐτῷ ὅρον,
Μὲ ἐρώτησε τότε ὁ βασιλεύς, ἐνῷ ἡ γυναῖκα του ἐκάθητο δίπλα του: Μέχρι πότε θὰ διαρκέσῃ τὸ ταξίδι σου καὶ πότε θὰ ἐπιστρέψῃς; Ἔτσι ἔγινε εὐμενῶς δεκτὸν ἀπὸ τὸν βασιλέα αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησα, καὶ μοῦ ἐπέτρεψε νὰ φύγω. Ὥρισα ὅμως τὸν χρόνον τῆς ἐπιστροφῆς μου.
- 7
καὶ εἶπα τῷ βασιλεῖ· εἰ ἐπὶ τὸν βασιλέα ἀγαθόν, δότω μοι ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς ἐπάρχους πέραν τοῦ ποταμοῦ ὥστε παραγαγεῖν με, ἕως ἔλθω ἐπὶ ᾿Ιούδαν,
Εἶπα δὲ ἐπὶ πλέον εἰς τὸν βασιλέα: Ἐὰν τὸ θεωρῇ σωστὸν ὁ βασιλεύς, ἂς μοῦ δώσῃ ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς διοικητάς, ποὺ εὑρίσκονται πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ, ὥστε νὰ μὲ ἀφήσουν νὰ περάσω ἐλεύθερα ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας των καὶ νὰ φθάσω εἰς τὴν Ἰουδαίαν.
- 8
καὶ ἐπιστολὴν ἐπὶ ᾿Ασὰφ φύλακα τοῦ παραδείσου, ὅς ἐστι τῷ βασιλεῖ, ὥστε δοῦναί μοι ξύλα στεγάσαι τὰς πύλας καὶ εἰς τὸ τεῖχος τῆς πόλεως καὶ εἰς οἶκον, ὃν εἰσελεύσομαι εἰς αὐτόν. καὶ ἔδωκέ μοι ὁ βασιλεὺς ὡς χεὶρ Θεοῦ ἡ ἀγαθή.
Θέλω ἐπίσης καὶ μίαν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Ἀσάφ, τὸν ὑπεύθυνον διὰ τὴν διαφύλαξιν τοῦ βασιλικοῦ δάσους, διὰ νὰ μοῦ δώσῃ ξύλα, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω διὰ τὰς πύλας καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως, καθὼς καὶ διὰ τὸ σπίτι, ὅπου θὰ ἔμβω νὰ κατοικήσω. Καὶ ἐπειδὴ τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω μου, μοῦ ἔδωσεν ὁ βασιλεὺς μὲ εὐκολίαν τὰς ἐπιστολάς, ποὺ τοῦ ἐζήτησα.
- 9
καὶ ἦλθον πρὸς τοὺς ἐπάρχους πέραν τοῦ ποταμοῦ καὶ ἔδωκα αὐτοῖς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως, καὶ ἀπέστειλε μετ' ἐμοῦ ὁ βασιλεὺς ἀρχηγοὺς δυνάμεως καὶ ἱππεῖς.
Ἤλθα λοιπὸν εἰς τοὺς διοικητὰς τῶν πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ ἐπαρχιῶν καὶ τοὺς παρέδωσα τὰς ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως, τὰς σχετικὰς μὲ τὸ ταξίδι μου. Ἔστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς μαζί μου καὶ ἀξιωματικοὺς καὶ ἱππεῖς.
- 10
καὶ ἤκουσε Σαναβαλλὰτ ὁ ᾿Αρωνὶ καὶ Τωβία ὁ δοῦλος ᾿Αμμωνί, καὶ πονηρὸν αὐτοῖς ἐγένετο ὅτι ἥκει ὁ ἄνθρωπος ζητῆσαι ἀγαθὸν τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραήλ.
Ὅταν ἔμαθαν τὸν σκοπὸν τὸν ταξιδιοῦ μου ὁ Σαναβαλλὰτ ὁ Ἀρωνίτης καὶ ὁ Τωβία ὁ Ἀμμωνίτης, ποὺ ἦτο προηγουμένως δοῦλος, οἱ ὁποῖοι καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων, ἐπικράθηκαν, διότι ἔφθασε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐπεδίωκε νὰ κάμῃ κάτι καλὸν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.
- 11
Καὶ ἦλθον εἰς ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἤμην ἐκεῖ ἡμέρας τρεῖς.
Ἀφοῦ λοιπὸν ἔφθασα εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔμεινα ἐκεῖ ἄπρακτος τὰς τρεῖς πρώτας ἡμέρας, διὰ νὰ ἀναπαυθῶ καὶ νὰ ἐνημερωθῶ ὡς πρὸς τὰ προβλήματά της.
- 12
καὶ ἀνέστην νυκτὸς ἐγὼ καὶ ἄνδρες ὀλίγοι μετ' ἐμοῦ· καὶ οὐκ ἀπήγγειλα ἀνθρώπῳ τί ὁ Θεὸς δίδωσιν εἰς καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι μετὰ τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ κτῆνος οὐκ ἔστι μετ' ἐμοῦ, εἰ μὴ τὸ κτῆνος, ᾧ ἐγὼ ἐπιβαίνω ἐπ' αὐτῷ.
Ἐν συνεχείᾳ ἐσηκώθηκα κατὰ τὴν νύκτα καὶ ἐπῆρα μαζί μου καὶ ὀλίγους ἄνδρας. Δὲν εἶπα δὲ εἰς κανένα ἄνθρωπον τί ἔβαλε μέσα εἰς τὴν καρδιάν μου ὁ Θεὸς καὶ τί ἐσκόπευα νὰ κάμω χάριν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Δὲν εἶχα δὲ μαζί μου κανένα ἄλλο ζῶον, παρὰ μόνον τὸ ὑποζύγιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἤμουν καθισμένος.
- 13
καὶ ἐξῆλθον ἐν πύλῃ τοῦ Γωληλὰ καὶ πρὸς στόμα πηγῆς τῶν συκῶν καὶ εἰς πύλην τῆς κοπρίας καὶ ἤμην συντρίβων ἐν τῷ τείχει ῾Ιερουσαλήμ, ὃ αὐτοὶ καθαιροῦσι καὶ πύλαι αὐτῆς κατεβρώθησαν πυρί.
Καὶ ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν πύλην Γωληλὰ καὶ ἦλθα ἐκεῖ ποὺ ἀναβλύζει ἡ Πηγὴ τῶν συκοδένδρων, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπῆγα εἰς τὴν πύλην τῆς Κοπρίας, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὴν κοιλάδα Ἐννώμ. Ἔβλεπα δὲ ἐκεῖ συντετριμμένος τὸ ἐρειπωμένο τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ τὸ εἶχαν γκρεμίσει οἱ ἐχθροί, καὶ τὰς πύλας της, ποὺ εἶχαν καταφαγωθῆ ἀπὸ τὴν φωτιάν.
- 14
καὶ παρῆλθον ἐπὶ πύλην τοῦ ᾿Αΐν καὶ εἰς κολυμβήθραν τοῦ βασιλέως, καὶ οὐκ ἦν τόπος τῷ κτήνει παρελθεῖν ὑποκάτω μου.
Κατόπιν ἐπῆγα εἰς τὴν πύλην τοῦ Ἀΐν καὶ εἰς τὴν Δεξαμενὴν τοῦ Βασιλέως, ὅπου λόγῳ τοῦ σωροῦ τῶν ἐρειπίων δὲν ἠμποροῦσε νὰ περάσῃ τὸ ζῶον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἐπέβαινα.
- 15
καὶ ἤμην ἀναβαίνων ἐν τῷ τείχει χειμάρρου νυκτὸς καὶ ἤμην συντρίβων ἐν τῷ τείχει, καὶ ἤμην ἐν πύλῃ τῆς φάραγγος καὶ ἐπέστρεψα.
Ἔπειτα, καὶ ἐνῷ ἀκόμη ἦτο νύκτα, ἀνέβαινα κατὰ μῆκος τοῦ τείχους, ποὺ ἦτο δίπλα εἰς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, καὶ ἐβλεπα μὲ συντριβὴν καὶ πόνον τὸ τεῖχος. Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασα τὴν πύλην τῆς Φάραγγος, ἐπέστρεψα εἰς τὴν ἀφετηρίαν μου.
- 16
τότε οἱ φυλάσσοντες οὐκ ἔγνωσαν τί ἐπορεύθην καὶ τί ἐγὼ ποιῶ, καὶ τοῖς ᾿Ιουδαίοις καὶ τοῖς ἱερεῦσι καὶ τοῖς ἐντίμοις καὶ τοῖς στρατηγοῖς καὶ τοῖς καταλοίποις τοῖς ποιοῦσι τὰ ἔργα, ἕως τότε οὐκ ἀπήγγειλα.
Τὴν ὥραν ἐκείνην οἱ σκοποὶ τῆς πόλεως δὲν ἤξεραν διατὶ ἐπῆγα καί τί ἐσχεδίαζα νὰ κάμω. Δὲν εἶχα ἀνακοινώσει δὲ ἕως τότε τίποτε εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οὔτε εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ εἰς τοὺς ἐπισήμους καὶ τοὺς ἄρχοντας, οὔτε εἰς τοὺς ὑπολοίπους, ποὺ θὰ ἐκοπίαζαν διὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν τειχῶν.
- 17
καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· ὑμεῖς βλέπετε τὴν πονηρίαν ταύτην, ἐν ᾗ ἐσμεν ἐν αὐτῇ, πῶς ῾Ιερουσαλὴμ ἔρημος καὶ αἱ πύλαι αὐτῆς ἐδόθησαν πυρί· δεῦτε καὶ διοικοδομήσωμεν τὸ τεῖχος ῾Ιερουσαλήμ, καὶ οὐκ ἐσόμεθα ἔτι ὄνειδος.
Κάποιαν ὥραν ὅμως τοὺς εἶπα: Βλέπετε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι τὴν ἀθλίαν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχομεν καταντήσει, πῶς ἐρημώθηκε δηλαδὴ ἡ Ἱερουσαλὴμ καὶ πῶς ἔχουν κατακαῇ αἱ πύλαι της. Ἐλᾶτε λοιπὸν νὰ οἰκοδομήσωμεν ὅλοι μαζὶ τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μὴ μᾶς ἐμπαίζουν οἱ ἐχθροί μας.
- 18
καὶ ἀπήγγειλα αὐτοῖς τὴν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἥ ἐστιν ἀγαθὴ ἐπ' ἐμέ, καὶ τοὺς λόγους τοῦ βασιλέως, οὓς εἶπέ μοι, καὶ εἶπα· ἀναστῶμεν καὶ οἰκοδομήσωμεν. καὶ ἐκραταιώθησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν εἰς τὸ ἀγαθόν.
Τοὺς ἀνέφερα δὲ τὸ πόσον μὲ ἐβοήθησε τὸ προστατευτικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλα, ὅσα μοῦ εἶπε ὁ βασιλεύς, καὶ τοὺς εἶπα: Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς σηκωθοῦμε καὶ ἂς κτίσωμε τὸ τεῖχος! Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ἐπῆραν αὐτοὶ θάρρος καὶ δύναμιν καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀναλάβουν τὸ καλὸν αὐτὸ ἔργον.
- 19
καὶ ἤκουσε Σαναβαλλὰτ ὁ ᾿Αρωνὶ καὶ Τωβία ὁ δοῦλος ὁ ᾿Αμμωνὶ καὶ Γησὰμ ὁ ᾿Αραβὶ καὶ ἐξεγέλασαν ἡμᾶς καὶ ἦλθον ἐφ' ἡμᾶς καὶ εἶπαν· τί τὸ ρῆμα τοῦτο, ὃ ὑμεῖς ποιεῖτε; ᾖ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὑμεῖς ἀποστατεῖτε;
Ὅταν τὸ ἐπληροφορήθησαν ὁ Σαναβαλλὰτ ὁ Ἀρωνίτης καὶ ὁ δοῦλος Τωβία ὁ Ἀμμωνίτης καὶ ὁ Γησάμ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν, ἐγέλασαν εἰς βάρος μας καὶ εἶπαν: Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάμνετε; Ὥστε ἐπαναστατεῖτε ἐναντίον τοῦ βασιλέως;
- 20
καὶ ἐπέστρεψα αὐτοῖς λόγον καὶ εἶπα αὐτοῖς· ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, αὐτὸς εὐοδώσει ἡμῖν, καὶ ἡμεῖς δοῦλοι αὐτοῦ καθαροί, καὶ οἰκοδομήσομεν· καὶ ὑμῖν οὐκ ἔστι μερὶς καὶ δικαιοσύνη καὶ μνημόσυνον ἐν ῾Ιερουσαλήμ.
Ἀπήντησα τότε πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπα: Ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κατευοδώσῃ τὰ ἔργα μας. Ἐμεῖς εἴμαστε γνήσιοι καὶ καθαροὶ δοῦλοι Του καὶ πιστεύομεν ὅτι τελικῶς θὰ κτίσωμεν καὶ πάλιν τὸ τεῖχος. Σεῖς ὅμως δὲν ἔχετε κανένα μερίδιον καὶ δικαίωμα εἰς τὴν πόλιν μας καὶ δὲν ἀνεφέρθη ἀλλ’ οὔτε καὶ θὰ ἀναφερθῇ ποτὲ τὸ ὄνομά σας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ!
