Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 6

71 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (21)
  1. 1

    Μετὰ ταῦτα ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας τῆς Τιβεριάδος.

    Μετὰ ταῦτα, περὶ τὰ τέλη τοῦ δευτέρου ἔτους τῆς δημοσίας δράσεώς του, ἔφυγεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, ἡ ὁποία λέγεται καὶ λίμνη τῆς Τιβεριάδος.

  2. 2

    καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, ὅτι ἑώρων τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων.

    Καὶ τὸν ἀκολουθοῦσε πλῆθος πολὺ λαοῦ, διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανεν εἰς τοὺς ἀσθενεῖς.

  3. 3

    ἀνῆλθε δὲ εἰς τὸ ὄρος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐκεῖ ἐκάθητο μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.

    Ἀνέβη δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ βουνὸν καὶ ἐκάθητο ἐκεῖ μὲ τοὺς μαθητάς του.

  4. 4

    ἦν δὲ ἐγγὺς τὸ πάσχα, ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

    Ἦτο δὲ πλησίον τὸ Πάσχα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

  5. 5

    ἐπάρας οὖν ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ θεασάμενος ὅτι πολὺς ὄχλος ἔρχεται πρὸς αὐτὸν, λέγει πρὸς τὸν Φίλιππον· Πόθεν ἀγοράσωμεν ἄρτους ἵνα φάγωσιν οὗτοι;

    Σηκώσας λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς τὰ μάτια του καὶ ἰδών, ὅτι ἔρχεται πρὸς αὐτὸν πολὺς λαός, λέγει πρὸς τὸν Φίλιππον· Ἀπὸ ποὺ θὰ ἀγοράσωμεν ψωμιά, διὰ νὰ φάγουν αὐτοί;

  6. 6

    τοῦτο δὲ ἔλεγε πειράζων αὐτόν· αὐτὸς γὰρ ᾔδει τί ἔμελλε ποιεῖν.

    Τοῦτο δὲ τὸ ἔλεγε διὰ νὰ τὸν δοκιμάσῃ, ἂν θὰ ἐσκέπτετο τὴν θείαν δύναμιν τοῦ Διδασκάλου του ἢ θὰ ἐστρέφετο εἰς ἀνθρωπίνους πόρους. Διότι ὁ ἴδιος ἐγνώριζε καλῶς, τί ἔμελλε νὰ κάμῃ.

  7. 7

    ἀπεκρίθη αὐτῷ Φίλιππος· Διακοσίων δηναρίων ἄρτοι οὐκ ἀρκοῦσιν αὐτοῖς ἵνα ἕκαστος αὐτῶν βραχύ τι λάβῃ.

    Ὁ Φίλιππος τοῦ ἀπεκρίθη· Ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων δὲν φθάνουν δι’ αὐτούς, ὥστε νὰ πάρῃ ὁ καθένας ἕνα μικρὸ κομμάτι.

  8. 8

    λέγει αὐτῷ εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου·

    Λέγει εἰς αὐτὸν ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὁ Ἀνδρέας, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Σίμωνος Πέτρου·

  9. 9

    Ἔστι παιδάριον ἓν ὧδε, ὃ ἔχει πέντε ἄρτους κριθίνους καὶ δύο ὀψάρια· ἀλλὰ ταῦτα τί ἐστιν εἰς τοσούτους;

    Ὑπάρχει ἐδῶ ἕνα παιδί, ποὺ ἔχει πέντε ψωμιὰ κρίθινα καὶ δύο ψάρια· ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὰ διὰ τόσον κόσμον;

  10. 10

    εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· Ποιήσατε τοὺς ἀνθρώπους ἀναπεσεῖν. ἦν δὲ χόρτος πολὺς ἐν τῷ τόπῳ. ἀνέπεσον οὖν οἱ ἄνδρες τὸν ἀριθμὸν ὡσεὶ πεντακισχίλιοι.

    Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· Βάλετε τοὺς ἀνθρώπους νὰ καθίσουν. Ὑπῆρχε δὲ πολὺ χορτάρι εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον. Ἐκάθισαν λοιπὸν οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν περίπου πέντε χιλιάδες.

  11. 11

    ἔλαβε δὲ τοὺς ἄρτους ὁ Ἰησοῦς καὶ εὐχαριστήσας διέδωκε τοῖς μαθηταῖς, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ἀνακειμένοις· ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν ὀψαρίων ὅσον ἤθελον.

    Ἔλαβε τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἄρτους καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν Θεόν, τοὺς ἐμοίρασεν εἰς τοὺς μαθητάς, οἱ δὲ μαθηταὶ εἰς τοὺς καθημένους. Τὸ ἴδιο ἔκαμε καὶ μὲ τὰ ψάρια καὶ ἔφαγαν ὅσον ἤθελαν.

  12. 12

    ὡς δὲ ἐνεπλήσθησαν, λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Συναγάγετε τὰ περισσεύσαντα κλάσματα, ἵνα μή τι ἀπόληται.

    Ὅταν δὲ ἐχόρτασαν, λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· Μαζέψατε τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν, διὰ νὰ μὴ χασῇ τίποτε.

  13. 13

    συνήγαγον οὖν καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνους κλασμάτων ἐκ τῶν πέντε ἄρτων τῶν κριθίνων ἃ ἐπερίσσευσε τοῖς βεβρωκόσιν.

    Τὰ ἐμάζευσαν λοιπὸν καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνια μὲ κομμάτια ἀπὸ τοὺς πέντε κριθίνους ἄρτους, τὰ ὁποῖα ἐπερίσσευσαν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔφαγαν.

  14. 14

    Οἱ οὖν ἄνθρωποι, ἰδόντες ὃ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον.

    Οἱ ἄνθρωποι τότε, βλέποντες τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ προφήτης, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον.

  15. 15

    Ἰησοῦς οὖν γνοὺς ὅτι μέλλουσιν ἔρχεσθαι καὶ ἁρπάζειν αὐτὸν ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα, ἀνεχώρησε πάλιν εἰς τὸ ὄρος αὐτὸς μόνος.

    Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ἐπειδὴ ἐκατάλαβεν, ὅτι ἔμελλον νὰ ἔλθουν καὶ νὰ τὸν πάρουν μὲ τὴν βίαν διὰ νὰ τὸν κάμουν βασιλέα, ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθε πάλιν εἰς τὸ βουνὸν αὐτὸς μόνος.

  16. 16

    Ὡς δὲ ὀψία ἐγένετο, κατέβησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν,

    Ὅταν δὲ ἐβράδυασε, κατέβησαν οἱ μαθηταί του εἰς τὴν λίμνην.

  17. 17

    καὶ ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον ἤρχοντο πέραν τῆς θαλάσσης εἰς Καπερναούμ. καὶ σκοτία ἤδη ἐγεγόνει καὶ οὐκ ἐληλύθει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς,

    Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκαν εἰς τὸ πλοῖον, ἤρχοντο εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην τῆς λίμνης, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Καπερναούμ. Καὶ εἶχε πλέον νυκτώσει, καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη εἰς αὐτούς.

  18. 18

    ἥ τε θάλασσα ἀνέμου μεγάλου πνέοντος διηγείρετο.

    Καὶ ἡ λίμνη ἐταράσσετο καὶ ἐγίνετο κυματώδης, διότι ἐφυσουσε δυνατὸς ἄνεμος.

  19. 19

    ἐληλακότες οὖν ὡς σταδίους εἴκοσι πέντε ἢ τριάκοντα θεωροῦσι τὸν Ἰησοῦν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ ἐγγὺς τοῦ πλοίου γινόμενον, καὶ ἐφοβήθησαν.

    Ἀφοῦ λοιπὸν εἶχον διανύσει κωπηλατοῦντες περίπου εἰκοσιπέντε ἕως τριάκοντα στάδια (τέσσερα ἕως πέντε χιλιόμετρα), βλέπουν τὸν Ἰησοῦν νὰ περιπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν λίμνην καὶ νὰ πλησιάζῃ τὸ πλοῖον, καὶ ἐφοβήθησαν.

  20. 20

    ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· Ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε.

    Αὐτὸς ὅμως τοὺς λέγει· Ἐγὼ εἶμαι, μὴ φοβεῖσθε.

  21. 21

    ἤθελον οὖν λαβεῖν αὐτὸν εἰς τὸ πλοῖον, καὶ εὐθέως τὸ πλοῖον ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς εἰς ἣν ὑπῆγον.

    Ἤθελον λοιπὸν νὰ τὸν πάρουν εἰς τὸ πλοῖον, καὶ ἀμέσως μὲ τὴν ἐπίβασιν τοῦ Ἰησοῦ τὸ πλοῖον ἔφθασεν εἰς τὴν ξηράν, ἐκεῖ ὅπου ἐπήγαιναν.

  22. 22

    Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος ὁ ἑστηκὼς πέραν τῆς θαλάσσης ἰδὼν ὅτι πλοιάριον ἄλλο οὐκ ἦν ἐκεῖ εἰ μὴ ἓν ἐκεῖνο εἰς ὃ ἐνέβησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ὅτι οὐ συνε iσῆλθε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοιάριον, ἀλλὰ μόνοι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπῆλθον -

    Τὴν ἄλλην ἡμέραν ὁ κόσμος, ποὺ εἶχε μείνει εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθην, ὅταν εἶδεν ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἐκεῖ ἄλλο πλοιάριον, παρὰ μόνον ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον ἐμβῆκαν οἱ μαθηταί, καὶ ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐμβῆκε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του εἰς τὸ πλοιάριον, ἀλλ’ ἔφυγαν μόνοι οἱ μαθηταί, (ἠπόρησε ποὺ ἐπῆγεν ὁ Ἰησοῦς).

  23. 23

    ἄλλα δὲ ἦλθε πλοιάρια ἐκ Τιβεριάδος ἐγγὺς τοῦ τόπου ὅπου ἔφαγον τὸν ἄρτον εὐχαριστήσαντος τοῦ Κυρίου -

    Ἦλθαν δὲ καὶ ἄλλα πλοιάρια ἀπὸ τὴν Τιβεριάδα κοντὰ εἰς τὸ μέρος, ὅπου ἔφαγον τὸ ψωμί, ἀφοῦ ὁ Κύριος εὐχαρίστησε τὸν Θεόν.

  24. 24

    ὅτε οὖν εἶδεν ὁ ὄχλος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ἐκεῖ οὐδὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, ἐνέβησαν αὐτοὶ εἰς τὰ πλοῖα καὶ ἦλθον εἰς Καπερναοὺμ ζητοῦντες τὸν Ἰησοῦν.

    Ὅταν λοιπὸν εἶδεν ὁ λαός, ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν ἦτο ἐκεῖ, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ μαθηταί του, ἐμβῆκαν αὐτοὶ εἰς τὰ πλοῖα καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Καπερναοὺμ ζητοῦντες τὸν Ἰησοῦν.

  25. 25

    καὶ εὑρόντες αὐτὸν πέραν τῆς θαλάσσης εἶπον αὐτῷ· Ραββί, πότε ὧδε γέγονας;

    Καὶ ὅταν τὸν εὗρον εἰς τὴν πέραν τῆς θαλάσσης ὄχθην (εἰς τὴν Καπερναούμ), τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, πότε ἦλθες ἐδῶ;

  26. 26

    ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ’ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε.

    Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, μὲ ζητεῖτε, ὄχι διότι εἴδατε θαύματα καὶ ἐκαταλάβατε τὴν πνευματικὴν σημασίαν των, ἀλλὰ διότι ἐφάγατε ἀπὸ τὰ ψωμιὰ καὶ ἐχορτάσατε.

  27. 27

    ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει· τοῦτον γὰρ ὁ πατὴρ ἐσφράγισεν ὁ Θεός.

    Φροντίζετε καὶ κοπιάζετε ὄχι διὰ τὴν τροφήν, ἡ ὁποία φθείρεται καὶ χάνεται, ἀλλὰ διὰ τὴν τροφήν, ἡ ὁποία μένει καὶ σᾶς ἐξασφαλίζει ζωὴν αἰώνιον. Αὐτὴν δὲ τὴν τροφὴν θὰ σᾶς τὴν δώσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Διότι αὐτὸν ὁ Πατήρ, ὁ Θεός, τὸν ἔχει σφραγίσει καὶ τὸν ἔχει πιστοποιήσει ὡς χορηγὸν τῆς αἰωνίου ζωῆς.

  28. 28

    εἶπον οὖν πρὸς αὐτόν· Τί ποιῶμεν ἵνα ἐργαζώμεθα τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;

    Εἶπον λοιπὸν πρὸς αὐτόν· Τί νὰ κάνωμεν, διὰ νὰ ἐργαζώμεθα τὰ ἔργα, ποὺ θέλει ὁ Θεός;

  29. 29

    ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτό ἐστι τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος.

    Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργον, ποὺ ζητεῖ ἀπὸ σᾶς ὁ Θεός, τὸ νὰ πιστεύσετε εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἀπέστειλεν αὐτός.

  30. 30

    εἶπον οὖν αὐτῷ· Τί οὖν ποιεῖς σὺ σημεῖον ἵνα ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμέν σοι; τί ἐργάζῃ;

    Τοῦ εἶπαν τότε· Τί θαῦμα κάνεις σύ, διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ σὲ πιστεύσωμεν; Τί ἔργον ἐκτελεῖς;

  31. 31

    οἱ πατέρες ἡμῶν τὸ μάννα ἔφαγον ἐν τῇ ἐρήμῳ, καθώς ἐστι γεγραμμένον· Ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς φαγεῖν.

    Οἱ πατέρες μας ἔφαγον τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον, καθὼς εἶναι γραμμένον εἰς τοὺς ψαλμούς· Τοὺς ἔδωκε νὰ φάγουν ψωμὶ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

  32. 32

    εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ Μωϋσῆς δέδωκεν ὑμῖν τὸν ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου δίδωσιν ὑμῖν τὸν ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὸν ἀληθινόν.

    Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω· Δὲν σᾶς ἔχει δώσει ὁ Μωϋσῆς τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου σᾶς δίδει τὸν ἄρτον ἀπὸ τὸν οὐρανόν, τὸν ἀληθινόν.

  33. 33

    ὁ γὰρ ἄρτος τοῦ Θεοῦ ἐστιν ὁ καταβαίνων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ζωὴν διδοὺς τῷ κόσμῳ.

    Διότι ὁ ἄρτος, ποὺ προσφέρει ὁ Θεός, εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ δίδει ζωὴν εἰς τὸν κόσμον.

  34. 34

    εἶπον οὖν πρὸς αὐτόν· Κύριε, πάντοτε δὸς ἡμῖν τὸν ἄρτον τοῦτον.

    Εἶπον λοιπὸν πρὸς αὐτόν· Κύριε, δίδε μας πάντοτε αὐτὸ τὸ ψωμί.

  35. 35

    εἶπε δὲ αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μὴ πεινάσῃ, καὶ ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ διψήσῃ πώποτε.

    Εἶπε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ δίδει καὶ συντηρεῖ τὴν ζωήν. Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμέ, δὲν θὰ πεινάσῃ καὶ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, ἀλλὰ θὰ ἱκανοποιηθοῦν πλήρως ὅλοι οἱ πνευματικοὶ πόθοι του.

  36. 36

    ἀλλ’ εἶπον ὑμῖν ὅτι καὶ ἑωράκατέ με καὶ οὐ πιστεύετε.

    Ἀλλὰ σᾶς εἶπα, ὅτι καὶ μὲ εἴδατε καὶ εἴδατε καὶ τὰ θαύματά μου καὶ ὅμως δὲν πιστεύετε.

  37. 37

    Πᾶν ὃ δίδωσί μοι ὁ πατήρ, πρὸς ἐμὲ ἥξει, καὶ τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω,

    Καθένας ποὺ μοῦ δίδει ὁ Πατὴρ ὡς ἐκλεκτόν του, θὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνον ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμέ, δὲν θὰ τὸν βγάλω ἔξω.

  38. 38

    ὅτι καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ οὐχ ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με.

    Διότι ἔχω κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὄχι διὰ νὰ κάνω τὸ δικό μου θέλημα, ἀλλὰ τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἔστειλε.

  39. 39

    τοῦτο δέ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με πατρός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκέ μοι μὴ ἀπολέσω ἐξ αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀναστήσω αὐτὸ ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

    Αὐτὸ δὲ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε, νὰ μὴ χάσω κανένα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔδωκε, ἀλλὰ νὰ ἀναστήσω αὐτοὺς κατὰ τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰώνιον ζωήν.

  40. 40

    τοῦτο γάρ ἐστι τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με, ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τὸν υἱὸν καὶ πιστεύων εἰς αὐτὸν ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἀναστήσω αὐτὸν ἐγὼ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

    Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε, κάθε ἕνας ποὺ βλέπει τὸν Υἱὸν καὶ πιστεύει εἰς αὐτόν, νὰ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ νὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν.

  41. 41

    Ἐγόγγυζον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι εἶπεν, ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ καταβὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ,

    Ἤρχισαν λοιπὸν νὰ γογγύζουν οἱ Ἰουδαῖοι ἐναντίον του, διότι εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ κατέβηκεν ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

  42. 42

    καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ υἱὸς Ἰωσήφ, οὗ ἡμεῖς οἴδαμεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; πῶς οὖν λέγει οὗτος ὅτι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβέβηκα;

    Καὶ ἔλεγον· Αὐτὸς δὲν εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ ὁποίου ἡμεῖς γνωρίζομεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; Πῶς λοιπὸν λέγει αὐτός, ὅτι ἔχω κατεβῆ ἀπὸ τὸν οὐρανόν;

  43. 43

    ἀπεκρίθη οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Μὴ γογγύζετε μετ’ ἀλλήλων.

    Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Μὴ γογγύζετε μεταξὺ σας.

  44. 44

    οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ὁ πατὴρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

    Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμέ, ἐὰν ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε, δὲν τὸν ἑλκύσῃ μὲ τὴν χάριν του. Καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν.

  45. 45

    ἔστι γεγραμμένον ἐν τοῖς προφήταις· Καὶ ἔσονται πάντες διδακτοὶ Θεοῦ. πᾶς ὁ ἀκούων παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ μαθὼν ἔρχεται πρός με.

    Εἶναι γραμμένον εἰς τοὺς προφήτας· Καὶ θὰ εἶναι ὅλοι διδαγμένοι ἀπὸ τὸν Θεόν. Καθένας λοιπόν, ποὺ ἤκουσε τὴν μυστικὴν διδασκαλίαν τοῦ Πατρὸς καὶ ἔμαθεν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ἔρχεται πρὸς ἐμέ.

  46. 46

    οὐχ ὅτι τὸν πατέρα τις ἑώρακεν, εἰ μὴ ὁ ὢν παρὰ τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἑώρακε τὸν πατέρα.

    Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἔχει ἴδει κανεὶς τὸν Πατέρα. Μόνον ἐκεῖνος, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, μόνον αὐτὸς ἔχει ἴδει τὸν Πατέρα.

  47. 47

    ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ἔχει ζωὴν αἰώνιον.

    Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, ἔχει ζωὴν αἰώνιον.

  48. 48

    ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς.

    Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος, ποὺ μεταδίδει τὴν ζωὴν καὶ συντηρεῖ αὐτήν.

  49. 49

    οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον τὸ μάννα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ ἀπέθανον·

    Οἱ πατέρες σας ἔφαγον τὸ μάννα εἰς τὴν ἔρημον καὶ ὅμως ἀπέθαναν.

  50. 50

    οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, ἵνα τις ἐξ αὐτοῦ φάγῃ καὶ μὴ ἀποθάνῃ.

    Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄρτος, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ φάγῃ κανεὶς ἀπὸ αὐτὸν καὶ νὰ μὴ ἀποθάνῃ πνευματικῶς, ἀλλὰ καὶ σωματικῶς θὰ ἀναστηθῇ διὰ νὰ ζήσῃ αἰωνίως.

  51. 51

    ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.

    Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄρτος ὁ ζωντανός, ποὺ κατέβηκα ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Ἐὰν κανεὶς φάγῃ ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἄρτον, θὰ ζήσῃ αἰωνίως. Καὶ ὁ ἄρτος δέ, τὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ δώσω, εἶναι ἡ σάρξ μου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θὰ παραδώσω εἰς θάνατον, διὰ νὰ ζήσῃ ὁ κόσμος.

  52. 52

    Ἐμάχοντο οὖν πρὸς ἀλλήλους οἱ Ἰουδαῖοι λέγοντες· Πῶς δύναται οὗτος ἡμῖν δοῦναι τὴν σάρκα φαγεῖν;

    Ἐφιλονείκουν λοιπὸν μεταξὺ τους οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· Πῶς μπορεῖ αὐτὸς νὰ μᾶς δώσῃ τὴν σάρκα του νὰ τὴν φάγωμεν;

  53. 53

    εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς.

    Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν μὲ τὸ μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας δὲν φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν πίετε τὸ αἷμα του, δὲν ἔχετε ζωὴν μέσα σας.

  54. 54

    ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

    Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀναστήσω κατὰ τὴν ἐσχάτην ἡμέραν ἐνδόξως.

  55. 55

    ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθῶς ἐστι πόσις.

    Διότι ἡ σάρξ μου εἶναι ἀληθινὴ τροφὴ καὶ τὸ αἷμα μου εἶναι ἀληθινὸν ποτόν, τὰ ὁποῖα τρέφουν τὸν ἄνθρωπον καὶ συντηροῦν τὴν ζωήν του.

  56. 56

    ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ.

    Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὴν σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου, μένει μέσα μου, καὶ ἐγὼ μένω μέσα του.

  57. 57

    καθὼς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατὴρ κἀγὼ ζῶ διὰ τὸν πατέρα, καὶ ὁ τρώγων με κἀκεῖνος ζήσεται δι’ ἐμέ.

    Ὅπως μὲ ἔστειλεν ὁ ζωντανὸς Πατὴρ καὶ ἐγὼ ζῶ διὰ τὸν Πατέρα, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει ἐμέ, θὰ ζήσῃ δι’ ἐμὲ τὸν μεσιτεύοντα διὰ τὴν ζωήν του.

  58. 58

    οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, οὐ καθὼς ἔφαγον οἱ πατέρες ὑμῶν τὸ μάννα καὶ ἀπέθανον· ὁ τρώγων τοῦτον τὸν ἄρτον ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα.

    Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄρτος, ποὺ κατέβηκεν ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Δὲν εἶναι σὰν τὸ μάννα, ποὺ ἔφαγον οἱ πατέρες σας καὶ ὅμως ἀπέθανον. Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὸν ἄρτον αὐτὸν θὰ ζήσῃ αἰωνίως.

  59. 59

    Ταῦτα εἶπεν ἐν συναγωγῇ διδάσκων ἐν Καπερναούμ.

    Αὐτὰ εἶπε διδάσκων εἰς τὴν συναγωγὴν εἰς τὴν Καπερναούμ.

  60. 60

    Πολλοὶ οὖν ἀκούσαντες ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπον· Σκληρός ἐστιν οὗτος ὁ λόγος· τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;

    Πολλοὶ λοιπὸν ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, εἶπον· Βαρὺς καὶ ἀπαράδεκτος εἶναι ὁ λόγος αὐτός. Ποῖος μπορεῖ νὰ τὸν ἀκούῃ;

  61. 61

    εἰδὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐν ἑαυτῷ ὅτι γογγύζουσι περὶ τούτου οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει;

    Ἐπειδὴ δὲ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν θείαν δύναμίν του, ὅτι οἱ μαθηταί του ἐγόγγυζαν δι’ αὐτό, τοὺς εἶπε· Τοῦτο σᾶς σκανδαλίζει;

  62. 62

    ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον;

    Ἐὰν λοιπὸν βλέπετε τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀνεβαίνῃ ἐκεῖ, ὅπου ἦτο προτήτερα, τί θὰ εἰπῆτε;

  63. 63

    τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν, ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν· τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστιν.

    Τὸ Πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ δίδει ζωήν· ἡ σὰρξ ἀπὸ μόνη της δὲν ὠφελεῖ τίποτε. Τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέγω ἐγώ, εἶναι Πνεῦμα καὶ εἶναι ζωή, διότι περιέχουν νοήματα πνευματικὰ καὶ ὄχι σαρκικά, καὶ μεταδίδουν ζωὴν αἰώνιον.

  64. 64

    ἀλλ’ εἰσὶν ἐξ ὑμῶν τινες οἳ οὐ πιστεύουσιν. ᾔδει γὰρ ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἰησοῦς τίνες εἰσὶν οἱ μὴ πιστεύοντες καὶ τίς ἐστιν ὁ παραδώσων αὐτόν.

    Ἀλλ’ ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν πιστεύουν. Τὸ εἶπε δὲ αὐτό, διότι ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς ἐξ ἀρχῆς, ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πιστεύουν καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ τὸν προδώσῃ.

  65. 65

    καὶ ἔλεγε· Διὰ τοῦτο εἴρηκα ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μὴ ᾖ δεδομένον αὐτῷ ἐκ τοῦ πατρός μου.

    Καὶ ἔλεγε· Δι’ αὐτὸ σᾶς εἶπα, ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθῃ πρὸς ἐμέ, ἐὰν δὲν τοῦ εἶναι δοσμένον ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

  66. 66

    Ἐκ τούτου πολλοὶ ἀπῆλθον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ οὐκέτι μετ’ αὐτοῦ περιεπάτουν.

    Ἐξ αἰτίας τῶν λόγων αὐτῶν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του ἐγύρισαν πίσω εἰς τὰ σπίτια τους καὶ δὲν τὸν ἠκολούθουν πλέον.

  67. 67

    εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς τοῖς δώδεκα· Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;

    Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς εἰς τοὺς δώδεκα· Μήπως θέλετε καὶ σεῖς νὰ φύγετε;

  68. 68

    ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ Σίμων Πέτρος· Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις,

    Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· Κύριε, εἰς ποῖον ἄλλον νὰ πᾶμε; Σὺ ἔχεις λόγια, ποὺ δίδουν ζωὴν αἰώνιον.

  69. 69

    καὶ ἡμεῖς πεπιστεύκαμεν καὶ ἐγνώκαμεν ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.

    Καὶ ἡμεῖς ἔχομεν πιστεύσει καὶ ἔχομεν γνωρίσει καλά, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ.

  70. 70

    ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐκ ἐγὼ ὑμᾶς τοὺς δώδεκα ἐξελεξάμην; καὶ ἐξ ὑμῶν εἷς διάβολός ἐστιν.

    Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Δὲν ἐδιάλεξα ἐγὼ σᾶς τοὺς δώδεκα; Καὶ ὅμως ἕνας ἀπὸ σᾶς εἶναι διάβολος.

  71. 71

    ἔλεγε δὲ τὸν Ἰούδαν Σίμωνος Ἰσκαριώτην· οὗτος γὰρ ἤμελλεν αὐτὸν παραδιδόναι, εἷς ὢν ἐκ τῶν δώδεκα.

    Ἐννοοῦσε δὲ τὸν Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος τὸν Ἰσκαριώτην· διότι αὐτὸς ἔμελλε νὰ τὸν προδώσῃ, καίτοι ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα.