Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 5
- 1
Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα.
Μετὰ ταῦτα ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, πιθανώτατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, ποὺ συνέπιπτεν ἕνα περίπου μῆνα πρὸ τοῦ Πάσχα. Καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.
- 2
ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα.
Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης τοῦ τείχους τῆς πόλεως κάποια λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκολυμβοῦσαν, καὶ ἡ ὁποία εἶχεν ὡς πρόσθετον ὄνομα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν Βηθεσδά. Εἶχε δὲ τριγύρω της ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα.
- 3
ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν.
Εἰς αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα εὑρίσκοντο ξαπλωμένοι πλῆθος πολὺ ἀρρώστων, τυφλῶν, κουτσῶν, ἀνθρώπων μὲ ξηραμένα μέλη, οἱ ὁποῖοι ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό.
- 4
ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσετο τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.
Καὶ ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό, διότι κάποιος ἄγγελος κατέβαινε πότε-πότε εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἀνεκατώνετο τὸ νερό. Ὅποιος λοιπὸν ἔμβαινε πρῶτος μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐγίνετο ὑγιὴς ἀπὸ ὁποιανδήποτε ἀρρώστιαν καὶ ἂν ἐκρατεῖτο.
- 5
ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ.
Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τριάκοντα ὀκτὼ ἔτη ὑπέφερε ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας ἦτο παράλυτος.
- 6
τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;
Αὐτὸν ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς κατάκοιτον καὶ ἔμαθε μὲ τὴν ὑπερφυσικὴν γνῶσιν του, ὅτι εἶχε πολὺν καιρὸν ἄρρωστος, λέγει εἰς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;
- 7
ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.
Τοῦ ἀπεκρίθη ὁ ἀσθενής· Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον διὰ νὰ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν, ὅταν ἀνακατωθῇ τὸ νερό. Ἕως ὅτου δὲ προσπαθήσω νὰ ἔλθω μόνος μου ἐγώ, ἄλλος κατεβαίνει πρωτήτερα ἀπὸ ἐμὲ καὶ παίρνει αὐτὸς τὴν θεραπείαν.
- 8
λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Σήκω ἐπάνω, πάρε εἰς τὸν ὦμον τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει.
- 9
καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
Καὶ ἀμέσως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐσήκωσε τὸ κρεββάτι του καὶ περιπατοῦσε. Ἦτο δὲ Σάββατον κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν.
- 10
ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον.
Ἔλεγον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν θεραπευμένον· Εἶναι Σάββατον. Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς καὶ νὰ μεταφέρῃς τὸ κρεββάτι.
- 11
ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ καὶ ἀπέδειξε διὰ τοῦ θαύματος ὅτι εἶναι ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς μοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει.
- 12
ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;
Τὸν ἠρώτησαν λοιπὸν μὲ ἀγανάκτησιν· Ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ σοῦ εἶπε, σήκωσε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;
- 13
ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ.
Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ εἶχε θεραπευθῆ, δὲν ἤξευρε ποῖος ἦτο· διότι ὁ Ἰησοῦς ἐξέφυγε τὴν προσοχὴν καὶ ἔγινεν ἄφαντος, ἐπειδὴ εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον ὑπῆρχε πλῆθος λαοῦ, καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ τὸν παρακολουθήσῃ τὸ μάτι.
- 14
μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται.
Ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοῦ εἶπε· Πρόσεχε τώρα. Βλέπεις, ὅτι ἔγινες ὑγιής. Μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερον ἀπὸ τὴν παραλυσίαν τῶν τριάκοντα ὀκτὼ ἐτῶν.
- 15
ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.
Ἔφυγεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ τὸν ἔκαμεν ὑγιῆ.
- 16
καὶ διὰ τοῦτο ἐδίωκον τὸν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, ὅτι ταῦτα ἐποίει ἐν σαββάτῳ.
Καὶ δι’ αὐτὸ κατεδίωκον τὸν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν θανατώσουν, διότι ἔκανε τέτοια ἔργα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.
- 17
ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι.
Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ὁ Πατήρ μου ἕως τώρα ἐργάζεται καὶ κατὰ τὰ Σάββατα διὰ τὴν συντήρησιν καὶ κυβέρνησιν τοῦ κόσμου· καὶ ἐγώ, ποὺ εἶμαι Υἱός του καὶ ἔχω τὴν αὐτὴν μὲ αὐτὸν φύσιν καὶ δύναμιν, ἐργάζομαι.
- 18
διὰ τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τὸ σάββατον, ἀλλὰ καὶ πατέρα ἴδιον ἔλεγε τὸν Θεόν, ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ.
Δι’ αὐτὸ λοιπὸν ἐζήτουν περισσότερον οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν θανατώσουν, διότι ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε τὸν Θεὸν δικόν του Πατέρα, ἐξισώνων ἔτσι τὸν ἑαυτόν του μὲ τὸν Θεόν.
- 19
ἀπεκρίνατο οὖν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ’ ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ.
Ἀπεκρίθη λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν δύναται ὁ Υἱὸς νὰ κάνῃ τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ τὸ κάνῃ. Καὶ τοῦτο, διότι ἔχει τὴν αὐτὴν θέλησιν καὶ ἐνέργειαν μὲ τὸν Πατέρα. Διότι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κάνει ὁ Πατήρ, αὐτὰ κάνει κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ὁ Υἱός.
- 20
ὁ γὰρ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ, καὶ μείζονα τούτων δείξει αὐτῷ ἔργα, ἵνα ὑμεῖς θαυμάζητε.
Καὶ δὲν κρύπτει ὁ Πατὴρ τίποτε ἀπὸ τὸν Υἱόν, διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸν καὶ φανερώνει εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα κάνει ὁ ἴδιος. Καὶ θὰ τοῦ δείξῃ καὶ θὰ τοῦ ἀναθέσῃ νὰ κάμῃ διὰ τῆς κοινῆς αὐτῶν θεϊκῆς δυνάμεως ἔργα ἀνώτερα ἀπὸ τὴν θεραπείαν τοῦ παραλύτου, διὰ νὰ θαυμάζετε σεῖς.
- 21
ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, οὕτω καὶ ὁ υἱὸς οὓς θέλει ζωοποιεῖ.
Πράγματι· ὅπως ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς δίδει ζωήν, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς δίδει ζωὴν εἰς ὅσους θέλει.
- 22
οὐδὲ γὰρ ὁ πατὴρ κρίνει οὐδένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ,
Καὶ ὄχι μόνον τὸ ἔργον τῆς ἀναστάσεως θὰ ἐνεργήσῃ διὰ τοῦ Υἱοῦ ὁ Πατήρ, ἀλλὰ καὶ τὸ ἔργον τῆς κρίσεως. Διότι ὁ Πατὴρ δὲν θὰ κρίνῃ κανένα, ἀλλ’ ἔχει παραδώσει ὅλην τὴν κρίσιν εἰς τὸν Υἱόν,
- 23
ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν υἱὸν καθὼς τιμῶσι τὸν πατέρα. ὁ μὴ τιμῶν τὸν υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν.
διὰ νὰ τιμοῦν ὅλοι τὸν Υἱὸν μὲ τὴν ἰδίαν λατρείαν καὶ τιμήν, μὲ τὴν ὁποίαν τιμοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλε.
- 24
ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.
Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει μὲ προσοχὴν καὶ εὐπείθειαν τὸν λόγον μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Θεόν, ποὺ μὲ ἔστειλεν, ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ δὲν πρόκειται νὰ δικασθῇ καὶ νὰ καταδικασθῇ, ἀλλ’ ἔχει περάσει ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον εἰς τὴν πνευματικὴν καὶ αἰώνιον ζωήν.
- 25
ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται·
Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ τώρα εἶναι ἡ ὥρα αὐτή, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ νεκροὶ κατὰ τὴν ψυχὴν θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὅσοι ἀκούσουν μὲ πίστιν καὶ ὑπακοήν, θὰ ζήσουν πνευματικῶς.
- 26
ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ·
Καὶ ἔχει τὴν δύναμιν ὁ Υἱὸς νὰ ζωοποιῇ τοὺς νεκρούς, διότι, ὅπως ὁ Πατὴρ ἔχει μέσα του τὴν ζωὴν καὶ εἶναι πηγὴ τῆς ζωῆς, ἔτσι παρεχώρησε καὶ εἰς τὸν Υἱὸν νὰ ἔχῃ μέσα του ζωὴν καὶ νὰ εἶναι πηγὴ τῆς ζωῆς.
- 27
καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί.
Καὶ τοῦ ἔδωκεν ἐξουσίαν νὰ κάνῃ καὶ κρίσιν, διότι εἶναι υἱὸς ἀνθρώπου καὶ ὡς Θεάνθρωπος ἐργασθεὶς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ λόγον ἀπὸ αὐτούς, πῶς ἐχρησιμοποίησαν τὰ μέσα τῆς σωτηρίας.
- 28
μὴ θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ,
Μὴ θαυμάζετε δι’ αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα, ὅτι δηλαδὴ ὁ Υἱὸς θὰ κρίνῃ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι ἔρχεται ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλοι, ὅσοι εἶναι θαμμένοι εἰς τὰ μνήματα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνήν του.
- 29
καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως.
Καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τοὺς τάφους ὅσοι μὲν ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, διὰ νὰ ἀναστηθοῦν καὶ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον, ὅσοι δὲ ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν, διὰ νὰ καταδικασθοῦν.
- 30
οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδέν. καθὼς ἀκούω κρίνω, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν, ὅτι οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμὸν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με πατρός.
Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸν Πατέρα ἢ ἀντίθετα πρὸς αὐτόν. Κρίνω σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, ποὺ ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἰδική μου εἶναι δικαία, διότι δὲν ζητῶ νὰ κάνω τὸ δικό μου θέλημα, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν.
- 31
Ἐὰν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ, ἡ μαρτυρία μου οὐκ ἔστιν ἀληθής.
Ἐὰν ἐγὼ μόνος μου δίδω μαρτυρίαν διὰ τὸν ἑαυτόν μου, χωρὶς νὰ ἐπιβεβαιώνεται αὕτη καὶ ἀπὸ ἄλλους, τότε ἡ μαρτυρία μου σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εὐκόλως ψεύδονται, δὲν εἶναι ἀξιόπιστος.
- 32
ἄλλος ἐστὶν ὁ μαρτυρῶν περὶ ἐμοῦ, καὶ οἶδα ὅτι ἀληθής ἐστιν ἡ μαρτυρία ἣν μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ.
Ἄλλος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ, καὶ ξεύρω καλά, ὅτι εἶναι ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστος ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν δίδει δι’ ἐμέ.
- 33
ὑμεῖς ἀπεστάλκατε πρὸς Ἰωάννην, καὶ μεμαρτύρηκε τῇ ἀληθείᾳ·
Σεῖς ἐστείλατε ἀντιπροσωπείαν εἰς τὸν Ἰωάννην καὶ αὐτὸς ἔδωκε μαρτυρίαν εἰς τὴν ἀλήθειαν, ὅτι δηλαδὴ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ Μεσσίας, ἀλλ’ ἐγώ.
- 34
ἐγὼ δὲ οὐ παρὰ ἀνθρώπου τὴν μαρτυρίαν λαμβάνω, ἀλλὰ ταῦτα λέγω ἵνα ὑμεῖς σωθῆτε.
Ἐγὼ ὅμως δὲν ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, διὰ νὰ πιστοποιήσω ποῖος εἶμαι, ἀλλὰ τὰ λέγω αὐτὰ διὰ νὰ πεισθῆτε σεῖς καὶ σωθῆτε.
- 35
ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καὶ φαίνων, ὑμεῖς δὲ ἠθελήσατε ἀγαλλιαθῆναι πρὸς ὥραν ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ.
Ἐκεῖνος ἦτο λυχνάρι ποὺ ἄναβε καὶ ἐφέγγιζε, σεῖς δὲ θελήσατε νὰ χαρῆτε προσωρινὰ εἰς τὸ φῶς του, χωρὶς νὰ ἔχετε τὴν διάθεσιν νὰ τὸν ἀκολουθήσετε μέχρι τέλους εἰς τὰς ὑποδείξεις του καὶ νὰ πιστεύσετε εἰς ἐμέ.
- 36
ἐγὼ δὲ ἔχω τὴν μαρτυρίαν μείζω τοῦ Ἰωάννου· τὰ γὰρ ἔργα ἃ ἔδωκέ μοι ὁ πατὴρ ἵνα τελειώσω αὐτά, αὐτὰ τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ, μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι ὁ πατήρ με ἀπέσταλκε.
Ἐγὼ ὅμως ἔχω μαρτυρίαν μεγαλυτέραν καὶ ἐγκυροτέραν ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου. Διότι τὰ θαυμαστὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μοῦ ἔδωκεν ὁ Πατήρ, διὰ νὰ τὰ τελειώσω καὶ δείξω δι’ αὐτῶν τὴν θείαν μου δύναμιν, αὐτὰ τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα κάνω, μαρτυροῦν δι’ ἐμέ, ὅτι μὲ ἔχει στείλει ὁ Πατήρ.
- 37
καὶ ὁ πέμψας με πατὴρ, αὐτὸς μεμαρτύρηκε περὶ ἐμοῦ. οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἀκηκόατε πώποτε οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε,
Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλεν, αὐτὸς ἔχει δώσει μαρτυρίαν δι’ ἐμὲ διὰ τῶν γραφῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Σεῖς ὅμως οὔτε φωνήν του ἠκούσατε ποτέ, οὔτε μορφήν του εἴδατε, ὅπως ἤκουσαν καὶ εἶδον οἱ προφῆται, διὰ νὰ λάβετε καὶ σεῖς ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν Θεὸν μαρτυρίαν.
- 38
καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ οὐκ ἔχετε μένοντα ἐν ὑμῖν, ὅτι ὃν ἀπέστειλεν ἐκεῖνος, τούτῳ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε.
Καὶ τὸν λόγον του, ποὺ εἶναι καταχωρημένος εἰς τὰς Γραφάς, δὲν τὸν ἔχετε νὰ μένῃ μόνιμος καὶ ἐνεργὸς μέσα σας. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι, ὅτι σεῖς δὲν πιστεύετε εἰς τοῦτον, τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος ἔστειλε.
- 39
ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ·
Μελετᾶτε καὶ ἐξετάζετε τὰς Γραφάς, διότι σεῖς νομίζετε, ὅτι μὲ τὴν μελέτην αὐτὴν θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ αὐταὶ εἶναι ποὺ μαρτυροῦν δι’ ἐμέ.
- 40
καὶ οὐ θέλετε ἐλθεῖν πρός με ἵνα ζωὴν ἔχητε.
Καὶ ὅμως, μολονότι αἱ Γραφαὶ σᾶς ὁδηγοῦν εἰς ἐμέ, σεῖς δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμέ, διὰ νὰ ἔχετε ζωήν.
- 41
Δόξαν παρὰ ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω·
Σᾶς ἐλέγχω, διότι δὲν πιστεύετε εἰς ἐμέ. Μὴ νομίσετε ὅμως, ὅτι κάνω τοῦτο, διότι ἐπιθυμῶ τιμὰς καὶ δόξας ἀπὸ σᾶς. Δόξαν ἀπὸ ἀνθρώπους δὲν δέχομαι.
- 42
ἀλλ’ ἔγνωκα ὑμᾶς ὅτι τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔχετε ἐν ἑαυτοῖς.
Ἀλλὰ σᾶς εἶπα ὅτι δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμέ, διότι σᾶς ἔχω γνωρίσει καλὰ καὶ ξέρω, ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ.
- 43
ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε.
Ἐγὼ ἦλθα μὲ τὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν ἐντολὴν τοῦ Πατρός μου καὶ δὲν μὲ δέχεσθε. Ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ μὲ ἰδικήν του ἐξουσίαν καὶ μὲ σκοπὸν νὰ συστήσῃ καὶ νὰ δοξάσῃ τὸν ἑαυτόν του, ὅπως θὰ κάμουν οἱ ψευδόχριστοι, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε.
- 44
πῶς δύνασθε ὑμεῖς πιστεῦσαι, δόξαν παρὰ ἀλλήλων λαμβάνοντες, καὶ τὴν δόξαν τὴν παρὰ τοῦ μόνου Θεοῦ οὐ ζητεῖτε;
Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσετε σεῖς, ἀφοῦ ἐπιδιώκετε καὶ δέχεσθε δόξαν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν δόξαν, ποὺ δίδεται ἀπὸ τὸν μόνον Θεόν;
- 45
μὴ δοκεῖτε ὅτι ἐγὼ κατηγορήσω ὑμῶν πρὸς τὸν πατέρα· ἔστιν ὁ κατηγορῶν ὑμᾶς Μωϋσῆς, εἰς ὃν ὑμεῖς ἠλπίκατε.
Μὴ νομίζετε, ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἐκεῖνος, ποὺ θὰ σᾶς κατηγορήσῃ, ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας.
- 46
εἰ γὰρ ἐπιστεύετε Μωϋσεῖ, ἐπιστεύετε ἂν ἐμοί· περὶ γὰρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψεν.
Θὰ σᾶς κατηγορήσῃ δὲ ὁ Μωϋσῆς, διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὰς γραφὰς τοῦ Μωϋσέως, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ. Διότι ἐκεῖνος δι’ ἐμὲ ἔγραψε.
- 47
εἰ δὲ τοῖς ἐκείνου γράμμασιν οὐ πιστεύετε, πῶς τοῖς ἐμοῖς ῥήμασι πιστεύσετε;
Ἐὰν ὅμως δὲν πιστεύετε εἰς τὰς γραπτὰς ἐκείνου προφητείας, τὰς ὁποίας τόσον μελετᾶτε καὶ σέβεσθε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τὰ ἰδικά μου λόγια;
