Ιώβ, κεφάλαιο 33
- 1
ΟΥ μὴν δὲ ἀλλὰ ἄκουσον, ᾿Ιώβ, τὰ ρήματά μου καὶ λαλιὰν ἐνωτίζου μου·
Οὐχὶ δὲ μόνον σεῖς, οἱ τρεῖς φίλοι, ἀλλὰ καὶ σύ, ὦ Ἰώβ, ἄκουσε τοὺς λόγους μου καὶ δέχθητι εἰς τὸ βάθος τῶν αὐτιῶν σου αὐτὰ ποὺ θὰ λαλήσω.
- 2
ἰδοὺ γὰρ ἤνοιξα τὸ στόμα μου, καὶ ἐλάλησεν ἡ γλῶσσά μου.
Ἄκουσέ με, διότι, ὅπως βλέπεις, ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ ἤρχισε νὰ λαλῇ ἡ γλῶσσά μου.
- 3
καθαρά μου ἡ καρδία ρήμασι, σύνεσις δὲ χειλέων μου καθαρὰ νοήσει.
Ἢ καρδία μου δὲ εἶναι ἀνιδιοτελὴς καὶ καθαρὰ ἀπὸ κάθε προκατάληψιν καὶ συνεπῶς καὶ οἱ λόγοι μου θὰ εἶναι εἰλικρινεῖς, ἡ δὲ συνετὴ καὶ ἐκ γνώσεως τῶν πραγμάτων προερχομένη γνώμη, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὰ χείλη μου, εἶναι καθαρὰ κατὰ τὴν ἀντίληψιν καὶ νόησιν.
- 4
πνεῦμα θεῖον τὸ ποιῆσάν με, πνοὴ δὲ Παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με.
Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ ἐδημιούργησεν, ἡ πνοὴ δὲ καὶ ἔμπνευσις τοῦ Παντοκράτορος μὲ διδάσκει.
- 5
ἐὰν δύνῃ, δός μοι ἀπόκρισιν πρὸς ταῦτα· ὑπόμεινον, στῆθι κατ᾿ ἐμὲ καὶ ἐγὼ κατὰ σέ.
Ἐὰν δύνασαι νὰ ἀντείπῃς εἰς ὅσα θὰ εἴπω, δός μου ἐλευθέρως ἀπάντησιν εἰς αὐτά· μόνον δεῖξε ὑπομονὴν εἰς αὐτά, ὥστε ψυχραίμως νὰ τὰ κρίνῃς· στάσου σταθερὰ ἐμπρός μου καὶ ἐγὼ οὕτω θὰ σταθῶ ἐμπρός σου.
- 6
ἐκ πηλοῦ διήρτισαι σὺ ὡς καὶ ἐγώ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ διηρτίσμεθα.
Εἴμεθα καὶ οἱ δύο μας ἴσοι.Ἀπὸ πηλὸν ἔχεις πλασθῆ σύ, ὅπως καὶ ἐγώ, ἀπὸ τὸν αὐτὸν πηλὸν ἔχομεν συναρμολογηθῆ καὶ οἱ δύο.
- 7
οὐχ ὁ φόβος μού σε στροβήσει, οὐδὲ ἡ χείρ μου βαρεῖα ἔσται ἐπὶ σοί.
Δὲν θὰ σὲ συγχύσῃ ὁ φόβος μου, οὔτε ἡ δύναμις τῆς χειρός μου θὰ πέσῃ ἐπὶ σοῦ βαρεῖα, ὥστε διὰ τοῦ φόβου ἢ διὰ βίας τινὸς νὰ σὲ πείσω.
- 8
πλὴν εἶπας ἐν ὠσί μου, φωνὴν ρημάτων σου ἀκήκοα,
Ὅμως πλανώμενος εἶπες εἰς τὰ αὐτιά μου· ἔχω ἀκούσει τὴν φωνὴν τῶν ἐσφαλμένων λόγων σου· διότι εἶπες:
- 9
διότι λέγεις· καθαρός εἰμι οὐχ ἁμαρτών, ἄμεμπτός εἰμι, οὐ γὰρ ἠνόμησα.
«Εἶμαι καθαρός, διότι δὲν ἡμάρτησα· εἶμαι ἄμεμπτος καὶ χωρὶς ψεγάδι, διότι δὲν παρέβην τὸν θεῖον νόμον.
- 10
μέμψιν δὲ κατ᾿ ἐμοῦ εὗρεν, ἥγηται δέ με ὥσπερ ὑπεναντίον·
Κατηγορίαν δὲ καὶ μομφὴν ἐναντίον μου εὗρεν ὁ Κύριος· μὲ ἔχει δὲ νομίσει ὡς ἐχθρόν του, παρὰ τὸ ὅτι ὑπῆρξα εὐλαβὴς καὶ ὑπήκοος εἰς αὐτόν.
- 11
ἔθετο δὲ ἐν ξύλῳ τὸν πόδα μου, ἐφύλαξε δέ μου πάσας τὰς ὁδούς·
Ἔθεσε δὲ τὸν πόδα μου μέσα εἰς τὸ τιμωρητικὸν ὄργανον, ποὺ λέγεται ξύλον, καὶ τὸν ἔσφιξεν ἐκεῖ, ὥστε νὰ μὴ δύναμαι νὰ κινηθῶ, ἐφρούρησε δὲ ὅλους τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ ἐπερνοῦσα».
- 12
πῶς γὰρ λέγεις· δίκαιός εἰμι, καὶ οὐκ ἐπακήκοέ μου; αἰώνιος γάρ ἐστιν ὁ ἐπάνω βροτῶν.
Τὰ παράπονά σου ὅμως αὐτὰ εἶναι ἄδικα.Διότι πῶς λέγεις· «εἶμαι δίκαιος, καὶ ὅμως δὲν ἔχει ἐπακούσει ὁ Θεὸς τὰς δεήσεις μου»; Ὁ λόγος σου αὐτὸς εἶναι ἄτοπος.Διότι Αὐτός, ποὺ εἶναι ἐπάνω ἀπὸ τοὺς θνητούς, δὲν εἶναι ὅμοιος πρὸς τοὺς θνητοὺς κυριάρχους τῆς γῆς, ἀλλ’ εἶναι αἰώνιος.
- 13
λέγεις δέ· διατί τῆς δίκης μου οὐκ ἐπακήκοέ μου πᾶν ρῆμα;
Λέγεις δέ: «Διατὶ ὁσάκις μὲ ἐδίκασε, δὲν ἔχει ἐπακούσει κανένα ἀπὸ τοὺς λόγους, ποὺ τοῦ εἶπα;»
- 14
ἐν γὰρ τῷ ἅπαξ λαλῆσαι ὁ Κύριος, ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ
Καὶ τὸ παράπονόν σου αὐτὸ εἶναι ἀβάσιμον, διότι ὁ Θεός, ἀφοῦ λαλήσῃ ἅπαξ, λαλεῖ καὶ δευτέραν φορὰν
- 15
ἐνύπνιον, ἢ ἐν μελέτῃ νυκτερινῇ, ὡς ὅταν ἐπιπίπτῃ δεινὸς φόβος ἐπ᾿ ἀνθρώπους ἐπὶ νυσταγμάτων ἐπὶ κοίτης.
μὲ ἐνύπνιον, ἢ μὲ σκέψεις καὶ μελέτην, ποὺ προκαλοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὀπτασίαι νυκτεριναί, ὅπως συμβαίνει, ὅταν ἐπέρχεται κατὰ τὸν βαθὺν ὕπνον τῶν δεινὸς φόβος εἰς τοὺς ἀνθρώπους, κατὰ τὰς ὥρας τῶν νυσταγμῶν των εἰς τὴν κλίνην των.
- 16
τότε ἀνακαλύπτει νοῦν ἀνθρώπων, ἐν εἴδεσι φόβου τοιούτοις αὐτοὺς ἐξεφόβησεν
Τότε διὰ τῶν μέσων αὐτῶν ἐλευθερώνει τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ κάλυμμα, ποὺ τοὺς ἐμποδίζει νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθειαν, καὶ μὲ τὰ τοιαῦτα εἴδη τοῦ φόβου ἐκφοβίζει αὐτοὺς καὶ ἐντυπώνει βαθέως τὰς ἀποκαλύψεις του.
- 17
ἀποστρέψαι ἄνθρωπον ἀπὸ ἀδικίας, τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ πτώματος ἐρρύσατο.
Σκοπός του δὲ εἶναι νὰ ἀπομακρύνῃ τὸν οὕτω παιδευόμενον ἄνθρωπον ἀπὸ πᾶν εἶδος ἀδικίας, τὸ σῶμα του δὲ καὶ ὅλον τὸν ἑαυτόν του νὰ τὸν γλυτώσῃ ἀπὸ πτῶσιν σοβαράν.
- 18
ἐφείσατο δὲ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ἀπὸ θανάτου καὶ μὴ πεσεῖν αὐτὸν ἐν πολέμῳ.
Νὰ φεισθῇ δὲ καὶ νὰ προφυλάξῃ τὴν ψυχήν του ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον καὶ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ νὰ πέσῃ νεκρὸς εἰς πόλεμον ἢ εἰς ὁποιανδήποτε σύγκρουσιν καὶ φιλονικίαν.
- 19
πάλιν δὲ ἤλεγξεν αὐτὸν ἐπὶ μαλακίᾳ ἐπὶ κοίτης καὶ πλῆθος ὀστῶν αὐτοῦ ἐνάρκησε·
Πάλιν δὲ τιμωρεῖ καὶ παιδαγωγεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος ἐπάνω εἰς τὴν ἀσθένειαν, τὴν ὁποίαν περνᾷ εἰς τὸ κρεββάτι καὶ διὰ τῆς ὁποίας τοῦ μουδιάζει τὸ πλῆθος τῶν ὀστῶν του.
- 20
πᾶν δὲ βρωτὸν σίτου οὐ μὴ δύνηται προσδέξασθαι καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ βρῶσιν ἐπιθυμήσει,
Κάθε δὲ φαγώσιμον ἀπὸ σῖτον λόγῳ τῆς ἀσθενείας δὲν δύναται νὰ τὸ δεχθῇ καὶ νὰ τὸ φάγῃ, καὶ ἡ ψυχή του θὰ ἐπιθυμῇ τροφήν, ἀλλ’ ὅταν ἐγγίζουν τὰ χείλη του εἰς αὐτήν, θὰ δοκιμάζῃ ἀηδίαν.
- 21
ἕως ἂν σαπῶσιν αὐτοῦ αἱ σάρκες καὶ ἀποδείξῃ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ κενά·
Καὶ ἡ ἀπὸ τῆς ἀσθενείας ἐξάντλησις παρατείνεται, ἕως ὅτου φθαροῦν αἱ πολλαὶ σάρκες τοῦ ἀσθενοῦς καὶ φανερώσῃ ἡ ἀσθένεια τὰ ὀστᾶ του κενὰ ἀπὸ σάρκας, ὥστε νὰ δύνανται ταῦτα νὰ μετρηθοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ δέρμα, τὸ ὁποῖον τὰ καλύπτει.
- 22
ἤγγισε δὲ εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, ἡ δὲ ζωὴ αὐτοῦ ἐν ᾅδη.
Πλησιάζει δὲ οὕτω ἡ ψυχή του εἰς τὸν θάνατον, ἡ δὲ ζωή του πλησιάζει εἰς τὸν Ἅδην.
- 23
ἐὰν ὦσι χίλιοι ἄγγελοι θανατηφόροι, εἷς αὐτῶν οὐ μὴ τρώσῃ αὐτόν· ἐὰν νοήσῃ τῇ καρδίᾳ ἐπιστραφῆναι πρὸς Κύριον, ἀναγγείλῃ δὲ ἀνθρώπῳ τὴν ἑαυτοῦ μέμψιν, τὴν δὲ ἄνοιαν αὐτοῦ δείξῃ,
Ἐὰν ὑπάρχουν παρὰ τὴν κλίνην τῆς ἀσθενείας του χίλιοι ἄγγελοι ἐξ ἐκείνων, ποὺ ἔχουν ἀποστολὴν νὰ ἐπιφέρουν τὸν θάνατον, οὔτε ἕνας ἐξ αὐτῶν δὲν θὰ πληγώσῃ αὐτὸν μόνον ἐὰν μὲ τὴν καρδίαν του καταλάβῃ νὰ ἐπιστραφῇ διὰ μετανοίας πρὸς τὸν Κύριον, διακηρύξῃ δὲ εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ τὸν ἐπισκέπτεται, τὴν συμπεριφοράν του τὴν ἀξίαν μέμψεως, δείξῃ δὲ καὶ καταστήσῃ φανερὰν τὴν κατὰ τὸ παρελθὸν ἀσύνετον καὶ ἄφρονα διαγωγήν του,
- 24
ἀνθέξεται τοῦ μὴ πεσεῖν εἰς θάνατον, ἀνανεώσει δὲ αὐτοῦ τὸ σῶμα ὥσπερ ἀλοιφὴν ἐπὶ τοίχου, τὰ δὲ ὀστᾶ αὐτοῦ ἐμπλήσει μυελοῦ·
τότε ὁ Θεὸς θὰ τὸν βαστάσῃ καὶ θὰ τὸν στηρίξῃ νὰ μὴ πέσῃ πεθαμένος εἰς τὸν τάφον, θὰ ξανακαινουργώσῃ δὲ τὰ σῶμα του, ὅπως τὸ νέον δι’ ἀσβεστώματος ἢ χρωματισμοῦ ἄσπρισμα τῆς παλαιωθείσης ἐπιφανείας τοίχου, τὰ ὀστᾶ του δὲ θὰ τὰ γεμίσῃ μυελὸν καὶ θὰ τὰ λιπάνῃ·
- 25
ἁπαλυνεῖ δὲ αὐτοῦ τὰς σάρκας ὥσπερ νηπίου, ἀποκαταστήσει δὲ αὐτὸν ἀνδρωθέντα ἐν ἀνθρώποις.
τὰς ξηρὰς δὲ καὶ ἀδυνάτους σάρκας του θὰ τὰς κάμῃ ἁπαλὰς σὰν τὰς σάρκας τοῦ νηπίου, θὰ ἀποκαταστήσῃ δὲ αὐτὸν ὑγιᾶ καὶ δυνατὸν ἄνδρα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
- 26
εὐξάμενος δὲ πρὸς Κύριον, καὶ δεκτὰ αὐτῷ ἔσται, εἰσελεύσεται προσώπῳ ἱλαρῷ σὺν ἐξηγορίᾳ· ἀποδώσει δὲ ἀνθρώποις δικαιοσύνην.
Θὰ εὐχηθῇ δὲ καὶ θὰ ἀπευθύνῃ δεήσεις πρὸς τὸν Κύριον καὶ θὰ γίνουν δεκτὰ τὰ αἰτήματά του, θὰ προσέλθῃ δὲ πρὸς τὸν Κύριον μὲ πρόσωπον ἱλαρὸν καὶ χαρωπόν, μὲ ἐκδήλωσιν τῆς ἐσωτερικῆς του χαρᾶς καὶ διὰ λόγων, θὰ ἀποδώσῃ δὲ ὁ Θεὸς εἰς τοὺς οὕτω παιδαγωγουμένους ὑπ’ Αὐτοῦ τὴν ἀμοιβὴν τῶν δικαίων.
- 27
εἶτα τότε ἀπομέμψεται ἄνθρωπος αὐτὸς ἑαυτῷ λέγον· οἷα συνετέλουν καὶ οὐκ ἄξια ἤτασέ με ὧν ἥμαρτον.
Ἔπειτα, ὅταν θὰ δικαιωθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ἄνθρωπος οὗτος θὰ μεμφθῇ αὐτὸς ἑαυτὸν λέγων:«Ὁποῖα ἀξιοκατάκριτα ἔργα συνετέλουν, καὶ ὁ Θεὸς δὲν μὲ ἐτιμώρησεν ἀξίως τῶν ὅσων ἡμάρτησα.
- 28
σῶσον ψυχήν μου τοῦ μὴ ἐλθεῖν εἰς διαφθοράν, καὶ ἡ ζωή μου φῶς ὄψεται.
Σῶσον, Κύριε, τὴν ψυχήν μου, ἵνα μὴ ἔλθῃ εἰς τὸ σκότος καὶ τὴν φθορὰν τοῦ τάφου καὶ τοῦ Ἅδου, καὶ ἡ ζωή μου τότε θὰ παραταθῇ ἐν ἀπολαύσει τοῦ φωτὸς καὶ τῆς χαρᾶς, μακρὰν τοῦ σκοτεινοῦ τάφου».
- 29
ἰδοὺ ταῦτα πάντα ἐργᾶται ὁ ἰσχυρὸς ὁδοὺς τρεῖς μετὰ ἀνδρός.
Ἰδοὺ ὅλα αὐτὰ ἐργάζεται ὁ ἰσχυρὸς Κύριος, χρησιμοποιῶν δι' ἕνα ἕκαστον ἄνθρωπον πολλὰς μεθόδους πρὸς σωτηρίαν.
- 30
καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου, ἵνα ἡ ζωή μου ἐν φωτὶ αἰνῇ αὐτόν.
Καὶ ὁ παιδαγωγηθεὶς καὶ σωθεὶς ἀναφωνεῖ εὐγνωμόνως: «Ὁ Θεὸς ἐγλύτωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὸν θάνατον, οὕτως ὥστε ἡ ζωή μου εἰς τὸ φῶς τοῦ παρόντος βίου να εἶναι γεμάτη ἀπὸ αἴνους πρὸς Αὐτόν».
- 31
ἐνωτίζου, ᾿Ιώβ, καὶ ἄκουέ μου· κώφευσον, καὶ ἐγώ εἰμι λαλήσω.
Ἄνοιξε τὰ αὐτιά σου, Ἰώβ, καὶ ἄκουσε τοὺς λόγους μου· σιώπα, σὰν νὰ ἦσο κωφός, καὶ ἐγὼ εἶμαι ποὺ θὰ λαλήσω.
- 32
εἰ εἰσί σοι λόγοι, ἀποκρίθητί μοι· λάλησον, θέλω γὰρ δικαιωθῆναί σε.
Ἐὰν ὑπάρχουν εἰς σὲ σκέψεις καὶ ἀντιρρήσεις εἰς ὅσα εἶπα, δός μου ἀπόκρισιν ὁμίλησε, διότι θέλω νὰ ἀναγνωρισθῇ τὸ δίκαιόν σου.
- 33
εἰ μή, σὺ ἄκουσόν μου· κώφευσον καὶ διδάξω σε σοφίαν.
Ἐὰν ὅμως δὲν ἔχῃς ἀντίρρησίν τινα, ἄκουσε ἐκεῖνα, ποὺ θὰ εἴπω· σιώπα, καὶ θὰ σὲ διδάξω θείαν σύνεσιν καὶ σοφίαν».
