Ιώβ, κεφάλαιο 32
- 1
ΗΣΥΧΑΣΑΝ δὲ καὶ οἱ τρεῖς φίλοι αὐτοῦ ἔτι ἀντειπεῖν ᾿Ιώβ, ἦν γὰρ ᾿Ιὼβ δίκαιος ἐναντίον αὐτῶν.
Εσιώπησαν δὲ καὶ οἱ τρεῖς φίλοι αὐτοῦ καὶ ἔπαυσαν νὰ ἀντιλέγουν εἰς τὸν Ἰώβ, διότι ὁ Ἰὼβ ἐπέμενεν ἐνώπιόν των, ὅτι ἦτο δίκαιος.
- 2
ὠργίσθη δὲ ᾿Ελιοὺς ὁ τοῦ Βαραχιὴλ ὁ Βουζίτης ἐκ τῆς συγγενείας Ρὰμ τῆς Αὐσίτιδος χώρας· ὠργίσθη δὲ τῷ ᾿Ιὼβ σφόδρα, διότι ἀπέφηνεν ἑαυτὸν δίκαιον ἐναντίον Κυρίου.
Ἐθύμωσε δὲ ὁ Ἐλιούς, ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχιήλ, ὁ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Βοὸζ καὶ ἐκ τῆς συγγενείας Ράμ, τῆς κατοικούσῃς εἰς τὴν Αὐσίτιδα χώραν.Ὠργίσθη δὲ πάρα πολὺ κατὰ τοῦ Ἰώβ, διότι διεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.
- 3
καὶ κατὰ τῶν τριῶν δὲ φίλων ὠργίσθη σφόδρα, διότι οὐκ ἠδυνήθησαν ἀποκριθῆναι ἀντίθετα ᾿Ιὼβ καὶ ἔθεντο αὐτὸν εἶναι ἀσεβῆ.
Καὶ ἐναντίον τῶν τριῶν φίλων τοῦ Ἰὼβ ὠργίσθη πάρα πολύ, διότι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀποκριθοῦν πειστικῶς ἀντίθετα πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ Ἰὼβ, καὶ ἐθεώρησαν αὐτὸν ὅτι εἶναι ἀσεβής.
- 4
᾿Ελιοὺς δὲ ὑπέμεινε δοῦναι ἀπόκρισιν ᾿Ιώβ, ὅτι πρεσβύτεροι αὐτοῦ εἰσιν ἡμέραις.
Ὁ Ἐλιοὺς δὲ μὲ ὑπομονὴν ἤκουσεν ὅλους καὶ περιέμεινε νὰ δώσῃ ἀπάντησιν εἰς τὸν Ἰώβ, διότι οὖτοι ἦσαν πρεσβύτεροι αὐτοῦ κατὰ τὰς ἡμέρας.
- 5
καὶ εἶδεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἀπόκρισις ἐν στόματι τῶν τριῶν ἀνδρῶν, καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ αὐτοῦ.
Καὶ εἶδεν ὁ Ἐλιούς, ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἀπάντησις εἰς τὸ στόμα τῶν τριῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐν τέλει ἐσιώπησαν, καὶ ἐθύμωσε πάρα πολύ.
- 6
ὑπολαβὼν δὲ ᾿Ελιοὺς ὁ τοῦ Βαραχιὴλ ὁ Βουζίτης εἶπε· νεώτερος μέν εἰμι τῷ χρόνῳ, ὑμεῖς δέ ἐστε πρεσβύτεροι· διὸ ἡσύχασα φοβηθεὶς τοῦ ὑμῖν ἀναγγεῖλαι τὴν ἐμαυτοῦ ἐπιστήμην.
Ἀφοῦ δὲ ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἐλιούς, ὁ υἱὸς τοῦ Βαραχιὴλ ὁ Βουζίτης, εἶπε: «Νεώτερος μὲν εἶμαι κατὰ τὸν χρόνον καὶ τὰ ἔτη τῆς ἡλικίας μου, σεῖς δὲ εἶσθε γεροντότεροι.Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ παρέμεινα ἥσυχος καὶ σιωπηλός, ἐπειδὴ ἐφοβήθην καὶ ἐδειλίασα νὰ σᾶς ἀναγγείλω τὴν ἐπὶ τῇ βάσει τῶν γνώσεών μου γνώμην μου.
- 7
εἶπα δὲ ὅτι οὐχ ὁ χρόνος ἐστὶν ὁ λαλῶν, ἐν πολλοῖς δὲ ἔτεσι οἴδασι σοφίαν,
Εἶπα δέ, ὅτι δὲν εἶναι ὁ χρόνος καὶ ἡ μεγάλη ἡλικία, ποὺ λαλεῖ τὰ ὀρθά, οὔτε δὲ μὲ τὰ πολλὰ χρόνια γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι τὴν σοφίαν
- 8
ἀλλὰ πνεῦμά ἐστιν ἐν βροτοῖς, πνοὴ δὲ Παντοκράτορός ἐστιν ἡ διδάσκουσα·
ἀλλ’ ὑπάρχει εἰς τοὺς ἀνθρώπους πνεῦμα καὶ λογικὴ ἱκανότης, ἡ ἔμπνευσις ὅμως τοῦ Παντοκράτορος, αὐτὴ εἶναι ποὺ διδάσκει καὶ φωτίζει τὸ λογικὸν αὐτὸ τοῦ ἀνθρώπου.
- 9
οὐχ οἱ πολυχρόνιοί εἰσι σοφοί, οὐδ᾿ οἱ γέροντες οἴδασι κρίμα.
Δὲν εἶναι σοφοὶ αὐτοί, ποὺ εἶναι καὶ πολύχρονοι, οὔτε οἱ γέροντες γνωρίζουν νὰ κρίνουν δικαίως, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐμπνέονται ἄνωθεν.
- 10
διὸ εἶπα· ἀκούσατέ μου, καὶ ἀναγγελῶ ὑμῖν ἃ οἶδα.
Δι’ αὐτὸ λέγω: Ἀκούσατε ὅσα θὰ εἴπω, καὶ θὰ ἐκθέσω καὶ ἐγὼ εἰς σᾶς αὐτὰ ποὺ ἠξεύρω.
- 11
ἐνωτίζεσθέ μου τὰ ρήματα· ἐρῶ γὰρ ὑμῶν ἀκουόντων, ἄχρις οὗ ἐτάσητε λόγους,
Βάλετε εἰς τὰ αὐτιά σας τοὺς λόγους μου· διότι θὰ ὁμιλήσω, καθ’ ὃν χρόνον σεῖς θὰ ἀκούετε, μέχρις ὅτου θὰ ἐξετάσετε αὐτὰ διὰ συλλογισμῶν καὶ ἐπιχειρημάτων.
- 12
καὶ μέχρι ὑμῶν συνήσω. καὶ ἰδοὺ οὐκ ἦν τῷ ᾿Ιὼβ ἐλέγχων ἀνταποκρινόμενος ρήματα αὐτοῦ ἐξ ὑμῶν,
Ἀπ' ἀρχῆς μέχρι τέλους, ὁπότε ἐπαύσατε νὰ ἀμιλῆτε καὶ σεῖς, κατενόησα πάντα τὰ λεχθέντα.Καὶ ἡ ἐντύπωσίς μου εἶναι, ὅτι κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν ὑπῆρξε διὰ τὸν Ἰώβ, ποὺ νὰ ἐξελέγξῃ καὶ ἀναιρέσῃ ὅσα εἶπε καὶ νὰ ἀποκριθῇ πειστικῶς εἰς τοὺς λόγους του.
- 13
ἵνα μὴ εἴπητε· εὕρομεν σοφίαν Κυρίῳ προσθέμενοι·
Καὶ ἔγινεν αὐτό, διὰ νὰ μὴ ἔχετε τὸ καύχημα νὰ εἴπητε: «Εὑρήκαμεν μόνοι μας σοφίαν καὶ προσεθέσαμεν αὐτὴν εἰς τὴν σοφίαν τοῦ Κυρίου».
- 14
ἀνθρώπῳ δὲ ἐπετρέψατε λαλῆσαι τοιαῦτα ρήματα.
Ἐπετρέψατε δὲ εἰς ἄνθρωπον, τὸν Ἰώβ, νὰ εἴπῃ παραπονούμενος εἰς τὸν Θεὸν τέτοια λόγια, τὰ ὁποῖα καὶ σεῖς ηὔρατε ἀπαράδεκτα.
- 15
ἐπτοήθησαν, οὐκ ἀπεκρίθησαν ἔτι, ἐπαλαίωσαν ἐξ αὐτῶν λόγους.
Κατεπλάγησαν οἱ τρεῖς φίλοι, δὲν ἐξηκολούθησαν νὰ ἀποκριθοῦν εἰς τὸν Ἰώβ.Κατήργησαν καὶ ἀφήρεσαν τοὺς λόγους ἀπὸ τὸ στόμα των.
- 16
ὑπέμεινα, οὐ γὰρ ἐλάλησαν· ὅτι ἔστησαν, οὐκ ἀπεκρίθησαν.
Περιέμεινα ἐν σιωπῇ νὰ ὁμιλήσουν καὶ πάλιν.Τονίζω τοῦτο, διότι δὲν εἶπα κανένα λόγον.Τώρα ὅμως θὰ ὁμιλήσω, διότι ἐσταμάτησαν καὶ δὲν ἀπεκρίθησαν πλέον».
- 17
ὑπολαβὼν δὲ ᾿Ελιοὺς λέγει· πάλιν λαλήσω·
Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιοὺς μετὰ τὴν μικρὰν ταύτην διακοπήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐμονολόγει, εἶπε: «Πάλιν θὰ ὁμιλήσω.
- 18
πλήρης γάρ εἰμι ρημάτων, ὀλέκει γάρ με τὸ πνεῦμα τῆς γαστρός·
Διότι εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ σκέψεις καὶ ἐνδιαθέτους λόγους, διότι μὲ πιέζει ἡ πνοὴ καὶ ἡ ἔμπνευσις τοῦ ἐσωτερικοῦ μου.
- 19
ἡ δὲ γαστήρ μου ὥσπερ ἀσκὸς γλεύκους ζέων δεδεμένος ἢ ὥσπερ φυσητὴρ χαλκέως ἐρρηγώς.
Τὸ ἐσωτερικόν μου δὲ καὶ ἡ διάνοιά μου ἀπὸ τὸ πλῆθος αὐτῶν τῶν σκέψεων ὁμοιάζει πρὸς ἀσκὸν γεμᾶτον μοῦστον, ποὺ βράζει δεμένος, δι' αὐτὸ δὲ καὶ κινδυνεύει νὰ διαρραγῇ.Ἢ ὁμοιάζει πρὸς φυσερὸ χαλκώματα, ποὺ ἀπὸ τὴν πίεσιν τοῦ πολλοῦ ἀέρος ἔσπασε.
- 20
λαλήσω, ἵνα ἀναπαύσωμαι ἀνοίξας τὰ χείλη·
Θὰ ὁμιλήσω, διὰ νὰ δώσω ἀνάπαυσιν εἰς τὸν ἑαυτόν μου μὲ τὸ νὰ ἀνοίξω τὰ χείλη μου καὶ νὰ λαλήσω.
- 21
ἄνθρωπον γὰρ οὐ μὴ αἰσχυνθῶ, ἀλλὰ μὴν οὐδὲ βροτὸν οὐ μὴ ἐντραπῶ·
Θὰ ὁμιλήσω ἐλεύθερα, διότι δὲν θὰ ἐντραπῶ ἄνθρωπον, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἀπέναντι οἰουδήποτε θνητοῦ θὰ αἰσθανθῶ συστολὴν καὶ ἐντροπήν.
- 22
οὐ γὰρ ἐπίσταμαι θαυμάσαι πρόσωπα· εἰ δὲ μή, καὶ ἐμὲ σῆτες ἔδονται.
Διότι δὲν ἠξεύρω νὰ θαυμάζω καὶ νὰ κολακεύω πρόσωπα.Ἀλλ’ ἐὰν παρὰ τὴν βεβαίωσίν μου ταύτην ἐπιδείξω προσωποληψίαν, καὶ ἐμὲ σκώληκες θὰ μὲ καταφάγουν.
