Ιώβ, κεφάλαιο 34
- 1
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ ᾿Ελιοὺς λέγει·
Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιοὺς εἶπεν:
- 2
ἀκούσατέ μου, σοφοί· ἐπιστάμενοι, ἐνωτίζεσθε τὸ καλόν·
«Ἀκούσατε ὅσα θὰ εἴπω, ὅσοι εἶσθε σοφοί·· βάλετέ τα εἰς τὰ αὐτιά σας, σεῖς ποὺ ξεύρετε πολλά.
- 3
ὅτι οὖς λόγους δοκιμάζει, καὶ λάρυγξ γεύεται βρῶσιν.
Διότι τὸ αὐτί, ἐφ’ ὅσον μένει ἀχώριστον ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν φωτισμένον αὐτί, κρίνει καὶ ξεχωρίζει τὸ ὀρθὸν ἀπὸ τὴν πλάνην, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ λάρυγξ γεύεται τὸ φαγητὸν καὶ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς ὀρθὴν κρίσιν περὶ τῆς ποιότητος αὐτοῦ.
- 4
κρίσιν ἑλώμεθα ἑαυτοῖς, γνῶμεν ἀνὰ μέσον ἑαυτῶν ὅ,τι καλόν.
Ἂς ἐκλέξωμεν λοιπὸν τὴν δικαίαν κρίσιν διὰ τοὺς ἑαυτούς μας, ἂς μάθωμεν μεταξύ μας συζητοῦντες ὅ,τι εἶναι καλὸν καὶ ὀρθόν.
- 5
ὅτι εἴρηκεν ᾿Ιώβ· δίκαιός εἰμι, ὁ Κύριος ἀπήλλαξέ μου τὸ κρίμα,
Ἔλθετε νὰ συσκεφθῶμεν ἐπὶ ζητήματος σοβαροῦ, διότι ἔχει εἴπει ὁ Ἰώβ: «Εἶμαι δίκαιος καὶ μ’ ὅλα ταῦτα ὁ Κύριος μοῦ ἀφήρεσε τὸ δίκαιόν μου.
- 6
ἐψεύσατο δὲ τῷ κρίματί μου, βίαιον τὸ βέλος μου ἄνευ ἀδικίας.
Μὲ μετεχειρίσθη δὲ ὡς ψεύστην καὶ ἄδικον, ὅταν ἐδίκαζε τὴν ὑπόθεσίν μου· τὸ βέλος, πού, χωρὶς νὰ πράξω ἄδικόν τι, μοῦ ἔρριψεν ἡ ὀργή του, εἶναι σκληρὸν καὶ μὲ ἐπλήγωσε βαθειά».
- 7
τίς ἀνὴρ ὥσπερ ᾿Ιώβ, πίνων μυκτηρισμὸν ὥσπερ ὕδωρ,
Ποῖος ἄνθρωπος ὑπάρχει σὰν τὸν Ἰώβ, ποὺ νὰ εἶναι ποτισμένος σὰν μὲ νερὸ τὴν κακίαν τοῦ χλευασμοῦ, ὥστε νὰ λοιδορῇ τοὺς πάντας;
- 8
οὐχ ἁμαρτὼν οὐδὲ ἀσεβήσας ἢ ὁδοῦ κοινωνήσας μετὰ ποιούντων τὰ ἄνομα τοῦ πορευθῆναι μετὰ ἀσεβῶν;
Ποῖος εἶναι ποὺ δὲν ἡμάρτησεν, οὔτε ἠσέβησεν ἢ καὶ δὲν συμμετέσχε μὲ ἐκείνους, ποὺ πράττουν τὰ παράνομα, ὥστε νὰ μὴ πηγαίνῃ ποτὲ μὲ ἀσεβεῖς καὶ νὰ μὴ συνταυτίζεται μὲ αὐτούς, ὅπως διατείνεται διὰ τὸν ἑαυτόν του πλανώμενος ὁ Ἰώβ;
- 9
μὴ γὰρ εἴπῃς, ὅτι οὐκ ἔσται ἐπισκοπὴ ἀνδρὸς καὶ ἐπισκοπὴ αὐτῷ παρὰ Κυρίου.
Κάμνω τὰς ἐρωτήσεις αὐτάς, διότι κατ’ οὐδένα λόγον ἐπιτρέπεται νὰ εἴπῃς καὶ σύ, ποὺ μὲ ἀκούεις, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπίβλεψις διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ πρόνοια δι' αὐτὸν ἀπὸ τὸν Κύριον.
- 10
διό, συνετοὶ καρδίας ἀκούσατέ μου· μή μοι εἴη ἔναντι Κυρίου ἀσεβῆσαι καὶ ἔναντι Παντοκράτορος ταράξαι τὸ δίκαιον·
Δι’ αὐτό, ὅσοι ἔχετε καρδίαν συνετὴν καὶ μὴ τυφλωμένην ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμόν, ἀκούσατε αὐτά, ποὺ θὰ εἴπω.Μὴ γένοιτό ποτὲ εἰς ἐμὲ νὰ ἀσεβήσω εἰς τὸν Κύριον καὶ νὰ εἴπω διὰ τὸν Παντοκράτορα, ὅτι διετάραξε καὶ παρεβίασε τὸ δίκαιον.
- 11
ἀλλὰ ἀποδιδοῖ ἀνθρώπῳ καθὰ ποιεῖ ἕκαστος αὐτῶν, καὶ ἐν τρίβῳ ἀνδρὸς εὑρήσει αὐτόν.
Ἀλλὰ ἀνταποδίδει εἰς τὸν ἄνθρωπον σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, ποὺ πράττει ὁ καθένας ἀπὸ αὐτούς, καὶ θὰ εὕρῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον βαδίζει, καὶ σύμφωνα μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς ζωῆς του θὰ τὸν μεταχειρισθῇ.
- 12
οἴει δὲ τὸν Κύριον ἄτοπα ποιήσειν; ἢ ὁ Παντοκράτωρ ταράξει κρίσιν, ὃς ἐποίησε τὴν γῆν;
Νομίζεις δέ, ὅτι ὁ Κύριος θὰ πράξῃ ποτὲ ἄτοπα, ἢ ὁ Παντοκράτωρ, ποὺ ἐποίησε τὴν γῆν, θὰ διαταράξῃ τὸ δίκαιον, αὐτὸς ὁ δημιουργὸς τῆς τάξεως καὶ τῆς ἁρμονίας;
- 13
τίς δέ ἐστιν ὁ ποιῶν τὴν ὑπ᾿ οὐρανὸν καὶ τὰ ἐνόντα πάντα;
Ποῖος δὲ εἶναι αὐτός, ποὺ ἐποίησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ συντηρῇ τὴν γῆν, ἥτις ἐκτείνεται ὑπὸ τὸν οὐρανόν, καθὼς καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν ἐν αὐτῇ; Ὁ Θεὸς καὶ μόνον αὐτός.
- 14
εἰ γὰρ βούλοιτο συνέχειν καὶ τὸ πνεῦμα παρ᾿ αὐτῷ κατασχεῖν,
Διότι, ἐὰν ἤθελε νὰ ἀποσύρῃ καὶ νὰ συγκρατήσῃ τὴν συντηροῦσαν τὸν κόσμον δύναμίν του καὶ νὰ κρατήσῃ παρ’ ἑαυτῷ τὴν ζωοποιοῦσαν τὸν ἄνθρωπον καὶ πᾶν ζῶον πνοήν του,
- 15
τελευτήσει πᾶσα σάρξ ὁμοθυμαδόν, πᾶς δὲ βροτὸς εἰς γῆν ἀπελεύσεται, ὅθεν καὶ ἐπλάσθη.
θὰ τελευτήσῃ τότε μαζὶ καὶ ἐν μιᾷ στιγμῇ κάθε ζωντανὴ σάρξ, καὶ κάθε θνητὸς ποὺ ζῇ εἰς τὴν γῆν, θὰ ἀπέλθῃ ἐκεῖ, ἀπὸ ὅπου καὶ ἐπλάσθη.
- 16
εἰ δὲ μὴ νουθετῇ, ἄκουε ταῦτα, ἐνωτίζου φωνὴν ρημάτων.
Ἐὰν δέ, ὦ Ἰώβ, δὲν δέχεσαι συμβουλάς, ἄκουε τουλάχιστον αὐτά, ποὺ θὰ εἴπω· βάλε μέσα εἰς τὰ αὐτιά σου τὴν φωνὴν τῶν λόγων μου.
- 17
ἰδὲ σὺ τὸν μισοῦντα ἄνομα καὶ τὸν ὀλλύντα τοὺς πονηροὺς ὄντα αἰώνιον δίκαιον.
Ἄνοιξε τὰ μάτια σου καὶ σύ, καὶ ἴδε Αὐτόν, ποὺ μισεῖ τὰ παράνομα καὶ καταστρέφει τοὺς πονηρούς.Ἴδε Τον, ὅτι εἶναι αἰωνίως καὶ παντοτεινὰ δίκαιος.
- 18
ἀσεβὴς ὁ λέγων βασιλεῖ· παρανομεῖς, ἀσεβέστατε, τοῖς ἄρχουσιν·
Εἶναι λοιπὸν ἀσεβὴς καὶ ἄδικος κατὰ τὴν γνώμην σου Αὐτός, ποὺ μετ’ ἐξουσίας λέγει εἰς τὸν παραβαίνοντα τὸν νόμον βασιλέα· «Παρανομεῖς»· καὶ εἰς κάθε παρεκτρεπόμενον ἄρχοντα· «Ἀσεβέστατε».
- 19
ὃς οὐκ ἐπῃσχύνθη πρόσωπον ἐντίμου, οὐδὲ οἶδε τιμὴν θέσθαι ἁδροῖς θαυμασθῆναι πρόσωπα αὐτῶν.
Αὐτός, ποὺ δὲν ἐντράπη ποτὲ πρόσωπον ἀνθρώπου, ὀσονδήποτε ἐνδόξου καὶ ἰσχυροῦ, οὐδὲ γνωρίζει νὰ τιμᾷ μεγάλους παρανομοῦντας, ὥστε νὰ θαυμάζωνται τὰ πρόσωπά των παρὰ τὰ φαῦλα ἔργα των.
- 20
κενὰ δὲ αὐτοῖς ἀποβήσεται τὸ κεκραγέναι καὶ δεῖσθαι ἀνδρός· ἐχρήσαντο γὰρ παρανόμως ἐκκλινομένων ἀδυνάτων.
Εἰς ὅσους δὲ στηρίζονται εἰς εὐνοίας ἰσχυρῶν, τὸ ὅτι κράζουν καὶ παρακαλοῦν ἄνδρα διαθέτοντα ἐπιρροήν, θὰ ἀποβῇ ἄνευ κέρδους καὶ εἰς πλήρη ματαίωσιν τῶν ἐλπίδων των, διότι ἔκαμαν χρῆσιν παρανομιῶν, παραμερίζοντες τοὺς ἀδυνάτους καὶ καταπατοῦντες τὸ δίκαιον αὐτῶν.
- 21
αὐτὸς γὰρ ὁρατής ἐστιν ἔργων ἀνθρώπων, λέληθε δὲ αὐτὸν οὐδὲν ὧν πράσσουσιν,
Καὶ θὰ διαψευσθοῦν αἱ ἐλπίδες των, διότι ὁ Θεὸς εἶναι θεατὴς τῶν ἔργων τῶν ἀνθρώπων, δὲν ξεφεύγει δὲ τὴν προσοχήν του τίποτε ἀπὸ αὐτά, ποὺ πράττουν οὗτοι.
- 22
οὐδὲ ἔσται τόπος τοῦ κρυβῆναι τοὺς ποιοῦντας τὰ ἄνομα·
Οὔτε ὑπάρχει τόπος διὰ νὰ κρυβοῦν αὐτοί, ποὺ ποιοῦν τὰ ἄνομα ἔργα.
- 23
ὅτι οὐκ ἀπ᾿ ἄνδρα θήσει ἔτι·
Θὰ ἐπέλθῃ λοιπὸν ἄφευκτος ἡ τιμωρία των.Διότι, ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς εἶναι μάρτυς ἀλάνθαστος τῶν ἔργων των, δὲν θὰ ἐξαρτήσῃ πλέον τὴν κρίσιν Του ἀπὸ μαρτυρίας ἢ ἀπὸ ἀπολογίαν ἀνδρός.
- 24
ὁ γὰρ Κύριος πάντας ἐφορᾷ ὁ καταλαμβάνων ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός·
Διότι ὁ Κύριος ἐπιβλέπει ὅλους καὶ δὲν πλανᾶται Αὐτός, ὁ Ὁποῖος κατέχει καὶ καταλαμβάνει εἰς τὸν νοῦν Του ἀνεξερεύνητα καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει ἀριθμός, ἀλλ' εἶναι ἀναρίθμητα.
- 25
ὁ γνωρίζων αὐτῶν τὰ ἔργα καὶ στρέψει νύκτα καὶ ταπεινωθήσονται.
Αὐτός, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει τῶν παρανομούντων τὰ ἔργα καὶ κατὰ τὴν διαρκειαν μιᾶς νυκτὸς θὰ τοὺς ἀναποδογυρίσῃ καὶ θὰ ταπεινωθοῦν.
- 26
ἔσβεσε δὲ ἀσεβεῖς, ὁρατοὶ δὲ ἐναντίον αὐτοῦ,
Ἔσβησε δὲ καὶ ἐξηφάνισε τοὺς ἀσεβεῖς, καὶ οὗτοι κατεστραμμένοι ὁλοκληρωτικῶς ἐγένοντο ὁρατοὶ ἐνώπιον Αὐτοῦ.
- 27
ὅτι ἐξέκλιναν ἐκ νόμου Θεοῦ, δικαιώματα δὲ αὐτοῦ οὐκ ἐπέγνωσαν
Διότι ἔκλιναν ἔξω καὶ παρεξετράπησαν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔμαθον δὲ τὰ δικαιώματα Αὐτοῦ.
- 28
τοῦ ἐπαγαγεῖν ἐπ᾿ αὐτὸν κραυγὴν πενήτων, καὶ κραυγὴν πτωχῶν εἰσακούσεται.
Οὕτω δὲ συνετέλεσαν εἰς τὸ νὰ φθάσῃ εἰς Αὐτὸν ἡ κραυγὴ τῶν ἀπροστατεύτων πτωχῶν, καὶ ὁ Θεὸς ἀσφαλῶς θὰ εἰσακούσῃ τὴν κραυγὴν ταύτην τῶν πτωχῶν.
- 29
καὶ αὐτὸς ἡσυχίαν παρέξει, καὶ τίς καταδικάσεται; καὶ κρύψει πρόσωπον, καὶ τίς ὄψεται αὐτόν; καὶ κατὰ ἔθνους καὶ κατὰ ἀνθρώπου ὁμοῦ
Καὶ Αὐτὸς εἰσακούων τὴν κραυγὴν τῶν πτωχῶν θὰ παράσχῃ εἰρήνην καὶ ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὰ συνταράσσοντα αὐτοὺς δεινά, καὶ τότε τίς θὰ δυνηθῇ νὰ καταδικάσῃ ἢ νὰ διαταράξῃ αὐτούς; Καὶ θὰ κρύψῃ τὸ πρόσωπόν του ἀποσύρων τὴν προστασίαν του, καὶ τότε ποῖος θὰ ἴδῃ Αὐτὸν καὶ πάλιν εὐμενῶς ἐπιβλέποντα; Καὶ τοῦτο συμβαίνει τόσον, ὅταν πρόκειται περὶ ἔθνους ὁλοκλήρου, ὅσον καὶ ἐπὶ ἐνὸς μόνον ἀνθρώπου.
- 30
βασιλεύων ἄνθρωπον ὑποκριτὴν ἀπὸ δυσκολίας λαοῦ.
Αὐτὸς παραχωρεῖ νὰ βασιλεύῃ ἄνθρωπος ὑποκριτὴς καὶ ἰδιοτελὴς καὶ ἄδικος, ἕνεκα τῆς δυσκολίας καὶ δυστροπίας τοῦ λαοῦ.
- 31
ὅτι πρὸς τὸν ἰσχυρὸν ὁ λέγων· εἴληφα, οὐκ ἐνεχυράσω·
Λέγω ταῦτα, διότι ἐκεῖνος, ποὺ λέγει εἰς τὸν ἰσχυρὸν Θεόν: «Ἔχω λάβει παρὰ σοῦ τιμωρίας· δὲν θὰ ζητήσω ἐνέχυρον, ποὺ νὰ μὲ ἀσφαλίζῃ καὶ ἀπὸ νέας τιμωρίας.
- 32
ἄνευ ἐμαυτοῦ ὄψομαι, σὺ δεῖξόν μοι, εἰ ἀδικίαν εἰργασάμην, οὐ μὴ προσθήσω.
Εἶμαι ἀνίκανος ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου καὶ μὲ μόνας τὰς δυνάμεις μου νὰ ἴδω.Σὺ ὁ ἰσχυρὸς δεῖξε μου, ἐὰν ἔπραξα πρᾶξιν ἄδικον δὲν θὰ ἐπαναλάβω αὐτήν».
- 33
μὴ παρὰ σοῦ ἀποτίσει αὐτήν; ὅτι ἀπώσῃ, ὅτι σὺ ἐκλέξῃ, καὶ οὐκ ἐγώ· καὶ τί ἔγνως, λάλησον.
Θὰ ἀκούσῃ αὐτὸς τὸ ἐρώτημα: «Μήπως κατὰ τὴν ἰδικήν σου γνώμην καὶ προτίμησιν θὰ ὤφειλεν ὁ Θεὸς νὰ πληρώσῃ καὶ νὰ τιμωρήσῃ τὴν ἀδικίαν αὐτήν; Διότι σὺ τὴν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ἐπιβάλῃ ὁ ἰσχυρός, θὰ τὴν ἀπωθήσῃς καὶ δὲν θὰ τὴν ἐγκρίνῃς, διότι ἔχεις τὴν ἀπαίτησιν σὺ νὰ ἐκλέξῃς καὶ ὄχι Ἐγὼ ὁ Θεός».Ἐμπρὸς λοιπόν, τί ἠξεύρεις, εἰπέ μας τὸ καὶ κατάστησον ἡμᾶς κοινωνοὺς τῆς σοφίας σου!
- 34
διὸ συνετοὶ καρδίας ἐροῦσι ταῦτα, ἀνὴρ δὲ σοφὸς ἀκήκοέ μου τὸ ρῆμα.
Δι’ αὐτὰ λοιπόν, ποὺ εἴπομεν ἀνωτέρω, οἱ ἔχοντες τὴν ἀληθινὴν τῆς καρδίας σύνεσιν θὰ εἴπουν τὰ εἰς τοὺς κατωτέρω 35-37 στίχους, κάθε ἄνθρωπος δέ, ποὺ ἔχει τὴν ἀληθινὴν σοφίαν, θὰ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ποὺ θὰ εἴπω.
- 35
᾿Ιὼβ δὲ οὐκ ἐν συνέσει ἐλάλησε, τὰ ρήματα αὐτοῦ οὐκ ἐν ἐπιστήμῃ.
Ὁ Ἰὼβ δὲν ὡμίλησε μὲ σύνεσιν, τὰ λόγια του δὲ δὲν ἐνεπνέοντο ἀπὸ ἀληθινὴν σοφίαν.
- 36
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ μάθε, ᾿Ιώβ, μὴ δῷς ἔτι ἀνταπόκρισιν, ὥσπερ οἱ ἄφρονες,
Δὲν εἶναι δὲ ἀρκετὸν να ἀναγνωρίσῃς τοῦτο, ἀλλὰ μάθε, ὦ Ἰώβ, να μὴ δώσῃς πλέον εἰς τὰς δοκιμασίας, ποὺ θὰ ὑποστῇς εἰς τὸ μέλλον, ἀνταπόκρισιν, καθὼς οἱ ἄφρονες καὶ στερούμενοι τῆς ἀληθινῆς σοφίας,
- 37
ἵνα μὴ προσθῶμεν ἐφ᾿ ἁμαρτίαις ἡμῶν, ἀνομία δὲ ἐφ᾿ ἡμῖν λογισθήσεται, πολλὰ λαλούντων ρήματα ἐναντίον τοῦ Κυρίου.
διὰ νὰ μὴ προσθέσωμεν μὲ τὰ ἀσύνετα αὐτὰ λόγια μας καὶ ἄλλας ἁμαρτίας εἰς ὅσας ἐπράξαμεν μέχρι τοῦδε, ὠρισμένως δὲ θὰ λογαριασθῇ εἰς βάρος μας ὡς ἀνομία, ὅταν λέγωμεν τοιούτους λόγους ἐναντίον τοῦ Κυρίου».
