Ιώβ, κεφάλαιο 22
- 1
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ ᾿Ελιφὰζ ὁ Θαιμανίτης λέγει·
Αφοῦ δὲ ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἐλιφὰζ ὁ Θαιμανίτης εἶπε:
- 2
πότερον οὐχὶ ὁ Κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην;
«Τί νομίζεις; Σὺ θὰ διδάξῃς τὸν Θεὸν ἢ δὲν εἶναι Αὐτός, ποὺ διδάσκει εἰς ὅλους σύνεσιν καὶ γνῶσιν καὶ σοφίαν;
- 3
τί γὰρ μέλει τῷ Κυρίῳ, ἐὰν σὺ ἦσθα τοῖς ἔργοις ἄμεμπτος; ἢ ὠφέλεια, ὅτι ἁπλώσεις τὴν ὁδόν σου;
Διότι τί ἐνδιαφέρει καὶ τί συμφέρον ἔχει ὁ Κύριος, ἐὰν σὺ εἶσαι ἄμεμπτος εἰς τὰ ἔργα σου; Ἢ ποία ὠφέλεια θὰ προσγίνῃ εἰς Αὐτόν, ἐὰν σὺ καταστήσῃς τέλειον τὸν τρόπον τῆς συμπεριφορᾶς σου;
- 4
ἦ λόγον σου ποιούμενος ἐλέγξει σε, καὶ συνεισελεύσεταί σοι εἰς κρίσιν;
Ἢ μήπως διότι σὲ λογαριάζει καὶ σὲ φοβεῖται, θὰ σὲ ἐλέγξῃ καὶ θὰ σὲ τιμωρήσῃ, καὶ θὰ ἔλθῃ μαζί σου εἰς κρίσιν, δικάζων καὶ κατακρίνων σε;
- 5
πότερον οὐχ ἡ κακία σού ἐστι πολλή, ἀναρίθμητοι δὲ σού εἰσιν αἱ ἁμαρτίαι;
Τί νομίζεις; Δὲν εἶναι ἡ κακία σου πολλή, ἀναρίθμητοι δὲ δὲν εἶναι αἱ ἁμαρτίαι σου;
- 6
ἠνεχύραζες δὲ τοὺς ἀδελφούς σου διακενῆς, ἀμφίασιν δὲ γυμνῶν ἀφείλου·
Ἀπαιτοῦσες δὲ ἐνέχυρον ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀδελφούς σου διὰ τὸ τίποτε, δὲν ἐδίσταζες δὲ νὰ ἀφαιρῇς τὴν ἐνδυμασίαν ἀνθρώπων γυμνῶν, ποὺ δὲν εἶχαν ἄλλο ἔνδυμα νὰ φορέσουν.
- 7
οὐδὲ ὕδωρ διψῶντας ἐπότισας, ἀλλὰ πεινώντων ἐστέρησας ψωμόν·
Οὔτε νερὸ ἀκόμη δὲν ἔδωκες νὰ πιοῦν ἄνθρωποι, ποὺ ἐδιψοῦσαν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐστέρησες τοὺς πεινῶντας καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν μπουκιὰν τοῦ ψωμιοῦ, ποὺ ἦσαν ἄλλοι πρόθυμοι νὰ τοὺς δώσουν.
- 8
ἐθαύμασας δέ τινων πρόσωπον, ᾤκισας δὲ τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς.
Ἐθαύμασες δὲ τὸ πρόσωπον μερικῶν, παρὰ τὸ ὅτι ἐπεζήτουν οὖτοι ἄδικα, ἐγκατέστησες δὲ καὶ ἔδωκες κατοικίαν εἰς ἀνθρώπους ἔχοντας ἐπὶ τῆς γῆς ἰσχὺν καὶ ἐπιρροήν.
- 9
χήρας δὲ ἐξαπέστειλας κενάς, ὀρφανοὺς δὲ ἐκάκωσας.
Χήρας δέ, ποὺ ἦλθον νὰ ζητήσουν τὴν βοήθειάν σου, τὰς ἀπέπεμψες μὲ ἀδειανὰς χεῖρας, ἐκακοποίησες δὲ παιδιὰ ὀρφανὰ καὶ ἀπροστάτευτα.
- 10
τοιγαροῦν ἐκύκλωσάν σε παγίδες, καὶ ἐσπούδασέ σε πόλεμος ἐξαίσιος.
Λοιπόν, ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ ἔκαμες, σὲ ἐκύκλωσαν πολλαὶ παγίδες, καὶ ἐπῆλθε μετὰ σπουδῆς καὶ ἀπροσδοκήτως ἐπὶ σοῦ πόλεμος ἀσυνήθης καὶ ἔκτακτος, γεμᾶτος φόβους καὶ τρόμους.
- 11
τὸ φῶς σοι σκότος ἀπέβη, κοιμηθέντα δὲ ὕδωρ σε ἐκάλυψε.
Τὸ φῶς τῆς χαρουμένης ζωῆς σου ἔγινε σκότος δυστυχίας, ἐνῷ δὲ ἐκοιμήθης ἥσυχος, μὴ ὑποπτευόμενος τὴν ἐπικειμένην συμφοράν, σὲ κατεκάλυψε νερὸ πολὺ καὶ κατεποντίσθης.
- 12
μὴ οὐχὶ ὁ τὰ ὑψηλὰ ναίων ἐφορᾷ; τοὺς δὲ ὕβρει φερομένους ἐταπείνωσε;
Μήπως Ἐκεῖνος, ποὺ κατοικεῖ εἰς τὰ ὕψη τῶν οὐρανῶν, δὲν ἐπιβλέπει τὰ ἐν τῇ γῇ συμβαίνοντα; Ἢ μήπως Αὐτὸς δὲν ἐταπείνωσε τοὺς συμπεριφερομένους μὲ ἀσεβῆ ἀλαζονείαν καὶ θρασύτητα;
- 13
καὶ εἶπας· τί ἔγνω ὁ ἰσχυρός; ἦ κατὰ τοῦ γνόφου κρινεῖ;
Αὐτὸς λοιπὸν σὲ ἐτιμώρησεν.Ἀλλὰ σὺ εἶπες: «Τί ἔμαθεν ὁ Δυνατὸς Θεὸς ἀπὸ τὰς πράξεις τῶν ἀδυνάτων ἀνθρώπων; Ἢ μήπως παρακολουθεῖ καὶ κρίνει τοὺς ἀνθρώπους διὰ μέσου τῆς πυκνῆς νεφέλης, ἡ ὁποία τὸν περιβάλλει;
- 14
νεφέλη ἀποκρυφὴ αὐτοῦ, καὶ οὐχ ὁραθήσεται καὶ γῦρον οὐρανοῦ διαπορεύεται.
Νεφέλη τὸν κρύπτει καὶ δὲν θὰ τὸν ἴδῃ κανείς, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐνδιαφέρεται νὰ γίνῃ ὁρατός, καὶ περιπατεῖ εἰς τὸν γῦρον τοῦ οὐρανοῦ, διασχίζων αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἄκρου εἰς τὸ ἄλλο, χωρὶς νὰ ἔχῃ ἀνάγκην τῆς γῆς διὰ τοὺς περιπάτους του».
- 15
μὴ τρίβον αἰώνιον φυλάξεις, ἣν ἐπάτησαν ἄνδρες δίκαιοι,
Μήπως θὰ φυλάξῃς παλαιὸν δρόμον, βαδίζων καὶ σὺ εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἐπάτησαν ἄνθρωποι τῆς κακῆς ὥρας δίκαιοι,
- 16
οἳ συνελήφθησαν ἄωροι; ποταμὸς ἐπιρρέων οἱ θεμέλιοι αὐτῶν,
οἱ ὁποῖοι πρόωρα καὶ εἰς νεαρὰν ἡλικίαν συνελήφθησαν εἰς τὴν παγίδα τοῦ ὀλέθρου; Τὰ θεμέλια τῆς εὐτυχίας των ὑπῆρξαν ὄχι βράχος ἀδιάσειστος, ἀλλὰ ποταμὸς συνεχῶς ρέων.
- 17
οἱ λέγοντες· Κύριος τί ποιήσει ἡμῖν; ἢ τί ἐπάξεται ἡμῖν ὁ Παντοκράτωρ;
Εἶναι αὐτοί, ποὺ λέγουν: «Τί θὰ μᾶς κάμῃ ὁ Κύριος; Ἢ ποίαν τιμωρίαν θὰ ἐπαγάγῃ εἰς ἡμᾶς ὁ Παντοκράτωρ;»
- 18
ὃς δὲ ἐνέπλησε τοὺς οἴκους αὐτῶν ἀγαθῶν, βουλὴ δὲ ἀσεβῶν πόρρω ἀπ᾿ αὐτοῦ.
Ἐν τούτοις Αὐτὸς ἐν τῇ μακροθυμίᾳ Του ἐγέμισε τὰ σπίτια των μὲ ἀγαθά, παρὰ ταῦτα ὅμως ἡ βουλὴ καὶ αἱ ἀποφάσεις τῶν ἀσεβῶν εἶναι μακρὰν ἀπὸ Αὐτόν.
- 19
ἰδόντες δίκαιοι ἐγέλασαν, ἄμεμπτος δὲ ἐμυκτήρισεν.
Οἱ δίκαιοι, ὅταν εἶδαν τὴν εὐτυχίαν τῶν ἀσεβῶν, ἐγέλασαν, μὴ ξιππασθέντες ἀπὸ αὐτήν, ὁ ἄμεμπτος δὲ τὴν περιεγέλασε.
- 20
εἰ μὴ ἠφανίσθη ἡ ὑπόστασις αὐτῶν, καὶ τὸ κατάλειμμα αὐτῶν καταφάγεται πῦρ.
Διότι εἰς τὸ τέλος δὲν ἔγινε τίποτε ἄλλο παρὰ ὅτι ἐξηφανίσθησαν ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των, καὶ ὅ,τι ἀπέμεινεν ἀπὸ αὐτά, θὰ τὸ καταφάγῃ ἡ φωτιά.
- 21
γενοῦ δὴ σκληρός, ἐὰν ὑπομείνῃς· εἶτα ὁ καρπός σου ἔσται ἐν ἀγαθοῖς.
Γίνε δὲ αὐστηρὸς καὶ ἄκαμπτος εἰς τὸ ἀγαθόν.Θὰ ἐπιτύχῃς δὲ τοῦτο, ἐὰν δείξῃς ὑπομονὴν εἰς τοὺς πειρασμούς.Ἔπειτα ὡς συνέπεια τούτου θὰ ἐπακολουθήσῃ, ὅτι ὁ καρπὸς τῆς ὑπομονῆς καὶ τῶν προσπαθειῶν σου θὰ εἶναι γεμᾶτος ἀπὸ ἀγαθά.
- 22
ἔκλαβε δὲ ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐξηγορίαν καὶ ἀνάλαβε τὰ ρήματα αὐτοῦ ἐν καρδίᾳ σου.
Λάβε προσεκτικὰ ἀπὸ τὸ στόμα του τὴν ἐμπιστευτικὴν ἀνακοίνβσιν τοῦ νόμου του καὶ ἐγκολπώθητι τοὺς λόγους του εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας σου.
- 23
ἐὰν δὲ ἐπιστραφῇς καὶ ταπεινώσῃς σεαυτὸν ἔναντι Κυρίου, πόρρω ἐποίησας ἀπὸ διαίτης σου ἄδικον.
Ἐὰν δὲ δι’ εἰλικρινοῦς μετανοίας γυρίσῃς πάλιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ ταπεινώσῃς τὸν ἑαυτὸν σου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τότε ἀπεδίωξας μακρὰν ἀπὸ τὸ σπίτι σου πᾶν ἄδικον.
- 24
θήσῃ ἐπὶ χώματι ἐν πέτρᾳ καὶ ὡς πέτρα χειμάρρου Σωφίρ.
Θὰ στηρίξῃς δὲ τὸ σπίτι σου ἐπὶ χώματος, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐπάνω εἰς πέτραν, καὶ ἡ πέτρα αὐτὴ θὰ εἶναι σὰν τὴν πέτραν, ποὺ κατεβάζει ὁ χρυσοφόρος χείμαρρος Σωφίρ.
- 25
ἔσται οὖν σου ὁ Παντοκράτωρ βοηθὸς ἀπὸ ἐχθρῶν, καθαρὸν δὲ ἀποδώσει σε ὥσπερ ἀργύριον πεπυρωμένον.
Θὰ εἶναι λοιπὸν βοηθός σου κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου Αὐτός, ποὺ κρατεῖ καὶ κυριαρχεῖ τὰ πάντα, θὰ σὲ καταστήσῃ δὲ οὗτος καθαρὸν σὰν τὸν ἄργυρον, τὸν καθαρισμένον εἰς τὴν φωτιά.
- 26
εἶτα παρρησιασθήσῃ ἐναντίον Κυρίου ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν ἱλαρῶς·
Ἔπειτα θὰ ἔχῃς παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ θὰ σηκώσῃς τοὺς ὀφθαλμούς σου εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ εἰρηνικὸν τὸ ἐσωτερικόν σου.
- 27
εὐξαμένου δέ σου πρὸς αὐτὸν εἰσακούσεταί σου, δώσει δέ σοι ἀποδοῦναι τὰς εὐχάς·
Ὅταν δὲ θὰ προσεύχεσαι εἰς Αὐτόν, θὰ σὲ εἰσακούῃ, θὰ σοῦ δίδῃ δὲ τὰ μέσα διὰ νὰ ἐκτελῇς τὰ πρὸς Αὐτὸν ταξίματά σου.
- 28
ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνης, ἐπὶ δὲ ὁδοῖς σου ἔσται φέγγος.
Θὰ σοῦ δώσῃ δὲ πάλιν διαμονὴν θεμελιωμένην εἰς τὴν δικαιοσύνην, ὥστε νὰ μὴ κινδυνεύῃ πλέον αὕτη νὰ καταστραφῇ, εἰς τοὺς δρόμους δὲ τῆς ζωῆς καὶ τῶν ἐπιχειρήσεών σου θὰ εἶναι φῶς εὐφροσύνης καὶ θείας καθοδηγήσεως, ὥστε πάντοτε νὰ χαίρῃς καὶ νὰ ἐπιτυγχάνῃς.
- 29
ὅτι ἐταπείνωσας σεαυτόν, καὶ ἐρεῖς· ὑπερηφανεύσατο, καὶ κύφοντα ὀφθαλμοῖς σώσει.
Θὰ σοῦ γίνῃ δὲ ἡ ἀποκατάστασις αὐτή, διότι ἐταπείνωσες τὸν ἑαυτόν σου καὶ θὰ εἴπῃς: «Ἐδοξάσθη καὶ ἀνυψώθη, καὶ ὁ Θεὸς θὰ σώσῃ αὐτόν, ποὺ μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς κάτω κύπτει τὸν αὐχένα καὶ τὴν κεφαλήν».
- 30
ρύσεται ἀθῷον, καὶ διασώθητι ἐν καθαραῖς χερσί σου.
Θὰ γλυτώσῃ ὁ Θεὸς τὸν ἀθῶον, καὶ σὺ λοιπὸν θὰ διασωθῇς διὰ τῶν καθαρῶν ἀπὸ πᾶσαν ἀδικίαν χειρῶν σου».
