Ιώβ, κεφάλαιο 21
- 1
ΥΠΟΛΑΒΩΝ δὲ ᾿Ιὼβ λέγει·
Λαβὼν δὲ τὸν λόγον, ὁ Ἰὼβ εἶπεν:
- 2
ἀκούσατε ἀκούσατέ μου τῶν λόγων, ἵνα μὴ ᾖ μοι παρ᾿ ὑμῶν αὕτη ἡ παράκλησις.
«Ἀκούσατε, ἀκούσατε, σᾶς παρακαλῶ, τοὺς λόγους μου, διὰ νὰ μὴ εἶναι ὡς μόνη παρηγορία σας πρὸς ἐμὲ οἱ πικροὶ λόγοι, τοὺς ὁποίους μοῦ εἴπατε.
- 3
ἄρατέ με, ἐγὼ δὲ λαλήσω, εἶτ᾿ οὐ καταγελάσετέ μου.
Βαστάσατέ με, ἐγὼ δὲ θὰ ὁμιλήσω, καὶ ἔχω πεποίθηση, ὅτι δὲν θὰ μὲ καταγελάσετε.
- 4
τί γάρ; μὴ ἀνθρώπου μου ἡ ἔλεγξις; ἢ διατί οὐ θυμωθήσομαι;
Διότι τί νομίζετε; Μήπως εἰς ἄνθρωπον ἀπευθύνω τὰ παράπονά μου καὶ ἀνθρωπίνας ἐνεργείας ἐλέγχω; Ἢ, ἀφοῦ τόσον πολὺ ὑποφέρω, διατὶ δὲν θὰ ἀγανακτήσω;
- 5
εἰσβλέψαντες εἰς ἐμὲ θαυμάσετε χεῖρα θέντες ἐπὶ σιαγόνι·
Ἀφοῦ μὲ κυττάξετε προσεκτικὰ καὶ ἀντιληφθῆτε, τί ὑποφέρω, ἂς σᾶς καταλάβῃ κατάπληξις καὶ σιωπήσατε θέσαντες τὴν χεῖρα εἰς τὸ στόμα σας.
- 6
ἐάν τε γὰρ μνησθῶ, ἐσπούδακα, ἔχουσι δέ μου τὰς σάρκας ὀδύναι.
Διότι καὶ ἐγώ, ἐὰν ἐνθυμηθῶ τὰ ὅσα μοῦ συνέβησαν, ἐζαλίσθηκα ἀπὸ τὴν σκέψιν καὶ σπουδὴν τῶν μυστηρίων τῆς θείας Προνοίας, κατακυριεύουν δὲ τὰς σάρκας μου τρόμοι καὶ πόνοι.
- 7
διατὶ ἀσεβεῖς ζῶσι, πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ;
Διατὶ οἱ ἀσεβεῖς ζοῦν καὶ φθάνουν εἰς πολὺ βαθὺ γῆρας καὶ περνοῦν τὴν ζωήν των μὲ πλοῦτον;
- 8
ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχήν, τὰ δὲ τέκνα αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς.
Οἱ ἀπόγονοί των εὐδοκιμοῦν, ὅπως θέλει ἡ ψυχή των, τὰ δὲ τέκνα των τὰ βλέπουν μὲ τὰ μάτια των καὶ τὰ χαίρονται.
- 9
οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθηνοῦσι, φόβος δὲ οὐδαμοῦ, μάστιξ δὲ παρὰ Κυρίου οὐκ ἔστιν ἐπ᾿ αὐτοῖς.
Τὰ σπίτια των εὐδοκιμοῦν καὶ εὐτυχοῦν, φόβος δὲ ἐξ ἀπειλῶν καὶ ἐπιβουλῆς ἀνθρώπων δὲν τοὺς ἔρχεται ἀπὸ κανὲν μέρος, ράβδος δὲ Κυρίου μαστίζουσα δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτούς.
- 10
ἡ βοῦς αὐτῶν οὐκ ὠμοτόκησε, διεσώθη δὲ αὐτῶν ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ οὐκ ἔσφαλε.
Ἡ ἀγελάς των δὲν ἀπέβαλεν, ὅταν ἦτο ἔγκυος, διεσώθη καὶ δὲν ἀπέτυχεν, ἀλλ’ ἐγέννησεν ὁμαλῶς καὶ κανονικά.
- 11
μένουσε δὲ ὡς πρόβατα αἰώνια, τὰ δὲ παιδία αὐτῶν προσπαίζουσιν
Αὐτοὶ δὲ πληθυνόμενοι διὰ τῶν γεννήσεων παραμένουν μακρόβιοι σὰν πρόβατα ἀνανεούμενα, σὰν νὰ ἦσαν αἰώνια, τὰ δὲ παιδιά των χαρούμενα πηδοῦν καὶ παίζουν,
- 12
ἀναλαβόντες ψαλτήριον καὶ κιθάραν καὶ εὐφραίνονται φωνῇ ψαλμοῦ.
ἔχοντες στὰ χέρια των μουσικὰ ὄργανα, ψαλτήριον καὶ κιθάραν, καὶ εὐφραίνονται μὲ τὴν φωνὴν τοῦ αὐλοῦ.
- 13
συνετέλεσαν δὲ ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν, ἐν δὲ ἀναπαύσει ᾅδου ἐκοιμήθησαν.
Ἐπέρασαν δὲ οἱ ἀσεβεῖς ὁλόκληρον τὸν βίον τους μὲ ἀγαθά, καὶ εἰς τὸ τέλος χωρὶς νὰ δοκιμάσουν τὴν ἀγωνίαν τοῦ θανάτου, μὲ ἀνάπαυσιν, χωρὶς τὸν τρόμον τοῦ ᾅδου ἀπέθαναν, σὰν νὰ ἐκοιμήθησαν.
- 14
λέγει δὲ Κυρίῳ· ἀπόστα ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι·
Λέγει δὲ ὁ ἀσεβὴς εἰς τὸν Κύριον: «Φύγε μακρὰν ἀπὸ ἐμέ· δὲν θέλω νὰ μάθω τοὺς δρόμους τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς, εἰς τοὺς ὁποίους παραγγέλλεις νὰ βαδίζουν οἱ ἄνθρωποι.
- 15
τί ἱκανός, ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ; καὶ τίς ὠφέλεια, ὅτι ἀπαντήσομεν αὐτῷ;
Κατὰ τί εἶναι ἱκανὸς ὁ Θεός, διὰ νὰ δουλεύσωμεν εἰς αὐτόν; Καὶ ποία ὠφέλεια γιὰ μᾶς, διὰ νὰ σπεύσωμεν εἰς ἀπάντησίν του καὶ νὰ τὸν παρακαλέσωμεν;»
- 16
ἐν χερσὶ γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθά, ἔργα δὲ ἀσεβῶν οὐκ ἐφορᾷ.
Τὰ λέγουν αὐτά οἰ ἀσεβεῖς, διότι ἔχουν εἰς τὰ χέρια των τὰ ἀγαθά, ὁ Θεὸς δὲ δὲν ἐπιβλέπει εἰς τὰ ἔργα τῶν ἀσεβῶν, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσῃ καὶ ἀφαιρέσῃ ἐξ αὐτῶν τὴν εὐτυχίαν καὶ τὰ πλούτη των.
- 17
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται, ἐπελεύσεται δὲ αὐτοῖς ἡ καταστροφή, ὠδῖνες δὲ αὐτοὺς ἕξουσιν ἀπὸ ὀργῆς.
Πλὴν ὅμως, ἂν καὶ μακροθυμεῖ ὁ Θεός, καὶ τῶν ἀσεβῶν ὁ λύχνος θὰ σβήσῃ καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς καὶ εὐτυχίας των, θὰ ἐπέλθῃ δὲ καταστροφὴ εἰς αὐτούς, πόνοι δὲ καὶ θλίψεις ἀπὸ τὴν θείαν ὀργὴν θὰ καταλάβουν αὐτούς.
- 18
ἔσονται δὲ ὥσπερ ἄχυρα ὑπ᾿ ἀνέμου ἢ ὥσπερ κονιορτός, ὃν ὑφείλετο λαῖλαψ.
Καὶ θὰ εἶναι σὰν τὰ ἄχυρα, ποὺ τὰ παίρνει καὶ τὰ σκορπίζει ἄνεμος δυνατός, ἢ σὰν τὴν σκόνην, ποὺ τὴν ἐξεπάστρεψεν ἀνεμοταραχὴ καὶ μπόρα.
- 19
ἐκλίποι υἱοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, ἀνταποδώσει πρὸς αὐτὸν καὶ γνώσεται.
Θὰ χαθοῦν τὰ ὑπάρχοντα τοῦ ἀσεβοῦς καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὰ παιδιά του, θὰ ἀνταποδώσῃ δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος εἰς τὸν μέλλοντα βίον, καὶ τότε θὰ γνωρίσῃ καὶ θὰ αἰσθανθῇ καὶ αὐτὸς τὴν ἀνταπόδοσιν αὐτήν.
- 20
ἴδοισαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ τὴν ἑαυτοῦ σφαγήν, ἀπὸ δὲ Κυρίου μὴ διασωθείη·
Εἴθε νὰ ἐτιμωρεῖτο εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν ὁ ἴδιος ἀντὶ τῶν παιδιῶν του καὶ νὰ ἔβλεπαν τὰ μάτια του τὴν σφαγὴν καὶ καταστροφήν του, ἀπὸ δὲ τὸν Κύριον εἴθε νὰ μὴ εἶχε διασωθῇ οὔτε εἰς τὸν πρόσκαιρον βίον.
- 21
ὅτι τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐν οἴκῳ αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἀριθμοὶ μηνῶν αὐτοῦ διῃρέθησαν.
Εἴθε νὰ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του τὴν καταστροφήν.Διότι τὸ θέλημα καὶ ἐνδιαφέρον του ὑπάρχει ἐν τῷ οἴκῳ του, ἐφ' ὅσον καὶ αὐτὸς ζῇ καὶ εὑρίσκεται μέσα εἰς τὸν οἶκον του, τώρα ὅμως οἱ ἀριθμοὶ τῶν ἐτῶν τῆς ζωῆς του ἐκόπησαν εἰς τὰ δύο, καὶ ἀπέθανεν, ὡς ἐκ τούτου δὲ ἔπαυσε πλέον νὰ ἐνδιαφέρεται, τί θὰ συμβῇ εἰς τὸ σπίτι του.Βέβαια εἰς ἡμᾶς φαίνονται ἀνεξήγητα πολλὰ ἐκ τῶν συμβαινόντων εἰς τὸν βίον τῶν ἀσεβῶν.
- 22
πότερον οὐχὶ ὁ Κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην; αὐτὸς δὲ φόνους διακρινεῖ;
Ἀλλὰ μήπως ὁ Κύριος δὲν εἶναι, ποὺ διδάσκει σύνεσιν καὶ γνῶσιν καὶ σοφίαν; Ἠμεῖς θὰ διδάξωμεν Αὐτόν; Δὲν βλέπει δὲ Αὐτὸς καὶ δὲν διακρίνει τὰ κακουργήματα καὶ τοὺς φόνους τῶν ἀνθρώπων;
- 23
οὗτος ἀποθανεῖται ἐν κράτει ἁπλοσύνης αὐτοῦ, ὅλος δὲ εὐπαθῶν καὶ εὐθηνῶν·
Οὗτος, ἀνήκων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰς τὴν τάξιν τῶν ἀσεβῶν, θὰ ἀποθάνῃ μὲ κραταιὰν ὑγείαν καὶ εὐημερίαν, καλοπερνῶν καὶ εὐτυχῶν ὁλόκληρος, χωρὶς νὰ τοῦ λείπῃ τίποτε.
- 24
τὰ δὲ ἔγκατα αὐτοῦ πλήρη στέατος, μυελὸς δὲ αὐτοῦ διαχεῖται.
Τὰ δὲ σωθικά του εἶναι γεμᾶτα πάχος, ὁ μυελὸς δὲ τῶν ὀστῶν του χύνεται ἔξω ἀπὸ αὐτὰ καὶ τὰ λιπαίνει.
- 25
ὁ δὲ τελευτᾷ ὑπὸ πικρίας ψυχῆς, οὐ φαγὼν οὐδὲν ἀγαθόν.
Ὁ δὲ ἄλλος, παρὰ τὸ ὅτι συχνάκις εἶναι δίκαιος, ἀποθνήσκει ἀπὸ τὴν πικρίαν καὶ θλῖψιν τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ ἀπολαύσῃ τίποτε καλὸν καὶ ἀγαθόν.
- 26
ὁμοθυμαδὸν δὲ ἐπὶ γῆς κοιμῶνται, σαπρία δὲ αὐτοὺς ἐκάλυψεν.
Μαζὶ δὲ καὶ ὁ ἀσεβὴς καὶ ὁ δίκαιος κοιμῶνται τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου ἐπὶ τῆς αὐτῆς γῆς, ἡ σαπίλα δὲ ἐκάλυψεν αὐτούς.
- 27
ὥστε οἶδα ὑμᾶς ὅτι τόλμῃ ἐπίκεισθέ μοι·
To συμπέρασμά μου ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶπα, εἶναι ὅτι σᾶς γνωρίζω καλά.Δὲν ἔσφαλα δηλαδή, ποὺ ἐπέμεινα, ὅτι μὲ ἀδικίαν καὶ μὲ τόλμην μὲ κατηγορήσατε καὶ μὲ ἐθέσατε εἰς ἐνόχλησιν.
- 28
ὥστε ἐρεῖτε· ποῦ ἐστιν οἶκος ἄρχοντος; καὶ ποῦ ἐστιν ἡ σκέπη τῶν σκηνωμάτων τῶν ἀσεβῶν;
Ὥστε σεῖς θὰ εἴπητε: «Ποῦ εἶναι ὁ οἶκος τοῦ ἀσεβοῦς ἄρχοντος; Καὶ ποῦ εἶναι τὸ σκέπασμα τῶν σπιτιῶν τῶν ἀσεβῶν; Δὲν κατεστράφησαν καὶ δὲν ἐξηφανίσθησαν ὅλα;»
- 29
ἐρωτήσατε παραπορευομένους ὁδόν, καὶ τὰ σημεῖα αὐτῶν οὐκ ἀπαλλοτριώσετε·
Ἐρωτήσατε ὅμως τοὺς ταξιδιώτας, ποὺ περνοῦν παρὰ τὴν ὁδὸν διαφόρων πόλεων καὶ χωρίων καὶ βλέπουν πολλὰ καὶ ἔχουν μεγάλην πεῖραν.Καὶ ὅσα αὐτοὶ παρετήρησαν καὶ ἐσημείωσαν, σεῖς δὲν θὰ τὰ ἀποξενώσετε τοῦ ἐνδιαφέροντος καὶ τῆς προσοχῆς σας.
- 30
ὅτι εἰς ἡμέραν ἀπωλείας κουφίζεται ὁ πονηρός, εἰς ἡμέραν ὀργῆς αὐτοῦ ἀπαχθήσονται.
Αὐτοὶ λοιπὸν θὰ σᾶς πληροφορήσουν, ὅτι ὁ πονηρὸς ἀνακουφίζεται καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν τῆς ἀπωλείας καὶ τοῦ θανάτου του, καὶ ὅτι οἱ ἀσεβεῖς θὰ ἀπαχθοῦν διὰ τὴν εἰς τὸν μέλλοντα βίον ἡμέραν τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου.
- 31
τίς ἀπαγγελεῖ ἐπὶ προσώπου αὐτοῦ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ; καὶ αὐτὸς ἐποίησε, τίς ἀνταποδώσει αὐτῷ;
Ὁ πονηρός, διατηρῶν μέχρι τέλους τὴν ἐπιρροήν του, ἐμπνέει εἰς τὸ περιβάλλον του τὸν τρόμον.Ποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐλέγξῃ αὐτὸν κατὰ πρόσωπον διὰ τὸν ἄτοπον τρόπον τῆς συμπεριφορᾶς του καὶ νὰ τοῦ ἀναφέρῃ τὰ ὅσα αὐτὸς ἐποίησε κακά;
- 32
καὶ αὐτὸς εἰς τάφους ἀπηνέχθη καὶ ἐπὶ σωρῶν ἠγρύπνησεν.
Καὶ εἰς τὸ τέλος αὐτὸς μετεφέρθη μετὰ μεγάλης πομπῆς εἰς μεγαλοπρεπεῖς τάφους, καὶ διὰ τοῦ ἀνεγερθέντος ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀνδριάντος ὑψοῦται ὡς ἄγρυπνος φρουρὸς ἐπὶ πλήθους τάφων.
- 33
ἐγλυκάνθησαν αὐτῷ χάλικες χειμάρρου, καὶ ὀπίσω αὐτοῦ πᾶς ἄνθρωπος ἀπελεύσεται, καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἀναρίθμητοι.
Καὶ ἐν τῷ ᾅδη τὰ χαλίκια, ποὺ κατεβάζει ὁ ἐκεῖ χείμαρρος, εἶναι ἐλαφρὰ καὶ γλυκὰ δι’ αὐτόν, καὶ δὲν θὰ εἶναι μόνος ἐκεῖ.Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸν θὰ ἀπέλθῃ ἐκεῖ κάθε ἄνθρωπος, καὶ πρὸ αὐτοῦ ἔχουν καταβῆ ἀναρίθμητοι.
- 34
πῶς δὲ παρακαλεῖτέ με κενά; τὸ δὲ ἐμὲ καταπαύσασθαι ἀφ᾿ ὑμῶν οὐδέν.
Πῶς λοιπὸν μοῦ παρέχετε παρηγορίαν ματαίαν καὶ ἀδειανὴν ἀπὸ κάθε πραγματικότητα; Ἡ προσπάθειά σας νὰ μὲ καθησυχάσετε καὶ νὰ καταπαύσω θλιβόμενος καὶ πόνων, δὲν ἀξίζει τίποτε.
