Αναζητήστε σελίδες, άρθρα και βιβλία (ράφια AnyFlip και δανειστική βιβλιοθήκη) σε όλο το galilea.gr.
LIVEΕδώ παρακολουθείτε ζωντανά το 24ωρο πρόγραμμα του Galilea WebTV, καθώς και τις ζωντανές μεταδόσεις της Galilea.gr — που περιλαμβάνουν και τις μεταδόσεις της Φιλαρμονικής.
ΙΟΥΔΙΘ

Ιουδίθ, κεφάλαιο 8

36 στίχοι · στο αρχαίο κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση

Όλα τα κεφάλαια (16)
  1. 1

    ΚΑΙ ἤκουσεν ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις ᾿Ιουδίθ, θυγάτηρ Μεραρί, υἱοῦ ῎Ωξ, υἱοῦ ᾿Ιωσήφ, υἱοῦ ᾿Οζιήλ, υἱοῦ ᾿Ελκία, υἱοῦ ᾿Ηλιού, υἱοῦ Χελκίου, υἱοῦ ᾿Ελιάβ, υἱοῦ Ναθαναήλ, υἱοῦ Σαλαμιήλ, υἱοῦ Σαρασαδαΐ, υἱοῦ ᾿Ισραήλ.

    Τὰ ὅσα εἶπεν ὁ ἄρχων Ὀζίας εἰς τὸν λαὸν τῆς Βαιτυλούας διὰ τὰ γεγονότα τῆς πολιορκίας, τὰ ἐπληροφορήθη καὶ ἡ Ἰουδίθ, ποὺ ἦτο κόρη τοῦ Μεραρί, ὁ πατέρας τῆς Ἰουδὶθ ἦτο υἱὸς τοῦ Ὢς καὶ ἔγγονος τὸ Ἰωσήφ. Οἱ ἄλλοι πρόγονοί του κατὰ σειρὰν ἦσαν οἱ ἑξῆς: Ὀζιήλ, Ἐλκίας, Ἡλιού, Χελκίας, Ἐλιάβ, Ναθαναήλ, Σαλαμιήλ, Σαρασαδαῒ καὶ Ἰσραήλ (ἢ Ἰακώβ).

  2. 2

    καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς Μανασσῆς τῆς φυλῆς αὐτῆς καὶ τῆς πατριᾶς αὐτῆς, καὶ ἀπέθανεν ἐν ἡμέραις θερισμοῦ κριθῶν·

    Ὁ σύζυγος τῆς Ἰουδίθ, ποὺ ἐλέγετο Μανασσῆς καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλήν της καὶ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειάν της, ἀπέθανε κατὰ τὸν καιρὸν ποὺ ἐθέριζαν τὰ κριθάρια.

  3. 3

    ἐπέστη γὰρ ἐπὶ τοῦ δεσμεύοντος τὸ δράγμα τῷ πεδίῳ, καὶ ὁ καύσων ἦλθεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ ἐτελεύτησεν ἐν Βαιτυλούᾳ τῇ πόλει αὐτοῦ, καὶ ἔθαψαν αὐτὸν μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἀνὰ μέσον Δωθαΐμ καὶ Βαλαμών.

    Συγκεκριμένως, καθὼς ἐστέκετο δίπλα εἰς κάποιον ἐργάτην, ποὺ ἔδενε ἕνα δεμάτι κριθάρι εἰς τὸ χωράφι του, ποὺ ἦτο εἰς τὴν πεδιάδα, τὸν ἐκτύπησεν ὁ καστικὸς ἥλιος καὶ ἔπαθεν ἠλίασιν. Ἔπεσε λοιπὸν εἰς τὸ κρεββάτι του εἰς τὴν οἰκίαν του, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν πόλιν τοῦ Βαιτυλούαν, καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ τὸν ἔθαψαν δὲ μαζὶ μὲ τοὺς προγόνους του εἰς τὸν τάφον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ χωράφι του, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀνάμεσα εἰς τὴν Δωθαΐμ καὶ τὴν Βαλαμών.

  4. 4

    καὶ ἦν ᾿Ιουδὶθ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς χηρεύουσα ἔτη τρία καὶ μῆνας τέσσαρας.

    Ἔτσι ἡ Ἰουδὶθ ἔμενεν ἀπὸ τότε χήρα εἰς τὸ σπίτι της ἐπὶ τρία χρόνια καὶ τέσσερις μῆνες.

  5. 5

    καὶ ἐποίησεν ἑαυτῇ σκηνὴν ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου αὐτῆς καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῆς σάκκον, καὶ ἦν ἐπ᾿ αὐτῆς τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς.

    Ἔστησε δὲ διὰ τὸν ἑαυτόν της μίαν σκηνὴν εἰς τὸ δῶμα (ταράτσαν) τῆς κατοικίας της καί, ἀφοῦ ἔβαλε γύρω ἀπὸ τὴν μέσην της ἕνα τρίχινον σάκκον, ποὺ ἦτο δεῖγμα πένθους, ἐφοροῦσε διαρκῶς τὰ πένθιμα ἐνδύματα τῆς χηρείας της.

  6. 6

    καὶ ἐνήστευε πάσας τὰς ἡμέρας χηρεύσεως αὐτῆς, χωρὶς προσαββάτων καὶ σαββάτων καὶ προνουμηνιῶν καὶ νουμηνιῶν καὶ ἑορτῶν καὶ χαρμοσυνῶν οἴκου ᾿Ισραήλ.

    Ἐνήστευε δὲ καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς χηρείας της, μὲ ἐξαίρεσιν τὰς παραμονὰς τῶν Σαββάτων καὶ τὰ Σάββατα, τὰς παραμονὰς τῶν πρώτων ἡμερῶν κάθε μηνὸς καὶ τὰς πρωτομηνιάς, καθὼς καὶ τὰς ἄλλας ἑορτὰς καὶ χαρμοσύνους ἡμέρας τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

  7. 7

    καὶ ἦν καλὴ τῷ εἴδει καὶ ὡραία τῇ ὄψει σφόδρα· καὶ ὑπελίπετο αὐτῇ Μανασσῆς, ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ παῖδας καὶ παιδίσκας καὶ κτήνη καὶ ἀγρούς, καὶ ἔμενεν ἐπ᾿ αὐτῶν.

    Εἶχε δὲ αὐτὴ πολὺ καλὴν σωματικὴν διάπλασιν καὶ ἦτο πολὺ ὡραία εἰς τὴν ἐμφάνισιν. Ὁ δὲ σύζυγός της, ὁ Μανασσῆς, τῆς ἄφησεν ὡς κληρονομίαν χρυσάφι καὶ ἀσῆμι καὶ δούλους καὶ δούλας, καθὼς ἐπίσης καὶ ζῶα καὶ χωράφια. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε πλέον ὑπὸ τὴν κατοχήν της ἡ Ἰουδίθ.

  8. 8

    καὶ οὐκ ἦν ὃς ἐπήνεγκεν αὐτῇ ρῆμα πονηρόν, ὅτι ἐφοβεῖτο τὸν Θεὸν σφόδρα

    Δὲν εὑρέθη δὲ κανεὶς ἄνθρωπος, ποὺ νὰ εἰπῇ κάποιον κακὸν λόγον εἰς βάρος της, διότι ἡ Ἰουδὶθ εἶχε βαθύτατον φόβον καὶ σεβασμὸν ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Νόμου Του.

  9. 9

    καὶ ἤκουσε τὰ ρήματα τοῦ λαοῦ τὰ πονηρὰ ἐπὶ τὸν ἄρχοντα, ὅτι ὠλιγοψύχησαν ἐπὶ τῇ σπάνει τῶν ὑδάτων, καὶ ἤκουσε πάντας τοὺς λόγους ᾿Ιουδίθ, οὓς ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς ᾿Οζίας, ὡς ὤμοσεν αὐτοῖς παραδώσειν τὴν πόλιν μετὰ ἡμέρας πέντε τοῖς ᾿Ασσυρίοις.

    Ἔμαθε λοιπὸν ἡ Ἰουδὶθ τὰ ὅσα ἀσεβῆ εἶπαν οἰ Ἰσραηλῖται πρὸς τὸν ἄρχοντα Ὀζίαν, ἐπειδὴ ἔχασαν τὸ θάρρος των λόγῳ τῆς λειψυδρίας. Ἔμαθεν ἐπίσης καὶ τὰ ὅσα εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ὀζίας καὶ ὅτι ὡρκίσθη ἐνώπιόν των ὅτι θὰ παραδώσῃ τὴν πόλιν μετὰ ἀπὸ πέντε ἡμέρας εἰς τοὺς Ἀσσυρίους.

  10. 10

    καὶ ἀποστείλασα τὴν ἅβραν αὐτῆς τὴν ἐφεστῶσαν πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῆς ἐκάλεσεν ᾿Οζίαν καὶ Χαβρὶν καὶ Χαρμὶν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως αὐτῆς,

    Καὶ ἀφοῦ ἀπέστειλε τὴν ὑπηρέτριάν της, ποὺ ἦτο ὑπεύθυνος δι’ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της καὶ ἐφρόντιζε δι' ὅλα τὰ κτήματά της, ἐκάλεσεν εἰς τὴν οἰκίαν της τὸν Ὀζίαν, τὸν Χαβρὶν καὶ τὸν Χαρμίν, ποὺ ἦσαν οἱ προεστοὶ τῆς πόλεώς της.

  11. 11

    καὶ ἦλθον πρὸς αὐτήν, καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἀκούσατε δή μου, ἄρχοντες τῶν κατοικούντων ἐν Βαιτυλούᾳ, ὅτι οὐκ εὐθὺς ὁ λόγος ὑμῶν, ὃν ἐλαλήσατε ἐναντίον τοῦ λαοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ καὶ ἐστήσατε τὸν ὅρκον, ὃν ἐλαλήσατε ἀνὰ μέσον τοῦ Θεοῦ καὶ ὑμῶν καὶ εἴπατε ἐκδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐὰν μὴ ἐν αὐταῖς ἐπιστρέψῃ ὁ Κύριος βοηθῆσαι ἡμῖν.

    Καὶ ἦλθαν πράγματι οἱ ἄρχοντες εἰς τὸ σπίτι τῆς Ἰουδὶθ καὶ ἐκείνη τοὺς εἶπεν: Ἀκούσατέ με, παρακαλῶ, σεῖς, οἰ ἄρχοντες τῶν κατοίκων τῆς Βαιτυλούας, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸς ὁ λόγος, ποὺ εἴπατε σεῖς κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν ἐνώπιον τοῦ λαοῦ. Ἐδώσατε δὲ καὶ ἔνορκον ὑπόσχεσιν καὶ ἐδεσμεύσατε τοὺς ἑαυτούς σας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ εἴπατε ὅτι θὰ παραδώσετε τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, ἐὰν δὲν στρέψῃ ὁ Κύριος τὸ ἔλεός Του πρὸς ἡμᾶς κατὰ τὰς πέντε αὐτὰς ἡμέρας διὰ νὰ μᾶς βοηθήσῃ!

  12. 12

    καὶ νῦν τίνες ἐστὲ ὑμεῖς, οἳ ἐπειράσατε τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον καὶ ἵστατε ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ υἱῶν ἀνθρώπων;

    Ποιοὶ λοιπὸν εἶσθε σεῖς, ποὺ ἐβάλατε εἰς δοκιμασίαν τὸν Θεὸν κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν καὶ ἐπήρατε τὴν θέσιν τοῦ Θεοῦ μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁμοίων σας ἀνθρώπων καὶ ἀποφασίζετε διὰ λογαριασμόν Του;

  13. 13

    καὶ νῦν Κύριον παντοκράτορα ἐξετάζετε καὶ οὐθὲν ἐπιγνώσεσθε ἕως τοῦ αἰῶνος,

    Καὶ τώρα βάζετε ὑπὸ κρίσιν καὶ ἐξέτασιν τὸν Παντοκράτορα Κύριον, ἐνῷ δὲν εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίσετε καλὰ τίποτε ἀπὸ τὰ σχέδιά Του εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!

  14. 14

    ὅτι βάθος καρδίας ἀνθρώπου οὐχ εὑρήσετε καὶ λόγους τῆς διανοίας αὐτοῦ οὐ διαλήψεσθε· καὶ πῶς τὸν Θεόν, ὃς ἐποίησε τὰ πάντα ταῦτα, ἐρευνήσετε καὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ ἐπιγνώσεσθε καὶ τὸν λογισμὸν αὐτοῦ κατανοήσετε; μηδαμῶς, ἀδελφοί, μὴ παροργίζετε Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν·

    Σεῖς δὲν εἶσθε ἱκανοὶ νὰ εἰσέλθετε εἰς τὸ βάθος τῆς καρδίας ἐνὸς ἀνθρώπου καὶ νὰ συλλάβετε τοὺς λογισμοὺς καὶ τὰς κινήσεις τῆς διανοίας του, καὶ ἐπιχειρεῖτε νὰ ἐρευνήσετε τὸν Θεόν, ὁ Ὁποῖος ἐδημιούργησεν ὅλα αὐτά! Νομίζετε ὅτι ἠμπορεῖτε νὰ γνωρίσετε καλὰ τὸν νοῦν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἑρμηνεύσετε τὰ σχέδιά Του; Ὤ! Ὄχι! Ποτέ, ἀδελφοί! Μὴ παροργίζετε μὲ τὴν συμπεριφοράν σας αὐτὴν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας!

  15. 15

    ὅτι ἐὰν μὴ βούληται ἐν ταῖς πέντε ἡμέραις βοηθῆσαι ἡμῖν, αὐτὸς ἔχει τὴν ἐξουσίαν ἐν αἷς θέλει σκεπάσαι ἡμέραις ἢ καὶ ὀλοθρεῦσαι ἡμᾶς πρὸ προσώπου τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.

    Διότι ἐὰν δὲν θέλῃ νὰ μᾶς βοηθήσῃ μέσα εἰς αὐτὰς τὰς πέντε ἡμέρας, ποὺ ὡρίσατε σεῖς, ἔχει ὅμως τὴν ἐξουσίαν, εἰς τὰς ἡμέρας ποὺ θέλει Ἐκεῖνος, να μᾶς προστατεύσῃ ἢ καὶ νὰ μᾶς ἐξοντώσῃ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας.

  16. 16

    ὑμεῖς δὲ μὴ ἐνεχυράζετε τὰς βουλὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὅτι οὐχ ὡς ἄνθρωπος ὁ Θεὸς ἀπειληθῆναι, οὐδὲ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου διαιτηθῆναι.

    Καὶ μὴ ζητεῖτε σεῖς ἐγγυήσεις διὰ τὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ, σὰν νὰ τὰ βάζετε ἐνέχυρον, διότι ὁ Θεὸς δὲν ὁμοιάζει μὲ ἄνθρωπον, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἀπειληθῇ, οὔτε εἶναι σὰν τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι δυνατὸν καὶ δίκαιον νὰ ὑποστοῦν ἔλεγχον καὶ διαιτησίαν εἰς τῶν ἐνεργείας των.

  17. 17

    διόπερ ἀναμένοντες τὴν παρ᾿ αὐτοῦ σωτηρίαν ἐπικαλεσώμεθα αὐτὸν εἰς βοήθειαν ἡμῶν, καὶ εἰσακούσεται τῆς φωνῆς ἡμῶν, ἐὰν ᾖ αὐτῷ ἀρεστόν.

    Δι’ αὐτὸ λοιπὸν περιμένοντας τὴν σωτηρίαν, ποὺ θὰ προέλθῃ ἀπὸ Ἐκεῖνον, ἂς Τὸν ἱκετεύσωμεν νὰ μᾶς βοηθήσῃ καί, ἐὰν τὸ νομίζῃ ὁ Κύριος καλόν, να ἀκούσῃ μὲ εὐμένειαν τὸ αἴτημά μας.

  18. 18

    ὅτι οὐκ ἀνέστη ἐν ταῖς γενεαῖς ἡμῶν οὐδέ ἐστιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ σήμερον οὔτε φυλὴ οὔτε πατριὰ οὔτε δῆμος οὔτε πόλις ἐξ ἡμῶν, οἳ προσκυνοῦσι θεοῖς χειροποιήτοις, καθάπερ ἐγένετο ἐν ταῖς πρότερον ἡμέραις·

    Ἔχω δὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσῃ ὁ Θεός, διότι δὲν συνέβη μεταξὺ τῶν γενεῶν μας, οὔτε παρατηρεῖται καὶ σήμερα, ἀνταρσία κατὰ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους μας. Οὔτε κάποια φυλή, οὔτε κάποια πατριαρχικὴ οἰκογένεια, οὔτε κάποιος δῆμος ἢ κάποια πόλις μᾶς προσκυνοῦν χειροποίητα ἀγάλματα, εἴδωλα ὡς θεούς, ὅπως ἔγινεν εἰς τὰς πρὶν ἀπὸ ἡμᾶς γενεᾶς.

  19. 19

    ὧν χάριν ἐδόθησαν εἰς ρομφαίαν καὶ εἰς διαρπαγὴν οἱ πατέρες ἡμῶν καὶ ἔπεσον πτῶμα μέγα ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.

    Ἐξ αἰτίας δὲ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν παρεδόθησαν τότε οἱ πατέρες μας εἰς τὸ φονικὸ μαχαίρι τῶν ἐχθρῶν καὶ εἰς τὴν διαρπαγὴν ὅλων τῶν ἀγαθῶν των καὶ ἔπαθαν μεγάλην συντριβὴν καὶ ἧτταν ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας.

  20. 20

    ἡμεῖς δὲ ἕτερον θεὸν οὐκ ἐπέγνωμεν πλὴν αὐτοῦ· ὅθεν ἐλπίζομεν ὅτι οὐχ ὑπερόψεται ἡμᾶς, οὐδ᾿ ἀπὸ τοῦ γένους ἡμῶν.

    Ἐμεῖς ὅμως δὲν ἐπιστεύσαμεν καὶ δὲν ἀκολουθοῦμὲν ἄλλον θέον, πλὴν Αὐτοῦ ποὺ ἔχομεν ἀπὸ τοὺς προγόνους μας. Διὰ τοῦτο ἐλπίζομεν ὅτι δὲν θὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὸ θέμα μας καὶ δὲν θὰ παραθεωρήσῃ κανένα ἀπὸ τὸ γένος μας.

  21. 21

    ὅτι ἐν τῷ ληφθῆναι ἡμᾶς οὕτως καθήσεται πᾶσα ἡ ᾿Ιουδαία, καὶ προνομευθήσεται τὰ ἅγια ἡμῶν, καὶ ζητήσει τὴν βεβήλωσιν αὐτῶν ἐκ τοῦ αἵματος ἡμῶν

    Μὴ λησμονῶμεν ὅτι, ἐὰν καταληφθῇ ἡ πόλις μας, ὅπως εἴπατε ὅτι θὰ τὴν παραδώσετε, θὰ κυριευθῇ κατόπιν καὶ ὅλη ἡ Ἰουδαία, ὁπότε θὰ λεηλατηθοῦν καὶ οἱ ἅγιοι καὶ ἱεροὶ τόποι τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ μας. Ὁ δὲ Κύριος θὰ ζητήσῃ λόγον ἀπὸ ἡμᾶς καὶ θὰ μᾶς τιμωρήσῃ μὲ θάνατον δι’ αὐτὴν τὴν βεβήλωσίν των, ποὺ θὰ προέλθῃ καὶ ἐξ αἰτίας μας.

  22. 22

    καὶ τὸν φόνον τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς γῆς καὶ τὴν ἐρήμωσιν τῆς κληρονομίας ἡμῶν ἐπιστρέψει εἰς κεφαλὴν ἡμῶν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, οὗ ἐὰν δουλεύσωμεν ἐκεῖ, καὶ ἐσόμεθα εἰς πρόσκομμα καὶ εἰς ὄνειδος ἐναντίον τῶν κτωμένων ἡμᾶς.

    Θὰ ρίξῃ δὲ εἰς τὰ κεφάλια μας τὴν εὐθύνην δι’ ὅσα συμβοῦν. Θὰ μᾶς θεωρήσῃ ἐνόχους καὶ ἀξίους τιμωρίας διὰ τὸν θάνατον τῶν συμπατριωτῶν μας καὶ διὰ τὴν αἰχμαλωσίαν, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσῃ μετὰ τὴν παράδοσιν τῆς πόλεώς μας, καθὼς καὶ διὰ τὴν κατάληψιν τῆς γῆς μας καὶ διὰ τὴν ἐρήμωσιν τῆς χώρας, ποὺ ἐλάβομεν ὡς κληρονομίαν ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ θὰ γίνωμεν ἀφορμὴ περιφρονητικῶν συζητήσεων εἰς βάρος τοῦ ἔθνους μας καίτοῦ Θεοῦ μας καὶ περίγελως ἐνώπιον τῶν κυρίων μας, ἐκεῖ εἰς τὰ διάφορα ἔθνη, ὅπου θὰ συρθῶμεν δοῦλοι καὶ αἰχμάλωτοι.

  23. 23

    ὅτι οὐ κατευθυνθήσεται ἡ δουλεία ἡμῶν εἰς χάριν, ἀλλ᾿ εἰς ἀτιμίαν θήσει αὐτὴν Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν.

    Ἡ δὲ σκλαβιά μας δὲν θὰ ἔχῃ εὐχάριστον ἔκβασιν, ἀλλὰ θὰ τὴν χρησιμοποιήσῃ ὁ Κύριος καὶ Θεός μας διὰ τὴν ἀτιμίαν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν μας.

  24. 24

    καὶ νῦν, ἀδελφοί, ἐπιδειξώμεθα τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν, ὅτι ἐξ ἡμῶν κρέμαται ἡ ψυχὴ αὐτῶν, καὶ τὰ ἅγια καὶ ὁ οἶκος καὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπιστήρικται ἐφ᾿ ἡμῖν.

    Τώρα λοιπόν, ἀδελφοί, ἂς δείξωμεν εἰς τοὺς ἀδελφούς μας Ἰσραηλίτας ὅτι ἡ ζωή των ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν στάσιν μας καὶ ὄτι τὰ ἅγια καὶ ἱερὰ τῆς Πατρίδος μας καὶ ὁ Ναὸς καὶ τὸ Θυσιαστήριον ἔχουν στηριχθῆ εἰς τὸ ἰδικόν μας θάρρος.

  25. 25

    παρὰ ταῦτα πάντα εὐχαριστήσωμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὃς πειράζει ἡμᾶς καθὰ καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν.

    Παρ’ ὅλην ὅμως τὴν φοβερὰν αὐτὴν δοκιμασίαν, ποὺ μᾶς εὑρῆκε, ἂς εὐχαριστήσωμεν τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας, ὁ Ὁποῖος ἐπιτρέπει νὰ δοκιμασθῶμεν ὅπως καὶ οἱ πατέρες μας.

  26. 26

    μνήσθητε ὅσα ἐποίησε μετὰ ῾Αβραὰμ καὶ ὅσα ἐπείρασε τὸν ᾿Ισαὰκ καὶ ὅσα ἐγένετο τῷ ᾿Ιακὼβ ἐν Μεσοποταμίᾳ τῆς Συρίας ποιμαίνοντι τὰ πρόβατα Λάβαν τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

    Θυμηθῆτε τί ἔκαμε διὰ νὰ δοκιμασθῇ ἡ πίστις τοῦ Ἀβραάμ, καὶ πόσαι δοκιμασίαι ἐπέτρεψε νὰ εὔρουν τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὶ συνέβη μὲ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν Μεσοποταμίαν τῆς Συρίας, τὴν περιοχὴν δηλαδὴ Χαρράν, τότε ποὺ ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ ἀδελφοῦ τῆς μητέρας του, τοῦ Λάβαν.

  27. 27

    ὅτι οὐ καθὼς ἐκείνους ἐπύρωσεν εἰς ἐτασμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, καὶ ἡμᾶς οὐκ ἐξεδίκησεν, ἀλλ᾿ εἰς νουθέτησιν μαστιγοῖ Κύριος τοὺς ἐγγίζοντας αὐτῷ.

    Διότι, ὅπως τότε δὲν ἐτιμώρησεν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐδοκίμασε τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας ἐκείνων μέσα εἰς τὸ καμίνι τῶν θλίψεων, ἔτσι καὶ τώρα δὲν τιμωρεῖ καὶ ἐμᾶς με τὴν δικαιοσύνην Του, ἀλλὰ μᾶς κτυποῦν διὰ να μᾶς νουθετήσῃ καὶ νὰ μᾶς παιδαγωγήσῃ, ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ἰδικοί Του. Ἔτσι παιδαγωγεῖ ὁ Κύριος ὅσους Τὸν πιστεύουν.

  28. 28

    καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν ᾿Οζίας· πάντα, ὅσα εἶπας, ἀγαθῇ καρδίᾳ ἐλάλησας, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιστήσεται τοῖς λόγοις σου·

    Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ὀζίας: Ὅλα, ὅσα μᾶς εἶπες, τὰ εἶπες ἀπὸ τὴν καλὴν διάθεσιν τῆς καρδίας σου. Κανεὶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφωνήσῃ μὲ τὰ λόγια σου.

  29. 29

    ὅτι οὐκ ἐν τῇ σήμερον ἡ σοφία σου πρόδηλός ἐστιν, ἀλλὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἡμερῶν σου ἔγνω πᾶς ὁ λαὸς τὴν σύνεσίν σου, καθότι ἀγαθόν ἐστι τὸ πλάσμα τῆς καρδίας σου.

    Ἐξ ἄλλου ἡ σοφία σου δὲν ἐφάνη διὰ πρώτην φορὰν σήμερα, ἀλλ’ ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς σου διεπίστωσεν ὅλος ὁ λαὸς τὴν σύνεσίν σου. Διότι εἶναι γνωστὸν ὅτι κάθε τι, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν καρδίαν σου, εἶναι καλόν.

  30. 30

    ἀλλ᾿ ὁ λαὸς ἐδίψησε σφόδρα καὶ ἠνάγκασαν ποιῆσαι ἡμᾶς καθὰ ἐλαλήσαμεν αὐτοῖς καὶ ἐπαγαγεῖν ὅρκον ἐφ᾿ ἡμᾶς, ὃν οὐ παραβησόμεθα.

    Ἐπειδὴ ὅμως ἐταλαιπωρήθη πολὺ ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν δίψαν, μᾶς ἀνάγκασαν νὰ ἐνεργήσωμεν, ὅπως τοὺς εἴπαμεν, καὶ νὰ δεσμευθῶμεν μὲ ὅρκον, ποὺ δὲν ἠμποροῦμεν πλέον νὰ τὸν παραβῶμεν.

  31. 31

    καὶ νῦν δεήθητι περὶ ἡμῶν, ὅτι γυνὴ εὐσεβὴς εἶ, καὶ ἀποστελεῖ Κύριος τὸν ὑετὸν εἰς πλήρωσιν τῶν λάκκων ἡμῶν, καὶ οὐκ ἐκλείψωμεν ἔτι.

    Καὶ τώρα ἱκέτευσε σὺ ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Θεόν, διότι εἶσαι γυναῖκα εὐσεβὴς καὶ θὰ σὲ ἀκούσῃ ὁ Κύριος, θὰ στείλῃ τὴν βροχήν, διὰ νὰ γεμίσουν αἱ στέρναι μας καὶ νὰ μὴ πεθάνωμεν ἀπὸ τὴν δίψαν.

  32. 32

    καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ᾿Ιουδίθ· ἀκούσατέ μου, καὶ ποιήσω πρᾶγμα, ὃ ἀφίξεται εἰς γενεὰς γενεῶν υἱοῖς τοῦ γένους ἡμῶν.

    Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ἡ Ἰουδίθ: Ἀκούσατέ με! Θὰ κάμω κάτι, ποὺ θὰ τὸ μάθουν ὅλαι αἱ γενεαὶ τῶν τέκνων τοῦ γένους μας!

  33. 33

    ὑμεῖς στήσεσθε ἐπὶ τῆς πύλης τὴν νύκτα ταύτην, καὶ ἐξελεύσομαι ἐγὼ μετὰ τῆς ἅβρας μου, καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις, μεθ᾿ ἃς εἴπατε παραδώσειν τὴν πόλιν τοῖς ἐχθροῖς ἡμῶν, ἐπισκέψεται Κύριος τὸν ᾿Ισραὴλ ἐν χειρί μου·

    Θὰ σταθῆτε σεῖς εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεώς μας κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν, καὶ θὰ βγῶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν πόλιν μαζὶ μὲ τὴν ὑπηρέτριάν μου. Εἶμαι δὲ βεβαία ὅτι μέσα εἰς τὸ διάστημα τῶν πέντε ἡμερῶν, μετὰ ἀπὸ τὰς ὁποίας εἴπατε ὅτι θὰ παραδώσετε τὴν πόλιν εἰς τοὺς ἐχθρούς, θὰ ἐπισκεφθῇ ὁ Κύριος τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ θὰ τὸν σώσῃ μὲ τὸ χέρι μου.

  34. 34

    ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐξερευνήσετε τὴν πρᾶξίν μου, οὐ γὰρ ἐρῶ ὑμῖν, ἕως τοῦ τελεσθῆναι ἃ ἐγὼ ποιῶ.

    Μὴ ἐρωτᾶτε ὅμως περισσότερα δι’ αὐτό, ποὺ πρόκειται νὰ κάμω, διότι δὲν θὰ σᾶς εἴπω τίποτε, ἕως ὅτου φθάσουν εἰς πέρας αὐτά, ποὺ σχεδιάζω να κάμω.

  35. 35

    καὶ εἶπεν ᾿Οζίας καὶ οἱ ἄρχοντες πρὸς αὐτήν· πορεύου εἰς εἰρήνην, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς ἔμπροσθέν σου εἰς ἐκδίκησιν τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.

    Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ὀζίας μὲ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας: Πήγαινε εἰς τὸ καλὸ εἰρηνική, καὶ ἂς βαδίζῃ ἐμπρός σου ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ὡς τιμωρὸς καὶ ἐκδικητὴς τῶν ἐχθρῶν μας.

  36. 36

    καὶ ἀποστρέψαντες ἐκ τῆς σκηνῆς ἐπορεύθησαν ἐπὶ τὰς διατάξεις αὐτῶν.

    Καὶ ἀφοῦ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν σκηνήν, ὅπου ἔμενεν ἡ Ἰουδίθ, ἐπῆγαν καθένας εἰς τὰς θέσεις των.