Εσθήρ, κεφάλαιο 4
- 1
Ο δὲ Μαρδοχαῖος ἐπιγνοὺς τὸ συντελούμενον διέρρηξεν τὰ ἱμάτια ἑαυτοῦ καὶ ἐνεδύσατο σάκκον καὶ κατεπάσατο σποδὸν καὶ ἐκπηδήσας διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως ἐβόα φωνῇ μεγάλῃ· αἴρεται ἔθνος μηδὲν ἠδικηκός.
Ο δὲ Μαρδοχαῖος, ὅταν ἐπληροφορήθη αὐτὸ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συντελεσθῇ, ἔσχισε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐνεδύθη τρίχινον σάκκον καὶ ἐσκόρπισε στάκτην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του καί, ἀφοῦ ἐπήδησεν ἔξω διὰ μέσου τῆς πλατείας τῆς πόλεως, ἐφώναζε μὲ φωνὴν μεγάλην: «Σηκώνεται ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐξαφανίζεται ἔθνος, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει διαπράξει κανὲν ἀδίκημα».
- 2
καὶ ἦλθεν ἕως τῆς πύλης τοῦ βασιλέως καὶ ἔστη· οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ ἐξὸν εἰσελθεῖν εἰς τὴν αὐλὴν σάκκον ἔχοντι καὶ σποδόν.
Καὶ ἦλθε μέχρι τῆς πύλης τῶν ἀνακτόρων τοῦ βασιλέως καὶ ἐστάθη· διότι δὲν ἦτο ἐπιτετραμμένον εἰς αὐτὸν νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ἀνακτόρου, ἐφ’ ὅσον εἶχε σάκκον καὶ στάκτην.
- 3
καὶ ἐν πάσῃ χώρᾳ, οὗ ἐξετίθετο τὰ γράμματα, κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ πένθος μέγα τοῖς ᾿Ιουδαίοις, σάκκον καὶ σποδὸν ἔστρωσαν ἑαυτοῖς.
Καὶ εἰς ὅλην τὴν χώραν, παντοῦ, ὅπου ἐδημοσιεύοντο τὰ βασιλικὰ γράμματα, ἐγίνετο κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ μέγα πένθος εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ κλίνῃς ἔστρωσαν χάμω εἰς τὴν γῆν διὰ τὸν ἑαυτόν τους σάκκον καὶ στάκτην καὶ ἐκοιμῶντο ἐπ’ αὐτῶν.
- 4
καὶ εἰσῆλθον αἱ ἅβραι καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῇ, καὶ ἐταράχθη ἀκούσασα τὸ γεγονὸς καὶ ἀπέστειλε στολίσαι τὸν Μαρδαχαῖον καὶ ἀφελέσθαι αὐτοῦ τὸν σάκκον· ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη.
Καὶ εἰσῆλθον αἱ θεραπαινίδες καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὴν τὰ τοῦ πένθους τοῦ Μαρδοχαίου καὶ ἐταράχθη, ὅταν ἤκουσε τὸ γεγονὸς τῆς πενθίμου περιβολῆς καὶ τῶν θλιβερῶν διαμαρτυριῶν τοῦ Μαρδοχαίου, καὶ ἀπέστειλε κατάλληλον ἔνδυμα νὰ στολίσῃ τὸν Μαρδοχαῖον καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ αὐτὸν τὸν σάκκον, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ εἰσέλθῃ οὗτος εἰς τὰ ἀνάκτορα καὶ νὰ ἐπικοινωνήσῃ μετ' αὐτῆς· ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἐπείσθη νὰ ἀποβάλῃ τὸν σάκκον.
- 5
ἡ δὲ ᾿Εσθὴρ προσεκαλέσατο ᾿Αχραθαῖον τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς, ὃς παρειστήκει αὐτῇ, καὶ ἀπέστειλε μαθεῖν αὕτη παρὰ τοῦ Μαρδοχαίου τὸ ἀκριβές.
Ἡ δὲ Ἐσθὴρ προσεκάλεσε τότε τὸν Ἀχραθαῖον, τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς, ὁ ὁποῖος παρίστατο ἀπεσπασμένος εἰς τὴν ὑπηρεσίαν της, καὶ ἀπέστειλε νὰ μάθῃ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Μαρδοχαῖον, τί ἀκριβῶς συνέβαινεν.
- 7
ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ὑπέδειξεν αὐτῷ τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ἐπαγγελίαν, ἣν ἐπηγγείλατο ᾿Αμὰν τῷ βασιλεῖ εἰς τὴν γάζαν ταλάντων μυρίων, ἵνα ἀπολέσῃ τοὺς ᾿Ιουδαίους·
Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος κατέστησεν εἰς αὐτὸν γνωστὸν τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη ὁ Ἀμὰν εἰς τὸν βασιλέα, νὰ παραδώσῃ εἰς τὸ ταμεῖον δέκα χιλιάδας τάλαντα διὰ νὰ παραδώσῃ εἰς τὴν ἀπώλειαν τοὺς Ἰουδαίους.
- 8
καὶ τὸ ἀντίγραφον τὸ ἐν Σούσοις ἐκτεθὲν ὑπὲρ τοῦ ἀπολέσθαι αὐτοὺς ἔδωκεν αὐτῷ δεῖξαι τῇ ᾿Εσθήρ. καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἐντείλασθαι αὐτῇ εἰσελθούσῃ παραιτήσασθαι τὸν βασιλέα καὶ ἀξιῶσαι αὐτὸν περὶ τοῦ λαοῦ μνησθεῖσα ἡμερῶν ταπεινώσεώς σου, ὡς ἐτράφης ἐν χειρί μου, διότι ᾿Αμὰν ὁ δευτερεύων τῷ βασιλεῖ ἐλάλησε καθ᾿ ἡμῶν εἰς θάνατον· ἐπικάλεσαι τὸν Κύριον καὶ λάλησον τῷ βασιλεῖ περὶ ἡμῶν ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ θανάτου.
Καὶ τὸ ἀντίγραφον τοῦ διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐξετέθη καὶ ἐκοινοποιήθη δημοσία περὶ τοῦ νὰ ἐξοντωθοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, ἔδωκεν εἰς αὐτὸν διὰ νὰ τὸ δείξῃ εἰς τὴν Ἐσθήρ. Καὶ εἶπεν εἰς τοῦτον νὰ τῆς μεταβιβάσῃ τὴν ἐντολήν, ἀφοῦ εἰσέλθῃ νὰ ζητήσῃ μετὰ θερμῶν παρακλήσεων ἀπὸ τὸν βασιλέα καὶ νὰ ἀξιώσῃ ἀπὸ αὐτὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ, «ἐνθυμηθεῖσα τὰς ἡμέρας τῆς πτωχείας καὶ ταπεινώσεώς σου, ὅτε ἐτράφης διὰ τῆς χειρός μου, διότι ὁ Ἀμάν, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ δεύτερον μετὰ τὸν βασιλέα ἀξίωμα, ὡμίλησεν ἐναντίον ἠμῶν ζητῶν τὸν θάνατόν μας· ἐπικαλέσθητι τὸν Κύριον καὶ ὁμίλησε πρὸς τὸν βασιλέα ὑπὲρ ἡμῶν, γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν θάνατον».
- 9
εἰσελθὼν δὲ ὁ ᾿Αχραθαῖος ἐλάλησεν αὐτῇ πάντας τοὺς λόγους τούτους.
Ἀφοῦ δὲ εἰσῆλθεν εἰς τὰ ἀνάκτορα ὁ Ἀχραθαῖος, ὡμίλησε πρὸς αὐτὴν ὅλους τοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ Μαρδοχαίου.
- 10
εἶπε δὲ ᾿Εσθὴρ πρὸς ᾿Αχραθαῖον· πορεύθητι πρὸς Μαρδοχαῖον καὶ εἰπόν,
Εἶπε δὲ ἡ Ἐσθὴρ πρὸς τὸν Ἀχραθαῖον: «Πήγαινε εἰς τὸν Μαρδοχαῖον καὶ εἶπε εἰς αὐτόν,
- 11
ὅτι τὰ ἔθνη πάντα τῆς βασιλείας γινώσκει, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἢ γυνή, ὃς εἰσελεύσεται πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν ἄκλητος, οὐκ ἔστιν αὐτῷ σωτηρία· πλὴν ᾧ ἐκτείνῃ ὁ βασιλεὺς τὴν χρυσῆν ράβδον, οὗτος σωθήσεται· κἀγὼ οὐ κέκλημαι εἰσελθεῖν πρὸς τὸν βασιλέα, εἰσὶν αὗται ἡμέραι τριάκοντα.
ὅτι ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ βασιλείου γνωρίζουν, ὅτι κάθε ἄνθρωπος ἢ γυναῖκα, ὁ ὁποῖος θὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν βασιλέα, εἰς τὰ ἐσωτερικὰ διαμερίσματα τῶν ἀνακτόρων, χωρὶς νὰ ἔχῃ κληθῇ, θὰ θανατωθῇ καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν σωτηρία· ἐκτὸς εἰς ἐκεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ βασιλεὺς θὰ ἐκτείνῃ τὸ χρυσόν του σκῆπτρον, αὐτὸς θὰ σωθῇ. Καὶ ἐγὼ δὲν ἔχω κληθῇ νὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα, ἐπὶ ἡμέρας, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὸν ἀριθμὸν εἶναι τριάκοντα.
- 12
καὶ ἀπήγγειλεν ᾿Αχραθαῖος Μαρδοχαίῳ πάντας τοὺς λόγους ᾿Εσθήρ,
Καὶ ἀνέφερεν ὁ Ἀχραθαῖος εἰς τὸν Μαρδοχαῖον ὅλους τοὺς λόγους τῆς Ἐσθήρ.
- 13
καὶ εἶπε Μαρδοχαῖος πρὸς ᾿Αχραθαῖον· πορεύθητι καὶ εἶπον αὐτῇ· ᾿Εσθήρ, μὴ εἴπῃς σεαυτῇ, ὅτι σωθήσῃ μόνη ἐν τῇ βασιλείᾳ παρὰ πάντας τοὺς ᾿Ιουδαίους·
Καὶ εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος εἰς τὸν Ἀχραθαῖον: «Πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς αὐτήν «Ἐσθήρ, μὴ εἴπῃς εἰς τὸν ἑαυτόν σου, ὅτι χάρις εἰς τὸ βασιλικόν σου ἀξίωμα θὰ σωθῇς σὺ μόνη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους.
- 14
ὡς ὅτι ἐὰν παρακούσῃς ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ, ἄλλοθεν βοήθεια καὶ σκέπη ἔσται τοῖς ᾿Ιουδαίοις, σὺ δὲ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου ἀπολεῖσθε· καὶ τίς οἶδεν, εἰ εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ἐβασίλευσας;
Διότι, ἐὰν παρακούσῃς εἰς τὸ καθῆκον σου κατὰ τοῦτον τὸν καιρόν, θὰ εἶναι ἀπὸ ἄλλο μέρος βοήθεια καὶ προστασία εἰς τοὺς Ἰουδαίους, σὺ ὅμως καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου θὰ χαθῆτε. Καὶ ποῖος ἠξεύρει, ἐὰν διὰ τὸν κρίσιμον καὶ κινδυνώδη αὐτὸν καιρὸν ἔγινες βασίλισσα;»
- 15
καὶ ἐξαπέστειλεν ᾿Εσθὴρ τὸν ἥκοντα πρὸς αὐτήν, πρὸς Μαρδοχαῖον λέγουσα·
Καὶ ἐξαπέστειλεν ἡ Ἐσθὴρ τὸν ἐκ μέρους τοῦ Μαρδοχαίου ἐρχόμενον πρὸς αὐτήν, λέγουσα πρὸς τὸν Μαρδοχαῖον:
- 16
βαδίσας ἐκκλησίασον τοὺς ᾿Ιουδαίους τοὺς ἐν Σούσοις καὶ νηστεύσατε ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ μὴ φάγητε μηδὲ πίητε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς νύκτα καὶ ἡμέραν, κἀγὼ δὲ καὶ αἱ ἅβραι μου ἀσιτήσομεν, καὶ τότε εἰσελεύσομαι πρὸς τὸν βασιλέα παρὰ τὸν νόμον, ἐὰν καὶ ἀπολέσθαι με δέῃ.
«Πήγαινε καὶ σύναξε τὴν συνέλευσιν ὅλων τῶν ἐν Σούσοις Ἰουδαίων. Καὶ νηστεύσατε δι’ ἐμὲ καὶ μὴ φάγητε οὔτε νὰ πίετε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς, νύκτα καὶ ἡμέραν. Καὶ ἐγὼ δὲ καὶ αἱ ὑπηρέτριαί μου θὰ παραμείνωμεν ἄσιτοι. Καὶ τότε θὰ εἰσέλθω πρὸς τὸν βασιλέα παραβαίνουσα τὸν νόμον, καὶ ἐὰν ἀκόμη παραστῇ ἀνάγκη νὰ θανατωθῶ».
- 17
Καὶ βαδίσας Μαρδοχαῖος ἐποίησεν ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ ᾿Εσθήρ. 17α καὶ ἐδεήθη Κυρίου μνημονεύων πάντα τὰ ἔργα Κυρίου καὶ εἶπε· 17β Κύριε Κύριε, βασιλεῦ πάντων κρατῶν, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ σου τὸ πᾶν ἐστι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἀντιδοξῶν σοι ἐν τῷ θέλειν σε σῶσαι τὸν ᾿Ισραήλ· 17γ ὅτι σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν θαυμαζόμενον ἐν τῇ ὑπ᾿ οὐρανὸν καὶ Κύριος εἶ πάντων, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιτάξεταί σοι τῷ Κυρίῳ. 17δ σὺ πάντα γινώσκεις· σὺ οἶδας, Κύριε, ὅτι οὐκ ἐν ὕβρει οὐδὲ ἐν ὑπερηφανίᾳ οὐδὲ ἐν φιλοδοξίᾳ ἐποίησα τοῦτο, τὸ μὴ προσκυνεῖν τὸν ὑπερήφανον ᾿Αμάν, ὅτι ηὐδόκουν φιλεῖν πέλματα ποδῶν αὐτοῦ πρὸς σωτηρίαν ᾿Ισραήλ· 17ε ἀλλ᾿ ἐποίησα τοῦτο, ἵνα μὴ θῶ δόξαν ἀνθρώπου ὑπεράνω δόξης Θεοῦ, καὶ οὐ προσκυνήσω οὐδένα, πλὴν σοῦ τοῦ Κυρίου μου καὶ οὐ ποιήσω αὐτὰ ἐν ὑπερηφανίᾳ. 17ζ καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεός, ὁ βασιλεύς, ὁ Θεὸς ῾Αβραάμ, φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, ὅτι ἐπιβλέπουσιν ἡμῖν εἰς καταφθορὰν καὶ ἐπεθύμησαν ἀπολέσαι τὴν ἐξ ἀρχῆς κληρονομίαν σου· 17η μὴ ὑπερίδῃς τὴν μερίδα σου, ἣν σεαυτῷ ἐλυτρώσω ἐκ γῆς Αἰγύπτου· 17θ ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ ἱλάσθητι τῷ κλήρῳ σου καὶ στρέψον τὸ πένθος ἡμῶν εἰς εὐωχίαν, ἵνα ζῶντες ὑμνῶμέν σου τὸ ὄνομα, Κύριε, καὶ μὴ ἀφανίσῃς στόμα αἰνούντων σε, Κύριε. 17ι καὶ πᾶς ᾿Ισραὴλ ἐκέκραξεν ἐξ ἰσχύος αὐτῶν, ὅτι θάνατος αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν. 17κ Καὶ ᾿Εσθὴρ ἡ βασίλισσα κατέφυγεν ἐπὶ τὸν Κύριον ἐν ἀγῶνι θανάτου κατειλημμένη, καὶ ἀφελομένη τὰ ἱμάτια τῆς δόξης αὐτῆς ἐνεδύσατο ἱμάτια στενοχωρίας καὶ πένθους, καὶ ἀντὶ τῶν ὑπερηφάνων ἡδυσμάτων, σποδοῦ καὶ κοπριῶν ἐνέπλησε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐταπείνωσε σφόδρα καὶ πάντα τόπον κόσμου ἀγαλλιάματος αὐτῆς ἔπλησε στρεπτῶν τριχῶν αὐτῆς καὶ ἐδεῖτο Κυρίου Θεοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ εἶπε· 17λ Κύριέ μου, βασιλεὺς ἡμῶν σὺ εἶ μόνος· βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ βοηθὸν εἰ μὴ σέ, ὅτι κίνδυνός μου ἐν χειρί μου. 17μ ἐγὼ ἤκουον ἐκ γενετῆς μου ἐν φυλῇ πατριᾶς μου ὅτι σύ, Κύριε, ἔλαβες τὸν ᾿Ισραὴλ ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ πάντων τῶν προγόνων αὐτῶν εἰς κληρονομίαν αἰώνιον καὶ ἐποίησας αὐτοῖς ὅσα ἐλάλησας. 17ν καὶ νῦν ἡμάρτομεν ἐνώπιόν σου, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀνθ᾿ ὧν ἐδοξάσαμεν τοὺς θεοὺς αὐτῶν· δίκαιος εἶ, Κύριε. 17ξ καὶ νῦν οὐκ ἱκανώθησαν ἐν πικρασμῷ δουλείας ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἔθηκαν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τὰς χεῖρας τῶν εἰδώλων αὐτῶν ἐξάραι ὁρισμὸν στόματός σου καὶ ἀφανίσαι κληρονομίαν σου καὶ ἐμφράξαι στόμα αἰνούντων σοι καὶ σβέσαι δόξαν οἴκου σου καὶ θυσιαστηρίου σου, 17ο καὶ ἀνοῖξαι στόμα ἐθνῶν εἰς ἀρετὰς ματαίων καὶ θαυμασθῆναι βασιλέα σάρκινον εἰς αἰῶνα. 17π μὴ παραδῷς, Κύριε, τὸ σκῆπτρόν σου τοῖς μὴ οὖσι, καὶ μὴ καταγελασάτωσαν ἐν τῇ πτώσει ἡμῶν, ἀλλὰ στρέψον τὴν βουλὴν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς, τὸν δὲ ἀρξάμενον ἐφ᾿ ἡμᾶς παραδειγμάτισον. 17ρ μνήσθητι, Κύριε, γνώσθητι ἐν καιρῷ θλίψεως ἡμῶν καὶ ἐμὲ θάρσυνον, βασιλεῦ τῶν θεῶν καὶ πάσης ἀρχῆς ἐπικρατῶν· 17σ δὸς λόγον εὔρυθμον εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ λέοντος καὶ μετάθες τὴν καρδίαν αὐτοῦ εἰς μῖσος τοῦ πολεμοῦντος ἡμᾶς εἰς συντέλειαν αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμονούντων αὐτῶ· 17τ ἡμᾶς δὲ ρῦσαι ἐν χειρί σου καὶ βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ εἰς μὴ σέ, Κύριε· 17υ πάντων γνῶσιν ἔχεις καὶ οἶδας ὅτι ἐμίσησα δόξαν ἀνόμων καὶ βδελύσσομαι κοίτην ἀπεριτμήτων καὶ παντὸς ἀλλοτρίου. 17φ σὺ οἶδας τὴν ἀνάγκην μου, ὅτι βδελύσσομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφανίας μου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου ἐν ἡμέραις ὀπτασίας μου· βδελύσσομαι αὐτὸ ὡς ράκος καταμηνίων καὶ οὐ φορῶ αὐτὸ ἐν ἡμέραις ἡσυχίας μου. 17χ καὶ οὐκ ἔφαγεν ἡ δούλη σου τράπεζαν ᾿Αμὰν καὶ οὐκ ἐδόξασα συμπόσιον βασιλέως, οὐδὲ ἔπιον οἶνον σπονδῶν· 17ψ καὶ οὐκ ηὐφράνθη ἡ δούλη σου ἀφ᾿ ἡμέρας μεταβολῆς μου μέχρι νῦν, πλὴν ἐπὶ σοί, Κύριε, ὁ Θεὸς ῾Αβραάμ. 17ω ὁ Θεὸς ὁ ἰσχύων ἐπὶ πάντας, εἰσάκουσον φωνὴν ἀπηλπισμένων καὶ ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν πονηρευομένων, καὶ ρῦσαί με ἐκ τοῦ φόβου μου.
Καὶ σπεύσας ὁ Μαρδοχαῖος ἔκαμεν ὅσα παρήγγειλεν εἰς αὐτὸν ἡ Ἐσθήρ. 17α Καὶ παρεκάλεσε τὸν Κύριον ἐνθυμούμενος ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Κυρίου καὶ εἶπε: 17β «Κύριε, Κύριε, βασιλεῦ, ὁ ὁποῖος ἐκτείνεις τὸ κράτος Σου καὶ κυριαρχεῖς ἐπὶ πάντων, διότι τὸ πᾶν εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν σου, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ δύναται νὰ ἐπιβάλῃ ἀντίθετον ἀπόφασιν καὶ γνώμην πρὸς Σέ, ὅταν θέλῃς νὰ σώσῃς τὸν Ἰσραήλ. 17γ Διότι σὺ ἐποίησες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ κάθε τι, ποὺ θαυμάζεται εἰς τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ὑπάρχουσαν γῆν καὶ εἶσαι Κύριος πάντων, καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς δυνάμενος νὰ ἀντιταχθῇ εἰς Σέ, τὸν Κύριον. 17δ Σὺ γνωρίζεις ὅλα· Σύ, Κύριε, γνωρίζεις, ὅτι οὐχὶ ὑβριστικῶς, οὔτε μὲ ὑπερηφάνειαν, διότι δηλαδὴ ἐδυσκολευόμην νὰ ταπεινωθῶ, οὔτε μὲ φιλοδοξίαν, ἐπειδὴ δῆθεν ἐπεθύμουν νὰ ἐπιδειχθῶ εἰς τοὺς ἄλλους αὐλικούς, ἔπραξα αὐτο, τὸ νὰ μὴ προσκυνῶ δηλαδὴ τὸν ὑπερήφανον Ἀμὰν διότι λίαν εὐχαρίστως θὰ ἐδεχόμην νὰ φιλῶ τὰ πέλματα τῶν ποδιῶν του διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰσραήλ. 17ε Ἀλλ’ ἔπραξα τοῦτο διὰ νὰ μὴ θέσω δόξαν ἀνθρώπου παραπάνω ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ· καὶ δὲν θὰ προσκυνήσω κανένα ἄλλον ἐκτὸς ἀπὸ Σέ, τὸν Κύριόν μου· καὶ δὲν θὰ κάμω καὶ εἰς τὸ μέλλον αὐτὰ μὲ ὑπερηφάνειαν καὶ ἀλαζονείαν. 17ζ Καὶ τώρα, Κύριε ὁ Θεός, σὺ ὁ μόνος βασιλεύς, ὁ Θεὸς τοῦ γενάρχου μας Ἀβραάμ, λυπήσου τὸν λαόν σου, διότι μᾶς κυττάζουν μὲ ἄγριο μάτι διὰ νὰ μᾶς καταφθείρουν καὶ ἐπεθύμησαν νὰ ἐξοντώσουν τὸν λαόν, ποὺ ὡς διὰ κλήρου ἐξεχώρισες ἐξ ἀρχῆς τῆς συστάσεώς του νὰ εἶναι ἰδιοκτησία σου· 17η μὴ περιφρονήσῃς τὸ μερίδιόν σου, τὸ ὁποῖον μεταξὺ ὅλων τῶν λαῶν ἐδιάλεξες ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου. 17θ Ἐπάκουσον τὴν δέησίν μου καὶ φανοῦ ἵλεως εἰς τὸν κλῆρον σου καὶ στρέψε τὸ πένθος μας εἰς ἄμετρον χαράν, ἵνα ζῶντες ὑμνῶμεν τὸ ὄνομά Σου, Κύριε, καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ ἀφανισθῇ τὸ στόμα αὐτῶν ποὺ σὲ ὑμνοῦν, Κύριε». 17ι Καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἐφώναξε μὲ ὅλην τὴν δύναμίν των, διότι ὁ θάνατός των ἦτο ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των. 17κ Καὶ ἡ βασίλισσα Ἐσθὴρ κατέφυγεν εἰς τὸν Κύριον κυριευμένη ἀπὸ ἀγωνίαν ἐκ τοῦ ἐπαπειλουμένου θανάτου. Καὶ ἀφοῦ ἀπέβαλε τὰ μεγαλοπρεπῆ ἐνδύματά της, ἐνεδύθη ἐνδύματα στενοχωρίας καὶ πένθους καὶ ἀντὶ τῶν σπανίων καὶ πολυτελῶν ἀρωμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα ἤλειφε τὴν κεφαλήν της, τὴν ἐγέμισε μὲ στάκτην καὶ ἀκαθαρσίας καὶ ἐταπείνωσε τὸ σῶμα της πολὺ δι’ αὐστηρὰς νηστείας καὶ κάθε τόπον, ὅπου μὲ εὐχαρίστησιν πολλὴν ἔμβαινε προτήτερα διὰ νὰ στολίζεται, τὸν ἐγέμισε μὲ τὰς κατσαρὰς τρίχας της, ποὺ ὑπὸ τὸ κράτος τῆς θλίψεως ἀπέσπα ἀπὸ τὴν κόμην της. Καὶ παρεκάλει Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ εἶπε: 17λ «Κύριέ μου· Σὺ εἶσαι ὁ μόνος βασιλεὺς ἠμῶν· βοήθησέ με τὴν μόνην καὶ μὴ ἔχουσαν ἄλλον βοηθὸν ἐκτὸς σοῦ, διότι ὁ κίνδυνος τῆς ζωῆς μου εἶναι εἰς τὰ χέρια μου καὶ τὸν πιάνω. 17μ Ἐγὼ ἤκουα ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς γεννήσεώς μου εἰς τὴν φυλὴν τῆς οἰκογενείας μου, ὅτι Σύ, Κύριε, ἐξέλεξες καὶ ἐπῆρες τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς πατέρας μας μεταξὺ ὅλων τῶν προγόνων των διὰ νὰ εἶναι κληρονομία σου καὶ κτῆμα σου παντοτινὸν καὶ αἰώνιον. Καὶ ἔκαμες εἰς αὐτοὺς ὅσα ἐλάλησας καὶ ὑπεσχέθης. 17ν Καὶ τώρα ἡμαρτήσαμεν ἐνώπιόν Σου καὶ μᾶς παρέδωκες δι’ αὐτὸ εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν μας, τιμωρῶν ἡμᾶς διότι ἐδοξάσαμεν καὶ ἐλατρεύσαμεν τοὺς θεούς των· δίκαιος εἶσαι, Κύριε. 17ξ Καὶ τώρα δὲν ἰκανοποιήθησαν μὲ τὴν πικρίαν καὶ τὰ ἄλλα δεινὰ τῆς δουλείας μας, ἀλλ' ἔθεσαν τὰς χεῖρας των ἐπὶ τῶν χειρῶν τῶν εἰδώλων των, συμφωνοῦντες καὶ συνάπτοντες συνθήκην μὲ τοὺς ψευδεῖς θεούς των νὰ ματαιώσουν τὰ ὅσα περὶ τοῦ λαοῦ Σου ὥρισε καὶ ὑπεσχέθη τὸ στόμα Σου καὶ νὰ ἑξαφανίσουν τὴν κληρονομίαν Σου καὶ νὰ φράξουν διαπαντὸς τὸ στόμα αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι Σὲ ὑμνοῦν, καὶ νὰ ἑξαλείψουν τὴν δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν τοῦ ναοῦ Σου καὶ τοῦ θυσιαστηρίου Σου, 17ο καὶ νὰ ἀνοίξουν τὸ στόμα τῶν εἰδωλολατρῶν διὰ νὰ ἀνυμνοῦν τὰ μάταια εἴδωλα καὶ διὰ νὰ θαυμασθῇ εἰς τὸν αἰῶνα βασιλεὺς θνητὸς καὶ φέρων σάρκα. 17π Μὴ παραδώσης, Κύριε, τὸν λαόν Σου, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν ἐπὶ γῆς πνευματικὴν βασιλείαν Σου, εἰς τοὺς ψευδοθεούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι τίποτε· καὶ ἂς μὴ χαροῦν καὶ καταγελάσουν μὲ τὴν πτῶσιν μας, ἀλλὰ στρέψε τὸ φονικὸν σχέδιον καὶ τὴν ἐπίβουλον ἀπόφασίν τους ἐπάνω τους, αὐτὸν δέ, ποὺ ἤρχισε νὰ μᾶς ἀδικῇ καὶ νὰ μᾶς ἑξαφανίσῃ, τιμώρησέ τον παραδειγματικῶς. 17ρ Μὴ μᾶς ξεχνᾷς, ἀλλ’ ἐνθυμήσου μας, Κύριε· καὶ κατάστησε τὸν ἑαυτόν Σου γνωστὸν δι' αἰσθητὴς ἐπεμβάσεώς σου κατὰ τὸν καιρὸν τῆς θλίψεως μας καὶ δός μου θάρρος, βασιλεῦ πάντων τῶν ὁπωσδήποτε ὀνομαζομένων θεῶν καὶ κυρίαρχε πάσης ἀρχῆς· 17σ δῶσε λόγον ἐλκυστικὸν καὶ πειστικὸν εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ ὡς ἅλλου λέοντος φοβεροῦ καὶ δυνατοῦ βασιλέως καὶ μετάθεσε τὴν καρδίαν του εἰς μῖσος κατὰ τοῦ Ἀμάν, ὁ ὁποῖος μᾶς πολεμεῖ, ὥστε νὰ καταστραφῇ αὐτὸς καὶ ὅσοι ὁμονοοῦν μὲ αὐτόν· 17τ ἡμᾶς ὅμως γλύτωσε ἀπὸ τὸν φοβερὸν κίνδυνον διὰ θαυμαστῆς ἐπεμβάσεως τῆς χειρός Σου καὶ εἰδικῶς διὰ τὴν ἐπικειμένην περίστασιν βοήθησέ με τὴν μόνην καὶ μὴ ἔχουσαν ἄλλον παρὰ μόνον Σέ, Κύριε. 17υ Ἔχεις γνῶσιν ὅλων ὡς παγγνώστης· καὶ γνωρίζεις ὅτι ἐμίσησα τὴν δόξαν, ποὺ μοῦ ἀποδίδουν διὰ τὸ βασιλικόν μου ἀξίωμα οἱ εἰδωλολάτραι ποὺ δὲν γνωρίζουν καὶ δὲν φυλάττουν τὸν νόμον Σου. Καὶ μισῶ καὶ σιχαίνομαι τὴν συγκοίμησιν μὲ ἀπεριτμήτους καὶ μὲ κάθε ξένον καὶ μὴ ἀνήκοντα εἰς τὸν λαόν Σου. 17φ Σὺ γνωρίζεις τὴν ἀνάγκην, ἡ ὁποία μὲ ἀνεβίβασε καὶ μὲ κρατεῖ ἐπὶ τοῦ θρόνου, διότι σιχαίνομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφάνου δόξης μου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐμφανίσεώς μου καὶ δημοσίας παραστάσεώς μου· τὸ σιχαίνομαι σὰν κουρέλι ἀκάθαρτον ἐμμήνων καὶ δὲν τὸ φορῶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἡσυχίας μου εἰς τὰ ἰδιαίτερα διαμερίσματά μου. 17χ Καὶ δὲν ἔφαγεν ἡ δούλη σου εἰς τράπεζαν τοῦ εἰδωλολάτρου Ἀμὰν καὶ δὲν ἐθεώρησα ὡς δόξαν καὶ τιμὴν νὰ λαμβάνω μέρος εἰς συμπόσιον τοῦ βασιλέως, οὔτε ἔπιον οἶνον, ποὺ ἐχύθη ὡς θυσία σπονδῶν εἰς εἴδωλα. 17ψ Καὶ δὲν ηὐφράνθη ἡ δούλη Σου ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς μεταβολῆς μου, ἡ ὁποία μὲ ἀνεβίβασεν εἰς τὸν θρόνον, μέχρι τώρα, ἐκτὸς μόνον διὰ Σέ, Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὅταν δηλαδὴ ἠρχόμην εἰς ἐπικοινωνίαν μετὰ Σοῦ καὶ ἐκραταιοῦτο ἡ ἐπὶ Σοῦ ἐλπίς μου. 17ω Ὁ Θεός, Σὺ ὁ Ὁποῖος ἰσχύεις ἐφ’ ὅλων, εἰσάκουσον τὴν φωνὴν τῶν ἀπηλπισμένων καὶ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὴν δύναμιν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σχεδιάζουν πονηρὰ εἰς βάρος μας, ἐλευθέρωσε δὲ καὶ έμὲ ἀπὸ τὸν φόβον μου».
